lef hebben

Tja ik weet het, meestal houd ik me op de vlakte in alle corona gekrakeel. Wie ben ik helemaal om er een mening op na te kunnen houden, geen politicus, geen viroloog en geen econoom.
Maar dán valt mijn oog een keer per ongeluk op m’n horoscoop in de krant en lees ik dit…..

Kijk dan móet het maar, jullie zijn tenslotte mijn achterban en ik heb wel (mogelijk verkeerde) ideetjes over wat we missen in het hele corona gedoe.
Informatie te over betreffende de vaccinatie, bij vaccinatie krijgen we een verzwakte vorm van het virus ingespoten zodat ons lichaam zelf antistoffen aan kan maken tegen het virus. Op die manier moet (groeps) immuniteit ontstaan.

Prima natuurlijk dáár willen we heen maar waar ik dan over nadenk is; “hoe zit het met antistoffen bij de mensen die de ziekte al gehad hebben of in aanraking met de ziekte geweest zijn zónder ziek te worden”. Daar horen we niet zoveel over. Toegegeven, ik heb er niet op gezocht, maar alle andere info kom ik niet omheen zónder te zoeken dus als nu “erkende analyticus” concludeer ik dan dat er “minder tot geen” aandacht voor is in de media.

Met duizenden positief op het virus geteste mensen per week (en dat al zo’n 50 weken lang) moeten er ondertussen toch aardig wat mensen zijn die zelf antistoffen ontwikkeld hebben. Vraagje….. waarom wordt er niet op antistoffen getest. Nee natuurlijk heb ik daar geen antwoord op, het roept alleen maar nog meer vragen op.
Want zoals nu de plannen liggen wordt de testcapaciteit ‘op het virus” binnenkort zo hoog opgevoerd dat we veel dingen mogen mits we getest zijn. Zo’n negatieve test gaat mee zolang je niet in aanraking geweest kúnt zijn met het virus, oeps, best mogelijk dus dat je 3x in week een test moet gaan doen wanneer je niet alleen maar in je uppie thuis zit.

Ook wordt er gewerkt aan een vaccinatie bewijs, dat maakt testen overbodig, tja, heb ik alweer een vraagje bij ; ” hoe zit dat met mensen die zelf al antistoffen aangemaakt hebben”, daar niét op getest worden en dan volkomen nodeloos van de éne corona test in de andere vallen, En moet dié groep wel gevaccineerd worden. Veel geld en tijd mee gemoeid dat misschien (zeg ik voorzichtig) totaal overbodig is voor die grote groep mensen waar naar mijn idee (zeg ik nóg voorzichtiger) al groepsimmuniteit ontstaan zou kunnen zijn.

Ook de vraag waarom er niet naar gekeken wordt houdt me bezig. Is dat omdat niet met zekerheid te zeggen is hoe lang, en in welke mate, men dan immuun is? “Hoelang” is van het vaccin ook nog niet duidelijk, zeker is wel dat het niet levenslang is. Voor hoeveel procent het werkzaam zal zijn is, afhankelijk van welk vaccin, +/- 65 tot 96% maar dus ook nooit 100% . Ik vraag me dan af of het nuttig is dat soort onderzoeken óók te doen op antistoffen van mensen die de ziekte doorgemaakt hebben, of ermee in aanraking zijn geweest zonder zelf klachten te ontwikkelen.

Best wel raar dat dit soort dingen blijkbaar ondersneeuwt in de aandacht voor het belang van testen op het virus en vaccinatie. Eigenlijk heb ik nog best wel veel vragen voor een “intelligente analyticus”!
Waarschijnlijk gaat één van mijn lijfspreuken hier wel op; “Hoe meer ik weet, hoe minder ik begrijp”. Misschien kan ik maar beter niét zelf nadenken, en al helemáál geen horoscoop berichten lezen, het zou zómaar een vals beeld kunnen geven.

polderen

Nee natuurlijk ga ik het niet over politiek hebben, nee hoor, kleindochter Jennifer had een leuk plan. Een beetje aan de rand van de polders rond Zoetermeer ligt de geitjes boerderij ’t Geertje waar ze met de kleintjes graag komt. Natuurlijk óók allemaal aangepast nu en dat doen ze slim, zouden ze dát bedoelen met “boerenverstand”! Daar ben ik dan vóór, roeien met de riemen die je hebt! (en riemen hébben ze want verhuren ook roeiboten)

Normaal kun je er lunchen maar nu dat niet mag kun je een picknickmand bestellen en met een routekaart voor een wandeling afhalen. Ja natuurlijk tegen betaling, de boer is gekke Gerritje niet! Je kunt dan op de route een picknickplekje zoeken en kijk maar wat een grote lol dat weer werd, al wás het nog best een frisse wind. Oma Inge ging ook mee en zelfs opa Peter kwam nog even langs.

Al vroeg op de route vonden we een picknicktafel, kwam goed uit want iedereen had wel trek in alle heerlijkheden en uiteindelijk neem je bijna lege tassen (tja wie wil er met manden gaan lopen slepen) makkelijker mee dan volle, wij zijn óók gekke Gerretje niet hoor.
De routekaart hadden we eigenlijk niet nodig want natuurlijk kennen zowel Inge als Jennifer die omgeving best goed en ik volg braaf als ze een stukje boerenland route meepakken.

Yep….. dat betekent dat je hekken tegenkomt waar je overheen moet klimmen om over de dammetjes te komen….. nou ja, ik wás er toe bereid maar dat was dan weer niet nodig, je kon er langs.
Over smalle boven het slootje hangende constructies…. ach, als kleine Amber dat durft kan oma-grootje niet achter blijven. En alle schaapjes waren ook over de dam. Mens wat was het weer leuk……
Leuk genoeg om een dagje te vroeg te zijn met m’n logje? Voor mij wél ja!

achterstevoren wandelen

Inderdaad, het lijkt alsof ik achterstevoren wandel, kan gebeuren als je met Aukje van “achterstevoren binnenkomen” wandelt. Hier houden we ook even overdreven veel afstand, kwestie van foto’s maken zonder dat ik het in de gaten heb.
Yep, we hebben af gesproken af en toe samen te blijven wandelen. Gewoon gezellig en leuk omdat we allebei weer nét even andere fijne wandelplekjes hebben en die gaan we om de beurt aan elkaar laten zien. Dit keer nam ik Aukje mee naar het Westerpark in Zoetermeer.
Hoewel ik daar vooral de laatste jaren héél veel kwam, er zijn daar veel verharde paden, is er óók een stukje waar ik lang niet geweest ben. Dat is de natuurtuin die met alle smalle paatjes volkomen ongeschikt is om met een rolstoel te wandelen.
Eigenlijk niet het geschikte seizoen, op dit moment is alles nog kaal en vooral, men pleegt onderhoud.

Tja, wat is er gebeurd met de “trekzaag”, zo iets als mijn vader vroeger had en waar je ieder aan een kant aan de zaag trok, ik vond het prachtig als ik daar aan mee mocht trekken. Zou toch wel passen in het beeld van een rustige natuurtuin maar nee, ook hier dus die grote lawaaimakers.
Er blijkt ook een stukje tuin speciaal voor mij te zijn, en er ligt een oude ruïne van een boerderij eh….. o nee, het zóu een oude boerderij kúnnen zijn staat er op het bord. Maar het is nagemaakt om te laten zien wat er zoal tussen de stenen kan groeien.
We memoreren even dat Liesbeth hier de meest prachtige foto’s van zou kunnen maken maar kunnen het zelf toch ook niet laten.
Er is nog wat bebouwing, een paar hotels, maar daar kunnen we mee leven want die zijn voor insecten. De noodzakelijke gereedschappenopslag is zo leuk gecamoufleerd dat je bijna het verkeerde pas zou inslaan. (ja ik mag graag een beetje overdrijven)
Ach natuurlijk hadden we een heerlijke wandeling en zeker, we gaan nog eens terug als alles weer in het blad zit.

pierewaaien

Het blijft maar tobben met de Scheveningse pier. Nu weer een bericht in de krant dat achterstallig onderhoud opknappen zo’n 5 miljoen Euro moet gaan kosten. Slopen zou een stuk goedkoper zijn volgens het bericht.
Begin jaren 60 werd de vernieuwde pier geopend en moest er nog 1 Gulden toegang betaald worden. Hij werd jaren later voor 1 Euro ( of was dat nog in het Gulden tijdperk) verkocht, dat lijkt me niet écht goed zakendoen, maar wie ben ik.

Er moet nog ergens een foto zijn waarop Henk en ik op de pier staan, dat zal ergens in de eerste jaren geweest zijn want ik was zwanger herinner ik me. Jammer, nu geen zin om op zolder te zoeken maar ik herinner me wél dat ik het niet heel spectaculair vond al was het uitzicht prachtig in die tijd.
Er was nog weinig hoogbouw, het Kurhaus stond nog min of meer vrij en iets meer richting Keizerstraat stond toen nog het theater De_Seinpost met een groot aangrenzend restaurant. Op die plaats staat nu al jaren een groot, wit betegeld, “badhuisachtig”, appartementen complex. Ooit nog eens een voorstelling gezien én wel eens koffie gedronken.

Alleen de naam én het beeld dat boven de ingang zat leven voort bij de ingang van het wooncomplex.

Natuurlijk een goede reden om de pier vandaag nog eens te bekijken, oke je hebt een punt, het weer is óók een goede reden, maar je weet maar nooit of die pier niet ineens verdwenen is. De laatste jaren is er toch wel het nodige aan verspijkerd al is dat nauwelijks te zien. Het meest opvallende is het nieuwe reuzenrad op de pier waar je al draaiend in kunt dineren.
Maar ja, ook dat is nu allemaal dicht en de pier afgesloten.

Het meest opvallende zie je eigenlijk ónder de pier waar men de betonnen steun palen gecamoufleerd heeft als flinke zuurstokken. Althans, het deel van de palen onder pier, niet onder de zij paviljoens, die zijn nog net zo grauw (en waarschijnlijk aangetast door het zoute water) als ze al jaren zijn. Vreemd, héél veel heb ik niet met de pier maar toch, hij hoort wel héél erg bij Scheveningen. Ik zou hem zeker missen als hij afgebroken wordt.

En natuurlijk helemaal nérgens iets open om een vroege lunch of laat ontbijt te verorberen, na anderhalf uur door het zand ploegen zou ik wel iets lusten. Dat wordt dus “lunchrestaurant Rietepietz” precies, daar waar ze verse flinterdunne pannenkoekjes bakken waar je bij staat. Die Henk zo lekker vond al wou hij er altijd spek in en stroop er op. Ik ga voor lekkere abrikozenjam erop en werk er met gemak drie naar binnen. Toegegeven, ze zijn niet heel groot én flinterdun dus zó’n hollebolle Gijs ben ik nou ook weer niet.

over de streep?

Nee ik ben niét over de streep getrokken om aan een Photo Challenge mee te doen. Maar ja, dan is het onderwerp van een lopende challence dit keer “strepen’ en die kom ik overal tegen.
Geen probleem natuurlijk, alleen had ik toevallig zélf “een gevalletje strepen” vanmiddag. Daar maak ik dan natuurlijk gewoon een logje over zoals mijn logjes meestal heet van de naald komen.
Kijk het ging hierom, zie je Suus staan, ja die bruine!

We hebben best ruime parkeerplekken in de straat en meestal kan ik ruim parkeren, maar je hébt van die dagen dat iedereen “echt op de strepen gaat staan”. zoals hier. FF jammer dat de één het dan met de voorwielen doet en de ander met de achterwiel. En zeker met flinke neus steekt die neus al gauw flink in andermans zaken parkeerplek. Gelukkig heeft mijn Suus een zeer beschaafd, eh… eigenlijk géén, kontje en een bescheiden mopsneusje, ze wringt zich er dus wel tussen. De grote stationwagon er achter (die achter trouwens ruimte genoeg had) zou geen schijn van kans maken.

Maar Suus draait zich erin en dán hoor ik Henk mopperen. “Je achterwiel staat staat véél te strak in de stoeprand gedrukt, dat is slecht voor je band”! Jahá…. zeur niet, ik moest écht wel scherp indraaien hoor, oke, oke … ik trek hem er wel vanaf met een keer heen en weer rommelen.
Zo goed? Ja kijk dan zelf maar even hoor, jij altijd met dat op je strepen staan! Als al die anderen op mijn strepen gaan staan zou ik bij jou toch wel een streepje voor mogen hebben als ik hem er zo in heb gezet! Zo vanaf de achterkant lijkt het best wat toch ?

guilty pleasure

In vragenlijstjes ontbreekt de vraag vraag zelden, wat is je “guilty pleasure”!
De exacte betekenis is : “iets waaraan men stiekem genoegen beleeft hoewel men weet dat het eigenlijk niet hoort; stiekeme geneugte; heimelijk pleziertje.”
Geen idee waarom een “heimelijk pleziertje” niet goed genoeg aangeeft wat men bedoelt maar dát heb ik nog nooit iemand horen vragen.

Zou het te maken dat guilty pleasure vaak wordt gebruikt als het om, de minder hoog aangeschreven Nederlandstalige volkszanger(essen)s gaat? Of om bijv. het theater van de lach, Andre van Duin, soap series en noem maar op waar wij Nederlanders ons altijd een beetje voor te lijken schamen dát we het leuk of mooi vinden.
Alsof de verhullende naam moet laten zien dat we héus wel reuze ontwikkeld zijn want “we spreken onze talen”.

Afbeeldingsresultaat voor guilty pleasure betekenis

Als ik er op google kom ik dit plaatje tegen met de verklaring die ik in de tweede zin al gaf.
Oke, wat zegt het over mij. Nou in ieder geval dat de voorbeelden van “stiekem pleziertjes” voor mij niet opgaan. Het meeste vind ik echt niets maar er zijn altijd uitzonderingen die wél leuk of mooi zijn, die waardeer ik dan “gewoon” en niet stiekem! Waarom zou ik me in ’s hemelsnaam moeten generen voor iets dat ik mooi of leuk vindt. Zo kan ik bijvoorbeeld niet altijd om persiflages lachen.
Om een goede persiflage te waarderen moet je de gepersifleerde artiest of persoon wél een beetje kennen.
Gaat het om bijv. W.A. kan ik prima beoordelen of het al dan niet goed gedaan wordt en er waardering voor hebben, en sommige artiesten kom je nooit helemaal omheen waardoor herkenning/waardering dan ook wel lukt als het goed gedaan wordt.

Maar zodra het gaat om figuren uit een programma dat ik niet ken gaat voor mij, en naar ik aanneem voor ieder ander, de persiflage verloren. Die spreekt me dan niet aan omdat ik natuurlijk niet voor niets het programma niet kijk, dat heeft m;n interesse niet. Helaas, alweer geen stiekem pleziertje.
Nee, ik ben er nog niet achter of, en zo ja welke, heimelijke pleziertjes ik heb. Misschien zegt het wel over mij dat ik helemaal niets met stiekeme pleziertjes heb.


uit m’n dak

Hélemaal uit m’n dak gegaan vandaag….. écht wel! Naar maar liefst naar twee supermarkten geweest en alsof dat nog niet genoeg was ook nog gaan “funshoppen” bij de drogist! Tja…. ik zou ook wel willen dat ik weer eens gewoon een knettergek logje kon maken maar dit is echt al “woelige dag” vergeleken bij de vorige week. De sneeuw kwam natuurlijk niet echt onverwacht dus ik had genoeg in huis om niet grootscheeps boodschappen te hoeven doen tot vandaag.
Aansluitend óók nog even naar de vliet gewandeld, dat gaat zóveel prettiger zonder die logge laarzen. De Vliet is niet helemaal dicht geweest, daarvoor gaan er teveel grote schepen voorbij maar er lag hier en daar wel ijs dat nu ligt te kruien richting de brug.

Veel thuis geweest dus vorige week en tja, dan maak je niet al teveel mee met alleen de kat als gezelschap. De kat blijkt nog steeds gewoon de kat te zijn en is niet in een prins veranderd nu ik hem meer aai dan vroeger toen hij meestal bij Henk op schoot lag. Goh, moet ineens aan een mop denken. O ja hoor, die ken jij ook wel!

Van die vrouw die een wens mag doen en dan wenst dat haar kat een prachtige jonge prins wordt…. en even later stáát er prachtige jonge prins op de plaats waat de kat even daarvoor nog stond!
Hij komt naar de vrouw toe en zegt ; “Nu zal je er wel van balen dat je me hebt laten castreren”.
Mwah…. laat Beau maar lekker Beau blijven, eh wat…?Ja klopt, hij is ook gecastreerd, maakt niet uit, maar geen prins heeft zo’n lekker zacht velletje.

moet maar kunnen

Ja hoor, het moet maar kunnen, nog éven een logje dat met de (korte) winter te maken heeft. Uiteindelijk heb ik jullie niet echt overladen met winterplaatjes.
Ach ik nam ook niet echt deel aan alle winterpret, wat moet ik met een gebroken heup of zo! Ik zorg wel voor de vogels hier.
De vuurdoorns in zowel de voor-als achtertuin zaten nog flink in de bessen en daar deden diverse vogels zich te goed aan zonder zich te bekommeren om het mooie witte “tafelkleed”. Wat er valt laten ze gewoon liggen dus echt honger is hier in de vogelwereld niet aan de orde. Wát een knoeipotten.

Natuurlijk hád ik wel graag even bij de kleintjes willen kijken, de filmpjes van het sleeën stromen binnen maar daar liet ik al iets van zien. Nu er ijs lag werden ook de kleintjes op schaatsen gezet , duidelijk een gevalletje “alle begin is moeilijk”, ze liggen aanvankelijk meer op het ijs dan dat ze schaatsen, maar een plezier dat ze hadden. Zo makkelijk als die kinderen nog vallen de ambulance die te horen is was niet voor ze nodig gelukkig.
Alleen kleindochter Jennifer viel een beetje door de mand …. Staat aan de kant luidruchtig Amber toe te juichen dat ze het zo goed doet terwijl Amber haar broer Levi bijna met het touw van de slee onderuit haalt…. ontaarde moeder hé!

warmte in de kou

Verkleumd is ze, het was een hele zit in de grote, maar corona gedwongen, veel te lege katholieke kerk.
Het is de kerk waar ze op kerstavond 2019 met haar Henk en dochter Inge de nachtmis bijwoonde. Haar Henk wilde dat perse, maar hij vond er blijkbaar niet wat hij zocht en wilde na een half uur naar huis.

Nu is ze er om een buurvrouw te steunen bij de uitvaart van haar man. Ze hadden de laatste tijd wat vaker “lotgenoten gesprekjes” want ook haar man was dement. Nog niet zover als haar Henk was, maar minder goed te “leiden” en/of buurvrouw had er meer moeite mee.
De 3 dagen dagopvang in de week gaf buurvrouw wat tijd voor haarzelf maar boden geen soelaas voor het nachtelijke spoken en dat kon buurvrouw niet meer aan.
Ze heeft wel geprobeerd buurvrouw met raad en daad bij te staan maar ja, iedere patiënt is anders, net als iedere mantelzorger.
En zo werd de dementerende buurman kort voor kerst in een tehuis opgenomen. Gelukkig niet tegen zijn wil, maar wel zonder het besef wat het in hield, dat kwam later pas. Het viel hem zwaar, té zwaar en hij vond het genoeg.
Vandaag lag hij dus opgebaard in de kerk zodat iedereen afscheid kon nemen.

Voor ze aan de beurt is om in de kist te kijken hoort ze het familielid dat voor haar staat tegen haar man zeggen ” hij is het niet meer hé”! En als zij daarna ook afscheid kan nemen ziet dat het waar is, het is buurman niet meer, hij is zo echt “dood” met het spitse ingevallen gezicht. Alsof de strijd nog niet gestreden is.
In de ijskoude kerk overvalt haar een warm gevoel. Haar Henk leek alleen even te slapen en had niets “doods”.
Alsof hij zich dus tóch al die tijd bewust was van ” het thuis zijn” met zijn geliefde om zich heen, en blij was dat het hen gegund was om gewoon thuis hun leven samen af te mogen sluiten.

Ze had zich de laatste maanden al zo vaak afgevraagd of hij er nog iets van meegekregen heeft, nu weet ze ineens zeker van wel.

Als aan het eind van de dienst door een koorzangeres met prachtige stem het Ave Maria gezongen wordt voelt het alsof het speciaal voor haar gezongen wordt, ze heeft daar zulke mooie herinneringen aan, mét hem ja.


rondje Vliet

Heerlijk weertje hé vandaag! Ik luister gewoon niet naar gevoelstemperaturen als ik de zon zie.
Uiteindelijk hoef ik niet heel vroeg of heel laat naar buiten en rond het middaguur heeft de zon best al kracht.

Niet veel weg kunnen heeft wél het voordeel dat ik het boek nu uitgelezen heb.
Mijn eerste indruk is eigenlijk niet veranderd, erg leuk en fantasievol verhaal voor zover het de 100 jarige die uit raam klom betreft.
Echt heel vindingrijk gedaan hoe alles “opgelost” wordt dat helemaal niet op te lossen lijkt. Heel zijdelings komt er wel iéts terug van wat eigenlijk een tweede boek is en steeds in aparte hoofdstukken het verhaal onderbreekt.
Het steeds weer terugblikken in zijn leven vond ik storend, niet ter zake doend en ook minder leuk.
Ja natuurlijk is dat mijn persoonlijke mening maar ik vond het eigenlijke verhaal leuk genoeg om alléén een boek te mogen zijn. Dan hád het de helft dunner geweest maar so what!
Het boek is zeker leuk genoeg om er iemand anders een plezier mee te doen en bovendien heb ik geen ruimte meer in de boekenkast, zeker niet voor zo’n dik boek.
En dus…… schoot ik laat in de ochtend in de moonboots en” trotseerde de barre weersomstandigheden”.
Gleed één keer bijna lelijk onderuit….. maar dat was thuis in de keuken, over een ongemerkt op de grond gevallen velletje plastic ! zo’n velletje dat tussen twee plakjes vleeswaren zit !

De tocht naar het minibiepje, daar links langs de Vliet, verliep vlekkeloos.

Vorige Oudere items