Leids singelpark

Door mijn blogmaatje ( van vrijwel het eerste uur) Leidse Glimmer blijf ik aardig op de hoogte van wat Leiden te bieden heeft. De knusse gezellige binnenstad kwam ik met enige regelmaat altijd al, vóór Henk’s toestand het onmogelijk maakte. Uiteindelijk heb ik een enkele spetter Leids bloed in m’n aderen, mijn vader werd er in het universiteitsziekenhuis geboren in 1910.

De laatste jaren werd er in Leiden gewerkt aan het singelpark. Het plan was om alle groenstroken aan en om de singels rondom het oude Leiden met elkaar te verbinden door, waar nodig, extra bruggen te plaatsen en waar mogelijk groen aan te leggen .

Het heerlijke weer van gisteren was heel geschikt om eens te gaan zien hoever het singelpark al gevorderd is. Dat is al héél ver maar nog niet af.
De 6,5 kilometer die het officieel bestrijkt kwam voor mij nog wel een kilometertje bij. Deels omdat ik niet erg goed ben ik kaartlezen, deels omdat er weg- en brug omleggingen waren die tot omlopen verplichtte.
Ook de “bewijzering” “wijst” niet altijd heel erg.
Dankzij een tip van een vriendelijke dame wist ik dat op (niet echte) dieren moest letten, soms aan een lantaarnpaal, soms in het gras en zelfs op plekken waar zowél geen singel als geen park was. Je moet het maar even weten.

Afhankelijk of je linksom ( zoals ik deed) of rechtsom loopt kom je aanvankelijk eerst door meer “stad” en pas later door het meer parkachtige deel. (of omgekeerd)
Er zijn nogal was doorgangen die ik in eerste instantie niet in durf te slaan omdat het lijkt alsof je een “eigen terrein” oploopt. Bijv. bij de sterrenwacht en bij de Hortus. Gehoorzaam als ik ben durf ik pas wanneer ik zie dat anderen ook die ingang nemen. Nu de binnenstad toch weinig te bieden heeft blijkt het Singelpark heel uitnodigend, het wordt er ook relatief druk wanneer ik de meer parkachtige delen bereik.

Feestje natuurlijk op zo’n zonnige dag al blijft het een gemis dat er niets open is om iets te kunnen eten of drinken én van een toilet gebruik kunt maken. Mijn drinken blijft dus in m’n tasje, ik wil graag droog thuiskomen en vertrouw niet heel erg op open toiletten op het station. Te zien is er genoeg, van prachtige nieuwe bruggen, (geen foto van gemaakt) tot een eenzame boom midden in het water , het piepkleine eilandje is met een soort stijger vlonders te bereiken. Voor onderhoud denk ik want voor recreatie is het echt te klein. Ik kom zelfs een tweepersoons bed tegen aan de waterkant….

Wanneer de man links op de laatste foto meer mijn kant, ja die met die camera op zijn buik, herken ik hem! Als je maar lang genoeg in Leiden rondloopt móet je hem wel tegen komen. De énige echte Leidse Glibber, als altijd op zoek naar het nieuws in Leiden.

We praten gezellig bij (ieder aan één kant) op een zonnig bankje .
Samen lopen later een stukje verder, passeren wat kleinschalige woongemeenschappen. De één nog in de bouwfase, in de ander heerst rust, maar heel vaak wordt er gezamenlijk in de tuintjes gewerkt of van het zonnetje genoten.
Of het niets voor mij is vraagt Glibber, gewoon een kleine leefgemeenschap , hij komt er met enige regelmaat.
We kijken er even rond , tja, het is allemaal wél klein maar goed, ik ben ook maar alleen. Glibber wil best een goed woordje voor me doen en informeren naar “beschikbaarheid”. Ach dát kan geen kwaad natuurlijk!
Wordt vervolgd?