Leids singelpark

Door mijn blogmaatje ( van vrijwel het eerste uur) Leidse Glimmer blijf ik aardig op de hoogte van wat Leiden te bieden heeft. De knusse gezellige binnenstad kwam ik met enige regelmaat altijd al, vóór Henk’s toestand het onmogelijk maakte. Uiteindelijk heb ik een enkele spetter Leids bloed in m’n aderen, mijn vader werd er in het universiteitsziekenhuis geboren in 1910.

De laatste jaren werd er in Leiden gewerkt aan het singelpark. Het plan was om alle groenstroken aan en om de singels rondom het oude Leiden met elkaar te verbinden door, waar nodig, extra bruggen te plaatsen en waar mogelijk groen aan te leggen .

Het heerlijke weer van gisteren was heel geschikt om eens te gaan zien hoever het singelpark al gevorderd is. Dat is al héél ver maar nog niet af.
De 6,5 kilometer die het officieel bestrijkt kwam voor mij nog wel een kilometertje bij. Deels omdat ik niet erg goed ben ik kaartlezen, deels omdat er weg- en brug omleggingen waren die tot omlopen verplichtte.
Ook de “bewijzering” “wijst” niet altijd heel erg.
Dankzij een tip van een vriendelijke dame wist ik dat op (niet echte) dieren moest letten, soms aan een lantaarnpaal, soms in het gras en zelfs op plekken waar zowél geen singel als geen park was. Je moet het maar even weten.

Afhankelijk of je linksom ( zoals ik deed) of rechtsom loopt kom je aanvankelijk eerst door meer “stad” en pas later door het meer parkachtige deel. (of omgekeerd)
Er zijn nogal was doorgangen die ik in eerste instantie niet in durf te slaan omdat het lijkt alsof je een “eigen terrein” oploopt. Bijv. bij de sterrenwacht en bij de Hortus. Gehoorzaam als ik ben durf ik pas wanneer ik zie dat anderen ook die ingang nemen. Nu de binnenstad toch weinig te bieden heeft blijkt het Singelpark heel uitnodigend, het wordt er ook relatief druk wanneer ik de meer parkachtige delen bereik.

Feestje natuurlijk op zo’n zonnige dag al blijft het een gemis dat er niets open is om iets te kunnen eten of drinken én van een toilet gebruik kunt maken. Mijn drinken blijft dus in m’n tasje, ik wil graag droog thuiskomen en vertrouw niet heel erg op open toiletten op het station. Te zien is er genoeg, van prachtige nieuwe bruggen, (geen foto van gemaakt) tot een eenzame boom midden in het water , het piepkleine eilandje is met een soort stijger vlonders te bereiken. Voor onderhoud denk ik want voor recreatie is het echt te klein. Ik kom zelfs een tweepersoons bed tegen aan de waterkant….

Wanneer de man links op de laatste foto meer mijn kant, ja die met die camera op zijn buik, herken ik hem! Als je maar lang genoeg in Leiden rondloopt móet je hem wel tegen komen. De énige echte Leidse Glibber, als altijd op zoek naar het nieuws in Leiden.

We praten gezellig bij (ieder aan één kant) op een zonnig bankje .
Samen lopen later een stukje verder, passeren wat kleinschalige woongemeenschappen. De één nog in de bouwfase, in de ander heerst rust, maar heel vaak wordt er gezamenlijk in de tuintjes gewerkt of van het zonnetje genoten.
Of het niets voor mij is vraagt Glibber, gewoon een kleine leefgemeenschap , hij komt er met enige regelmaat.
We kijken er even rond , tja, het is allemaal wél klein maar goed, ik ben ook maar alleen. Glibber wil best een goed woordje voor me doen en informeren naar “beschikbaarheid”. Ach dát kan geen kwaad natuurlijk!
Wordt vervolgd?

na 10 jaar nóg leuk

Op Sebastians 6de verjaardag haalden we een leuke grap uit. Wij gaven hem zijn cadeau aan dóór de laptop. Ging wat voorbereiding aan vooraf natuurlijk, je moet zorgen dat je aan twee kanten ongeveer dezelfde pakjes hebt. Destijds was dat een mega groot pak met een ridderkasteel. (onbetaalbaar om te verzenden)
Ook dit keer was het niet handig om hier een cadeau voor zijn 17de verjaardag te kopen en dan naar de USA op te sturen.
Een fietshelm ( verplicht daar) moet geruild kunnen worden als hij miet lekker zit en ruilen is niet héél simpel tussen twee continenten,

De helm en de eveneens verplichte fietslampjes werden dus in de USA gekocht en het restje inpakpapier kwam op miraculeuze manier in Rijswijk terecht. Niet alleen God’s wegen zijn ondoorgrondelijk blijkt maar weer.
Het idee kwam van Ruud, laten we het nog eens doen zoals toen hij klein was, dat heeft destijds zóveel indruk op Sebastian gemaakt omdat het er zó echt uitzag dat we er zelf in gingen geloven. Net als de kaarsjes op de taart die hij vanuit Amerika uit kon blazen dankzij de geheimzinnige helper achter mijn laptop. Niet gefilmd toen en dat is jammer.

Dit keer denken we daar wél aan maar natuurlijk gaat er nu weer iets anders mis waardoor het juiste moment op film de mist in gaat.
Maar de grap is geslaagd. Ruud vertelt in de skype sessie dat onze pakjes helaas nog niet aangekomen zijn en ik biecht op dat ik vergeten ben ze bijtijds op het postkantoor af te geven.
Waarna Ruud vraagt of we ze dan toch tenminste willen laten zien. Dat wil Sebastian helemaal niet want dan is het geen verrassing meer. Dat snappen wij ook wel,dan willen we de pakjes wel even aangeven, door de laptop ja, net als 10 jaar geleden..

Het dubbeltje valt ónmiddellijk bij Sebastian, de pakjes ook want die heeft Ruud strategisch klaar liggen, dikke pret op twee continenten. Leuk wordt een verjaardag nooit écht met een oceaan ertussen, maar met wat goede wil en wat organiseren ( zelfs een moment prikken dat iedereen aanwezig kan zijn is al lastig door het tijdverschil) is er best iets van te maken. Slecht filmpje maar de hoofdzaak komt wel over, precies, de dikke pret.

onderhoud(end)

Zou over “onderhoud” bloggen wel onderhoudend zijn?
Onderhoudend staat voor ;” amusant, boeiend, gezellig, aangenaam, vermakelijk” en vast nog veel meer.
Natuurlijk hóóp ik dat ik dat allemaal een beetje meebreng in mijn logjes al wil ik nog wel eens zeuren en zuchten als er weer zo nodig iets veranderd is. Daar ben ik waarschijnlijk meer “be”houdend dan “onder”houdend in.
Maar dit keer wilde ik zélf iets veranderen….. niemand in shock….. oke laat het even rustig zakken, zo…., is iedereen er weer? Kreeg ineens een brainwave om “iets leuks” van m’n pagina linkjes te maken.

Die pagina is mijn manier van andere sites “volgen”, na het plaatsten van een nieuw blog ga ik bij alle gelinkte sites een kijkje nemen,
Ooit zei een blogger nadat ik z’n link had geplaatst bij mij dat alleen de AKO literatuurprijs daar nog overheen kon.
Dat bedoel ik, dat is héus niet voor iedereen weggelegd. Dan moet ik toch eerst een beetje “de mens” achter de blog kennen, en aanvoelen of we elkaar een beetje liggen, én ik wil het ook nog bij kunnen houden. Heel veel sites volgen kán een valkuil zijn want natuurlijk breng ik ook iedereen die een reactie zet altijd een tegen bezoekje.

Ik wilde er dus wat linkjes bij zetten en had woeste plannen, wel grandioos de nieuwe editor vergeten….!
Het was al lastig genoeg om er iets bij te zetten op de pagina zoals die nu is. Wat een gepuzzel weer, doe ik gewoon te weinig! Oke niets nieuws dus, alles blijft bij het oude, geen schokkende veranderingen. wel een paar linkjes verwijderd . O.a. van Ria waarvan de site na haar dood nog lang online was maar nu niet meer.
Sites die een tijd inactief zijn vind ik geen probleem. Het zou hard werken worden als al “mijn”linkjes ineens dagelijks een blog gaan schrijven.
Volgorde? Zegt niets over m’n waardering of hoelang die link er al staat, ik dóe maar wat met die plaatjes, vul gaatjes op en kijk een beetje of er niet teveel heel lichte of heel donkere plaatjes bij elkaar staan.

Ook vond ik dat m’n pag. “over Rietepietz” zo niet meer kon, maar een hele nieuwe introductie schrijven ….. ? Precies, je snapt het, dat is wel héél veel verandering. En in grote lijnen klopt het nog wel, alleen de rol die Henk altijd in m’n logjes speel(de)t is toch wat veranderd. Daar heb ik dus in groene letters wat aangevuld , altijd nuttig voor lezers die een site voor het eerst bezoeken, weten ze een beetje waar ze in terecht komen en kunnen ze nog rechtsomkeert maken als het ze niets lijkt. Goh…. toch weer tamelijk “behoudend onderhoud”, en eh… dat onderhoudend vergeten we maar.

voorproefje

Het hoor eigenlijk gewoon bij het Paasfeest, de bloeiende bollenvelden en de Keukenhof.
Helaas, ook dit jaar zal er in de Keukenhof niemand uit z’n bol kunnen gaan bij zien van alle bollenpracht die zo zorgvuldig is geplant en verzorgd.
Door het weekje winter zijn de bloembollenvelden waarschijnlijk ook niet heel vroeg in bloei maar…… dat willen we dan natuurlijk wél zeker weten.

Met een schoonzoon die in de bollenstreek geboren en getogen is valt dat wel te regelen.
Een flink deel van zijn beroepsleven had ook ‘alles te maken met de verkoop van producten”van het land”. De enige bloembollenplekjes die hij misschien niet weet te vinden liggen op een serie postzegels van weleer. Bij hem in de auto stappen voor zo’n ritje is zeker een aanrader.

Al gauw blijkt dat er inderdaad nog maar héél weinig kleur te zien is, en áls er al iets kleurt dan vaak op een veld dat langs een weg ligt waar we niet kunnen stoppen. Inge ziet dan nog wel kans iets op de foto te krijgen vanuit de auto, dat portier knip kan ik er wel vanaf knippen toch? Jammer van de vangrail, niets aan te doen maar er moet wel iéts overblijven van de foto.

Inge’s lief weet ook altijd wel kwekers te vinden die al wat te koop hebben. Geen gewone huis tuin en keuken tulpjes maar de meer bijzondere soorten. Natuurlijk laat ik even zien wat we tegen kwamen en eh…. stap maar niet meteen meteen op de fiets of in de auto om naar de bollenvelden te rijden, het is nog héél weinig maar……gelukkig komen er een paar warme zonnige dagen aan en dan kan het hard gaan. Het begin is er, en wij hebben er al van genoten, dat dan weer wel

Kommé van dat dak af….

Wie kent het niet , dat liedje van Peter Koelewijn “kom van dat dak af, ‘k waarschuw niet meer”.
Dat heb ik niét gezongen vandaag, ik zei eigenlijk meer ; “je kan het dak op” tegen een paar mannen.
Het is wel een heel klein dakje. dat ligt op de schuur met daaraan vast het hout hok.
Het boeideel aan de achterkant ligt buiten m’n zicht en is de laatste jaren aan m’n aandacht ontsnapt.
Er is, qua onderhoud, wel meer aan m’n aandacht ontsnapt de laatste jaren en zolang het geen kwaad kan boeit me dat niet.
Maar rottend hout kunnen we natuurlijk niet hebben, dat moet je voor zijn. Eén kik en de hulptroepen zochten het hoger op, schatten zijn het!

De delen waarvoor ik het dak niet op hoef kan ik zelf beitsen, is niet écht m’nb hobby dus graag als het iets warmer is buiten.
Komt mooi uit want er kwam nog wel meer tevoorschijn waar de mannen eerst nog even naar willen kijken.
Vandaag heb ik me beperkt tot toekijken en tussendoor een spelletje scrabble spelen met Inge, daar werd ik eigenlijk ook wel moe genoeg van, klussen maar langzaam opbouwen hé!
Fijn als je een kleinzoon hebt die in een bouwmarkt werkt, dan komt de beits met toebehoren in huis zonder dat ik een winkelafspraak hoef te maken.
Nog één krachttoer te gaan, precies, even “uit m’n dak gaan” omdat de heren de klus voor me wilde klaren.

eens eigenwijs….

Altijd eigenwijs, ik zie het je denken. Mag hoor, want inderdaad héb ik de papieren om een afspraak voor “de prik” al een week in huis. En nee, ik heb nog géén afspraak gemaakt en dat ben ik voorlopig ook niet van plan.
Dán maar eigenwijs, wie zei ook alweer dat eigenwijs óok wijs is.
Nog eens alles nagelezen omdat ik al geen voor voorstander wás.
Op vraag 1 van mij ; “hoe lang vecht zo’n prik het virus de tent uit…” is nog geen antwoord. Dat wordt gelukkig ook eerlijk vermeld.
Op vraag 2 van mij; ” kan ik de besmetting over brengen op anderen zodra ridder corona het zwaard voor me opheft? ” Ook op die vraag komt een eerlijk antwoord, “dat weten we nog niet”.
Daarop volgt dan nog dat ook na vaccinatie de anti corona maatregelen gehandhaafd moeten blijven.
De opheb van vorige week over dat éne merk speelt niet heel erg mee bij mijn beslissing , het gaat om procentueel zúlke kleine aantallen dat het een aanvaardbaar risico is.
Maar het bewijst wél dat er door de snelle keuringsprocedures nog niet alle eventuele bijwerkingen ontdekt zijn.
En daar had ik in eerste instantie al een probleem mee.

De uitnodiging blijft geldig heb ik gehoord en ik mag dan eigenwijs zijn, ik benadeel (nog) geen anderen door de prik (nog) niet te halen. Er is nog lang niet genoeg vaccin en dus kan er nu iemand anders geholpen worden met mijn doses.
De enige zekerheid die het vaccin 100% biedt ( voor zover nu bekend) is dat , mocht je tóch geïnfecteerd worden je niet zó ziek wordt dat je op de IC terecht komt.|
Prima, dat kom ik tóch niet, dat wil ik niet en dat weten m’n kinderen.

De maatregelen blijven hoe dan ook van kracht, met of zonder prik, voor mij dan maar zonder prik tot er wat meer bekend is over zaken die nu nog niet bekend zijn. Of totdat er voldoende vaccin is voor iedereen, nu laat ik met liefde anderen voor gaan want er schijnen mensen te zijn die “voordringen” om de prik maar te krijgen.
Eigenlijk ben ik niet eigenwijs maar, nu ik er over nadenk, gewoon menslievend.
Verhip, dat pak ik weer helemaal verkeerd aan, ik hád het natuurlijk als een opofferende daad moeten brengen in de geest van ; ” ik ben niet zo belangrijk, hoe graag ik ook zou willen , geef mijn vaccin liever aan iemand die belangrijker is!
Nee ik ben er niet het type voor om mijn vaccin per opbod te verkopen, ik stel gewoon een anoniem iemand in staat “ridder covid” in dienst te nemen.


andere kijk…

Op de dag van de verkiezingen heb ik ineens overal een andere kijk op en kan ik alles van twee kanten bekijken.
Links en rechts willen niéts meer met elkaar te maken hebben.
Ze worden zelfs niet meer door “het midden” bij elkaar gehouden.
Het is wel duidelijk dat ik uiteindelijk de rekening ga betalen van een zwabberend beleid…….

Goh, het lijkt wel een politiek logje hé! Wéét je toch, ik ben politiek een beetje bewusteloos, ik heb het over een corona slachtoffer!
Mondkapje op—bril beslaat—bril in de jaszak…..tasje valt—bukkend oprapen—krrráák!
Terug naar 3 pre-mulifocaal kneuzen, niet meer zo scherpe TV bril, computerbril met één pootje en leesbril die na ernstig conflict met mijn achterwerk één van mijn oren te laag vind zitten en weiger zich vast te houden.

Zo zie ik toch nog goed genoeg om alle ongein te kunnen volgen over de verkiezingen want dáár ga ik bewust mee om, heb ook oog voor de boodschap die erin zit. .
Wij Nederlands gaan altijd voor de “heb”, als we ergens iets aan willen doen stellen we onderzoeken in en mogen aan discriminatie doen áls het maar positief is.
En ik moet zeggen , sommige mannen knappen er echt van op als ze hun vrouwelijke kant laten zien.

ondankbaar

Hartstikke ondankbaar ben ik. zóu ik comfortabel thuis kunnen stemmen, of al één of twee dagen eerder…. ga ik weer gewoon de 17de stemmen. Niks niet het kwetsbare oude wijfie uithangen, ik laat me m’n “uitje “niet afpakken.
De brievenbus is bijna nét zover als het stemlokaal dus dát is het probleem niet.
Van het per post stemmen wordt wel al veel gebruik gemaakt en hoewel het mij eigenlijk onmogelijk lijkt ging er toch nog zo’n 8% fout hoorde ik.

De te gebruiken enveloppen gaan vergezeld van een “gebruiksaanwijzing” in Jip Janneke taal mét plaatjes. Stembiljet in de envelop waarop staat “deze envelop is alleen voor het stembiljet.” Duidelijk toch?
En dan de dichtgeplakte envelop in de retour envelop doen samen met de stempas.
Zouden mensen die dit niet begrijpen wel capabel zijn óm te stemmen, maar dit terzijde.
Alles in één envelop mag niet om het stemgeheim te bewaren.
Nou vind ik het weinig uitmaken die extra envelop, bij kwaadwilligheid is het alleen een extra envelop opentrekken.

Het fenomeen per post stemmen blijkt óók voor mijn gemeente lastig, er waren wat foutjes ingeslopen die wonder boven wonder nog tijdig rechtgezet konden worden.
Ruim op tijd had ik de spullen ontvangen maar twee dagen later ontving ik wéér een kieslijst en nog een dag later nog een dikke brief, alles bij elkaar ruim 150 gram papier om welgeteld één rode stip te kunnen zetten.
Nou ja, ik heb hier nog wel een zak grove kiezelstenen staan voor “hen die zonder zonden zijn” en “de eerste steen willen werpen”.
Eh…. ja natuurlijk, je hebt gelijk dan is die hele zak is niet nodig, er kan maar één steen de eerste zijn, dan gebruik ik de rest wel gewoon voor de tuin, daar ben ik wel voor in de stemming!.

her hair……

Voor de spiegel brengt ze haar zo juist gewassen haar in model.
Eigenlijk is ze bést tevreden met wat ze in de spiegel ziet.
De rust én vitaminen D, die ze al maandenlang slikt omdat ouderen die in de winter niet voldoende opnemen, hebben wel iets gedaan.
Ze had al gemerkt dat er een nieuwe laag haar groeit die haar dunne vlaskoppie, ondanks de corona coup, veel beter in model laat brengen. De ogen die haar vanuit de spiegel aankijken staan helder in een uitgerust en ontspannen gezicht.

Geluidloos rollen er ineens dikke tranen uit de keurig opgemaakte ogen over haar wangen,
Zo zag hij haar graag, “Je ziet er lekker uit“, ze hoort het hem zeggen en, verdomme já,(excuus) hij zou haar zo móeten zien.
Het laatste jaar zag hij slechts een flauw aftreksel, een moe gezicht, met wat fletse ogen en een miezerig koppie haar waar je de huid doorheen zag schemeren, bij iedere borstelbeurt bleven er meer haren in de borstel achter.

Ze weet niet eens waar de tranen vandaan komen, ontroering, verdriet, heimwee?
Waarschijnlijk een mix van alles, met misschien zelfs wel een vleugje geluksgevoel, ze mocht immers haar huwelijks gelofte van ( volgende maand 60 jaar geleden) waar maken, en hém werd verder leed bespaard.
Het zijn dezelfde tranen die haar nog vaak overvallen bij veel liefdesliedjes uit de sixties en seventies.
Ze roepen de sfeer op van mooie, maar vervlogen, tijden!
Gelukkig zijn ze nooit onachtzaam aan hun geluk voorbij gegaan, misschien bleef het daarom wel aanhouden.
Dit soort momenten zullen er nog wel een tijdje bij horen, dat weet ze, al heeft ze verder alles aardig onder controle.

Bijna 9 maanden is het nu, genoeg om een heel nieuw mensenleven te laten groeien.
Ook voor haar vliegt de tijd, alleen die éne week, die blijft maar voelen als “gisteren”,
Ze is zich nog zeer bewust van zijn “er niet meer zijn”, dekte nog nóóit per ongeluk de tafel voor twee omdat ze dat zo gewend was.

Ze dept haar ogen droog en herstelt de schade, het blijkt vergeefse moeite.
Als ze beneden komt en de radio aanzet en hoort ze …….. “Her hair was the colour of my love” , en daar zijn de tranen weer.

knarsetanden, véchten

Ze gaat het gevecht aan
zoekt de vechtjas op daar waar hij het sterkst is
op het moment dat zijn kracht alleen maar toeneemt
knarsetandend laat ze haar lichaam geselen
hij beukt soms zó vol op haar dat ze even terug deinst
ze lacht erom, en vecht terug voor wat ze waard is
het lood in haar schoenen verdwijnt, het blijkt maar zand
dat ze moe wordt is een detail…
ze is onoverwinnelijk, ….. voor éven toch!

Vorige Oudere items