als koek

Ja hoor, het gaat steeds weer een beetje beter. Vanmorgen werd ik wakker met “honger”, nou ja trek in m’n twee boterhammetjes.

De boterhammetjes lachen me weer toe.
De één met oude kaas en de ander met abrikozenjam, het ging erin als koek. En steeds meer dingen smaken me weer. Niet gek, precies 2 weken geleden had ik die positieve uitslag van de test en het virus is berucht om de (soms) lange nasleep.
Nou is me dat niet vreemd hoor, herinner me dat ik een jaar of zes geleden ook tegen een lastig virusje aangelopen was en dat het toen erg lang duurde eer ik de vijf verloren kilo’s erbij kon eten om dezelfde reden, niets smaakte me.
Dat valt nu dus alles mee, had gisteren voor de lunch ook al trek in pannenkoekjes, toch niet een luchtig gerechtje voor iemand met weinig eetlust. Roomijs is véél beter en dat is dus niet aan te slepen, ook dat gaat erin als koek. Oeps, zou het bijwerking zijn dat alles naar koek gaat smaken?

Alleen de warme maaltijd gaat nog niet echt van harte, vooral gisteren niet. Het was echt boerenkool met worst weer en er was nog een laatste restje boerenkool in vriezer. Al toen het aan de kook was stond het me tegen maar oke, eten moet dus stortte ik me manmoedig op de boerenkoolberg….. geen succes, bah! Wie kookt er nou ook zo’n machtige maaltijd voor een herstellende patiënt ! Eh…. o ja, dat was ik zelf!
Vandaag maar een hartig woordje gesproken met die domme kokkin, dat ze wel een beetje aantrekkelijke en gezonde maaltijd moest maken. Dat heeft geholpen, andijvie met een vers Duits biefstukje ging er veel beter in, nog niet als koek maar dat is voor de afwisseling beter, zodra álles naar koek gaat smaken is dat ook weer een eenheidsworst, moeten we niet willen.

een verwend mens

Echt wel, ik ben een zéér verwend mens, al vanaf dat ik ziek werd zijn er dágelijks verrassingen voor me, ik wordt er verlegen van. Alles opnoemen is gewoon niet meer te doen maar ik ben héél dank baar voor al die blijken van medeleven uit alle hoeken van de samenleving. Waarvoor héél veel dank natuurlijk.
Maar nú is het mooi geweest, ik ga me generen dat ik niet beter m’n best toe er weer bovenop te komen.

In ieder geval is er vandaag dan gelukkig weer een “negatieve “uitslag van een test. Lichamelijk gaat het echt de goede kant op.
Inge zóu vanmorgen hierheen komen maar ik dacht dat ik nu toch maar eens zelf op uit moest gaan en stapte in de auto. Naar Zoetermeer, Suus wist de weg nog. Samen met Inge een bescheiden wandeling over de dijk langs de polder bij haar gemaakt. Het viel nog best mee hoever we kwamen in het zonnetje dus het begin is er.

Ik ben nog niet de vrolijkheid zelve maar heb weer oog, ( of oor) voor vreemde zaken en/of regeltjes. Wat te denken van de nieuwe woonwijk in Noordwijk. Gemeentelijke regels bepaalde dat de woningen alleen “duurzaam” gebouwd mochten worden, zonnepanelen waren daarbij een voorwaarde. Plaatselijke verordeningen schrijven voor dat de panelen niet buiten de wijk zichtbaar mogen zijn. Geen probleem voor de aannemer, de panelen werden gewoon gelegd op dakdelen waar géén zon staat. Probleem opgelost.
Dat de bewoners slechts een kwart opbrengst hebben van wat zou kunnen als ze goed geplaatst waren was blijkbaar niemands zorg. Zouden er nou helemáál geen mensen meer zijn die hersens hebben en bereid zijn ze ook te gebruiken? Aannemer, gemeente, koper, al had er maar één partij tijdig aan de bel getrokken. Kijk, als dat soort dingen me opvallen moet ik toch op de goede weg zijn.

besmettelijk

Dacht ik toch héél even dat ik m’n laptop besmet had, hij deed even nét zo weinig als ik.
Begon te zeuren dat hij in de spaarstand stond , nou dat herken ik wel, ik sta ook al dagen in de spaarstand. Hoewel ik eigenlijk best beter ben vallen m’n ogen toch heel makkelijk dicht als ik lekker lui op de bank ik lig. Als dat geen spaarstand is. Maar van m’n laptop pik ik dat niet en als hij echt niets meer wil ga ik op onderzoek uit.
En wat blijkt…? ik heb gewoon het stekkertje eruit getrokken zonder het in de gaten te hebben.
Probleem opgelost, nu nog even het stekkertje opzoeken dat bij mij is losgeraakt zodat ik ook weer maximaal functioneer.Komt ook wel hoor, het begin is er. Dijk van een logje niet waar? .

het moet maar

Nee wéét ik, ik moet niks, maar ja veel keuze heb ik niet. Als je niet dood gaat aan corona blijf je leven, of je dat nou leuk vind of niet. En nee, ik vind het leven niét leuk meer, er moet gewoon steeds meer op een manier die niet bij me past maar ja, hoeveel keuze heb je dan als je niet zelf drastisch in wilt grijpen. Lijkt me heerlijk hoor om gewoon op een ochtend niet wakker te worden….eh… ja dat is waar, dat wéét ik dan helemaal niet, maar ik bedoel maar. Dat soort gemakzucht zit toch wel in me. Vooral niet zélf de verantwoording hoeven nemen omdat ik dan al die mensen die het zo goed met me voor hebben niet teleur hoef te stellen.

plaatje van het internet

Zelfs mezelf verdrinken in tranen is me niet gelukt en daar heb ik heus m’n best voor gedaan de laatste paar dagen. Aan zelfmedelijden vast geen gebrek. Stoppen met medicatie tegen te hoge bloeddruk zet ook geen zoden aan de dijk als je nauwelijks beweegt, waar moet die bloeddruk dan nog hoog van worden, die blijft spontaan laag zónder pilletje.
Nee alles bij elkaar rest me niet veel meer dan mezelf dan maar een flinke schop onder een zeker lichaamsdeel te geven nu corona op afstand gezet is. Mezelf weer met een beetje zelfspot bekijken. En vooral, mezelf weer in jullie wereldje begeven door m’n rondjes te maken om me weer bewust te worden dat ik niet de énige mens op de wereld ben.
Ik beloof beterschap, ik kom eraan!

alles komt….

…zoals het komen moet zegt men! Dat zal bést wel, ondertussen smaak water weer naar water en dat is een groot pluspunt. Ook als er koffie van het water is gemaakt smaakt het weer. Een cracker met oude kaas smaakt ook prima dus ik ben een beetje van m’n sinaasappel met sinaasappelsap dieet af.
Waar ik even niet op gerekend had was om zó teruggegooid te worden in het rouwproces, dat levert een flinke dip op.
Hoewel zo slap als een vaatdoek gaat het lichamelijk dus best goed met me, tot laat in de middag, dan is de koek weer op. Ik ruim op, doe zo nodig de was en andere dingen waar ik niet echt niet omheen kan.
Het probleem zit dus meer in m’n hoofd, zoveel “nooit meer” waar ik op dit moment helemaal niet omheen kan.
Het maakt het lastig om m’n verstand in de strijd te gooien, want m’n verstand weet het wel, de rest vindt het leven knap zinloos op het moment. Dat haalt ook de lust om op mijn manier te bloggen eruit, het moet nog maar even!

geen zorgen

Het is niet erger geworden en dus goed te doen zou je zeggen. Eigenlijk is dat ook zo maar ik ben zo slap als een vaardoek, heb nergens zin en val te pas en te onpas in slaap. Gewoon ook geen zin om m’n blogrondje te maken.
Word erg op mezelf teruggeworpen, ik was nog nooit ziek zonder Henk in huis, zelfs al voegde hij de laatste jaren weinig toe, ik mis hem. Moet zelf m’n sinaasappel schoonmaken bijvoorbeeld, dat deed hij altijd.
Ze laten me heus niet in de steek hoor, er wordt lief meegedacht maar het is het allemaal nét niet. Ik voel me het prettigst als ik slaap dus dat laat ik ook gebeuren.
Ik weet niet waar het heen moet als de versoepelingen uitgevoerd gaan worden want dat de mondkapjes niets doen is wel duidelijk, anders zou ik geen infectie opgelopen kunnen hebben, ik heb ze gedragen waar dat verplicht was.
Gelukkig is er mijn omgeving niemand besmet maar het blijft raadselachtig waar ik het dan vandaan heb,
Sorry, ik zit duidelijk niet lekker in m’n vel en zit te zeuren, het zij zo. Speel maar even boter kaas en eieren mee met de kleintjes. Of kom de ramen zemen , nog beter.

O wácht ff

Inééns weet ik wat er mis is met me! De overeenkomst van de corona tester met een zwangerschapstest was me ontgaan.
Logisch, ik ben van ruim vóór de zwangerschapstesten. In mijn tijd wist je pas met zekerheid dat je zwanger was als de arts de vrucht al kon voelen en dat was zo rond 3 maanden zwangerschap. Er was al wel een “kikkerproef ” die eerder uitsluitsel kon geven maar dat werd alleen gedaan als er een dringende reden was. Voor mij was die kikkerproef destijds niet nodig, ik moest gewoon wachten met naar de arts gaan tot ik minimaal 2 maanden, liever 3, over tijd was.
Voor mezelf stond toen allang vast dát ik zwanger was want ik ken m’n lichaam goed en de kleine veranderingen waren me niet ontgaan, zo ook het gevoel van algehele malaise. Niet echt ziek zijn maar meer slaap hebben dan anders, trek hebben in andere dingen dan anders, en in mijn geval vooral héél veel fruit eten wat ik normaal gesproken nooit doe.

En ja hoor, na de positieve test is het gevoel van algehele malaise aanwezig, De twee navelsinaasappels die lagen te wachten tot ze ooit aan de beurt kwamen gingen er in als koek. Niet álles smaakt me maar vooral hartigheid vind z’n weg wel en ik slaap als Doornroosje. Niks niet Corona, Ik móet gewoon zwanger zijn, de leukste manier om positief te zijn. Dat er geen man in huis is hoeft geen probleem te zijn, is mijn volledige naam niet Maria? Een Maria heeft een reputatie in onbevlekte ontvangenis. Blijft even jammer van de quarantaine natuurlijk maar gelukkig heb ik wel de tuin.
En vanmiddag komt het gezin van de oudste kleindochter op “raambezoek”, ze hebben een verrassingstas gemaakt met heerlijkheden en aardigheidjes. En verder is er natuurlijk de puzzel “hemel en hel” van 1500 stukjes. Het gaat niet héél hard maar ik doe iedere dag wel iets. O wacht… ik moet natuurlijk kleertjes gaan breien, ik ben al weg!

verrassing….

Ja ik had wél een verrassing, maar geen leuke! Zaterdag zou ik weer eens heerlijk “in revisie gaan” bij kleindochter Annemarie. Je kent het wel, even lekker alles kneden en lekker tutteren. Ze zit dan héél dicht op m’n gezicht en ik kan dan uiteraard géén mondkapje op.
Omdat ik een vage verkoudheid op voel komen besluit ik me dan toch preventief te testen, ik wil het niét op m’n geweten hebben dat ze de tent weer dicht moet gooien nu ze net weer lekker draait.
Heb sowieso m’n twijfels of ik wel moet gaan want ook als ik haar met een verkoudheid aansteek kan ze een paar dagen niet weken.
Ik verwacht zeker geen gekke dingen, ben niet ziek, alleen een beetje verkouden wat evengoed door de pluizen en pollen veroorzaakt kan worden. Je kent het wel, nét maar 98% fit en alles draait gewoon door.

Kleindochter Jennifer heeft testen op voorraad, zij werkt op een basisschool en moet 2x in de week testen, één rood streepje is negatief….. 2 rode streepjes heb je het gegooi in de glazen. En dan zie ik dus tot mijn grote verrassing 2 rode streepjes.
Snap er echt helemaal niets van. Heb ook niemand in m’n omgeving gehoord die positief was. Maar goed, ik blijkt dus een hartstikke positief mens te zijn, het zij zo!
Dan maar braaf thuis blijven voorlopig en maar hopen dat ik me blijf voelen zoals nu, dus, nét niet 100% maar niet echt ziek.
Met m’n reuk is niets mis en met m’n smaak ook niet, geen koorts en ik weet niet wat voor ongein er nog meer mogelijk is.
Maar ik houd jullie op de hoogte hoe het me in m’n quarantaine vergaat.
Het lost wel het vaccin dilemma op, ik maak gewoon zélf wel even antistoffen aan toch?
Het blijft een raadsel waar het vandaan komt! Ja van een ánder, zo lust ik er nog wel een paar!

nog even in Ede

We gaan nog even terug naar de Ginkese heide in Ede. Je weet wel , waar ik vorige week vrijdag aan de wandel was met Harry.
Heide was er nu natuurlijk niet, althans niet in bloei.

Wat we wél tegen kwamen was dit airborne monument.Het kunstwerk “venster op het verleden” symboliseert de dropping van ongeveer 1900 parachutisten in 1944.
Meestal heb ik niet zoveel met die “roestige kunstwerken” maar dit werk is prachtig. Zoals die parachutes in de lucht lijken te hangen is echt bijzonder.
Hoewel ik al wel geboren was heb ik natuurlijk geen bewuste herinneringen aan de oorlog, en als ik eerlijk ben, ook geen bijzondere belangstelling voor. Wat niets afdoet aan het respect dat ik heb voor de mensen die destijds hun leven op het spel wilde zetten voor de vrijheid.
Maar dit monument komt me bekend voor, ik weet bijna zeker dat er al eens iemand iets over vertelde in een blog, ik gok op Liesbeth die érg veel over de oorlog weet.

Harry weet ook wel het één en ander te vertellen over alles wat we tegenkomen. Zo is er een verdieping in het bos waar héél lang geleden rechtspraak gedaan werd. Zou daar dan misschien het gezegde vandaan komen dat iemand “laag gezonken kan zijn”? Ja helaas, om de diepte te zien heb je een beter fotograaf nodig dan ik ben, kniesoor wie daarop let!
En uiteindelijk hadden we die dag ook genoeg bij te kletsen zonder ons te verdiepen in de historie.
Zo vertelde Harry dat hij en zijn lief na zijn hartstilstand een reanimatiecursus deden. Ik bind hem meteen op zijn hart álles te vergeten over die cursus mocht ik ter plekke neervallen. Daar kan hij zich wel iets bij voorstellen, hoe ouder je bent hoe beroerder je daar uit kunt komen, en ik zit bepaald niet te wachten op het eeuwige leven, zeker niet als als ik van alles zou mankeren.

Het meer dan vriendelijk aanbod van Harry en zijn lief om te blijven eten sla ik even vriendelijk af. De dag is al vermoeiend genoeg en ik ben , deels door de coronamaatregelen gewoon niéts meer gewend.
Thuis hoef ik urenlang niet te praten en dus is alleen urenlang wél praten al vermoeiend voor me. M’n stem kreeg een paar jaar geleden immers een flinke opdonder door overbelasting in een tijd dat de stem sparen domweg niet kon.
Bovendien loop ik nog redelijk als een kievit zolang ik loop maar áls ik dan ga zitten krabbelt er na een kwartier ineens een heel oud wijfie overeind en lijkt ieder botje in m’n voeten los in de schoenen te liggen.
Dan wil ik maar één ding, met de voeten in dikke sokken gestoken omhoog na een warm bad. En zo geschiede.

zingend door ’t leven

Zingend door het leven gaan is aan te bevelen zegt men.
Oke, dat wil ik best proberen maar ja, een stem om cokes te kloppen , zeiden we vroeger in Den Haag als iemand niet écht een zangstem had.
Dan maar naar zangles, had m’n eerste les vandaag en dat viel nog niet meer. Het eerste liedje kénde ik niet eens en is me veel te rapperig, maar ik doe m’n best.

“Te weinig expressie” was het commentaar, je moet je inleven, zodat men aan je gezicht kan zien dat je tekst je iets doet…. oke… daar gaan we weer, volgende liedje dan maar, dat is gelukkig een gouden oude.

De zanglerares ziet er niet veel heil in en voorziet bij een optreden dat er van álles naar m’n hoofd gesmeten zal worden…… daar bedenk is wel een oplossing voor, kijk, zó overleef ik die tomaten en rotte eieren wel denk ik.

Vorige Oudere items