aan de grond ….

Inderdaad, ik stond gisteren “een soort van” aan de grond genageld en maakte daardoor nog bijna een doodsmak. Dat kwam zo! De kat had z’n blikje overheerlijke zalm, of iets dat op drie kilometer afstand daar in de verte op moet lijken, er weer uit gespuugd. Getsie, te dun om met keukenrol op te pakken dus ik zoek in de papierdoos naar twee kartonnetjes om het op te scheppen. Te lui om om te lopen buig ik me over de radiator naar de papierbak waardoor m’n voet op een drempeltje staat en oeps…..

….. daar blijft de dikke sok die ik draag in een spijkertje hangen dat blijkbaar iets omhoog te steekt. Omdat de sok met dikke vacht gevoerd is voel ik daar niets van, wil teruglopen en maak dan inderdaad bijna die doodsmaak. Gelukkig zit de sok ook héél ruim en voor ik neersmak schiet de sok uit en kan ik me staande houden….pppffftt..!
Was ooit een uitverkoopje, heerlijk warm en ik draag ze veel want ze knellen nergens zoals m’n schoenen wél doen. Zou héél vervelend zijn als de pedicure nóg drie weken langer niet mag komen, de grote “hallux” bulten op m’n voeten willen zich nog wel eens sieren met een “extra oog” als ze te lang aan hun lot overgelaten worden. Dan is schoenen aan niet grappig.
De kapper mag ook niet maar dat doet gelukkig geen pijn, of misschien een beetje aan m’n ogen als ik in de spiegel kijk.
Maar vandaag ben ik heel stiekem tóch naar de pedicure geweest. Bij oppas oma Inge opende Amber een kap- annex pedicuur salon en had glad maling aan de lock down. Niet zeuren, wél alles keurig met een spatmasker voor natuurlijk. Zowel Inge als ik werden “keurig” gekapt. Heel professioneel stortte Amber zich daarna op een voetmassage nadat haar “hulpje Inge” zo goed mogelijk m’n voeten verzorgd had. Je begrijpt, ik ben herboren! Niet verder vertellen hoor, ik wil niet dat Amber er last mee krijgt!

vorstelijk

Een enkele keer zie je het wel eens, een man die het portier van de auto open maakt voor zijn vrouw, haar rustig in laat stappen en dan secuur het portier sluit. Niet vaak nee ik geef het toe en zoals mijn zwager vroeger altijd zei; “meestal is dan óf de auto, óf de vrouw nieuw”. Het is uiteraard meestal een auto uit het, begerige blikken oproepende, “wat duurdere” circuit. Of als de auto “iets minder is” blijkt de vrouw een soort Porsche onder vrouwen waarom men de man benijdt.

In de regel klopt dat allemaal wel, maar het kán dus ook anders zie ik soms bij mij in het straatje.
Er woont een beetje kleurloos echtpaartje dat ik eigenlijk niet zo vaak samen buiten zie. Aardige mensen van iets ouder dan middelbaar, áls ze al opvallen dan misschien als wat shabby. Ze wonen er al jaren en ook al zó lang staat er voor de deur een piepklein autootje, ik schat al een jaar of 15.

Je kent het wel, zo’n auto met scooterwieltjes, en met één portier (tje) aan iedere kant waarvan een béétje postuur al spierpijn krijgt bij de gedachte er door te moeten kruipen. Hoewel ik nooit zie dat de auto gewassen wordt ziet hij er altijd keurig uit, eigenlijk net even beter verzorgd dan het echtpaar zelf.
Een enkele keer komt het echtpaar samen naar buiten, meneer loopt dan naar de bijzitterkant, opent met alle egards het portier, doet een stapje opzij waarna mevrouw instapt alsof het prins Bernard toch nog gelukt is één buitenechtelijk kind geheim te houden. Hij sluit het portier zorgvuldig en stapt dan pas zelf in waarna er minzaam naar me gezwaaid wordt als ik het tafereel toevallig gade sla omdat ik boodschappen ga doen.

Het is een beetje vertederend, en ik kijk ze glimlachend na! Ach… het hóeft dus niet altijd een Jacquard of een schoonheidskoning te zijn om een vrouw vorstelijk te behandelen. Uiteindelijk heeft Henk zolang hij nog met de sleutels overweg kon ook voor mij de huisdeur open gemaakt waarna hij me voor liet gaan naar binnen. Bij de auto liet ik hém de laatste jaren vorstelijk in stappen in onze doodgewone Suus.

scherven…..

…. brengen geluk zegt een spreekwoord. Het zál wel, maar voorlopig spreekt; “daar heb je het gedonder in de glazen” me meer aan.
Eigenlijk “loop ik een beetje op een glazen bruggetje” al hóóp ik dat “het een storm in een glas water is” want behalve glas breken kan er in een huishouding nog van alles mankementen vertonen.

Zoals een CV ketel met een meer dan dorstige inslag waarvoor de oorzaak nog niet gevonden is… en het probleem óók onder de grond kan liggen.
En een wc vlotter die niet van ophouden weet en maar blijft spoelen maar ja, de winkels zijn dicht dus ff met het spul een passend onderdeeltje halen is niet aan de orde. Gelukkig is het de wc boven en kan ik het kraantje dicht houden.
Je weet wel, van die onbestemde dingen die soms zowel uit de hand kunnen lopen als in de papier.

Dan zijn die scherven zeker overzichtelijker zelfs al hadden ze óók weer iets te maken met iets dat niet goed werkte.
Je kent het wel, spotje in de glazenkast doet het niet meer, zit ingebouwd en een beetje onhandig hoog.
Maar het moet eruit om het te kunnen vervangen en vóór je het weet vliegen de glasscherven je om de oren. En dan heb ik natuurlijk géén geschikt nieuw lampje in huis en is het lampenwinkeltje in het dorp ook al gesloten.
Er zijn 2 glaasjes gesneuveld, op zich zo erg niet.

Het zijn likeurglaasje van een oorspronkelijk 30 delig glasservies.
Het was één van de eerste dingen van “onze uitzet” en we wonnen het nog voor we getrouwd waren tijdens een feestavond van de dansschool, in een tombola als ik me goed herinner.

Op de bier/limonade glazen na heb ik van iedere glassoort nog wel iéts, in totaal nu nog 13 stuks.
Het drinkgedrag was in die tijd ook iets anders dan tegenwoordig.
Vroeger vond ik een likeurtje wel lekker, we hadden een speciaal trechtertje om verschillen kleuren likeur in te schenken die dan op elkaar bleven drijven. Dat had iets met het soortelijk gewicht te maken geloof ik.
De likeurglaasjes (L) vond ik het mooist van vorm. Het glaasje ernaast is een jenever glaasje , oude, jonge bessen- of citroenjenever…. het werd in die tijd op verjaardagen geschonken in deze glaasjes.
Daarnaast het sherry glas, die zijn tegenwoordig veel hoger en smaller uitlopend. Het wijnglas daar weer naast is tegenwoordig véél groter al giet men er in een restaurant maar nét zo veel…. eh weinig in als in dit oude glas past.

Ach, al met al ga ik die glaasje niet missen en nu ze toch in scherven liggen moeten ze maar andere dingen doen dan ze gewoon waren….. zorgen dat ze geluk brengen!
Zorgen dat het probleem met de cv ketel opgelost is met het nieuwe expansievat al heeft de monteur nog twijfels en kán er een lek onder vloer zitten.
Wat denk je, zal ik voor alle zekerheid nóg maar een paar glazen tegen de grond gooien?
We kunnen toch nooit tevéél geluk hebben?

de kop eraf

Zo, de kop is er af van het nieuwe jaar. En nee, natuurlijk helemaal niéts veranderd want Rietepietz doet nou eenmaal niet aan goede voornemens en dan verandert er niet zo veel hé! Ik zóu me het voornemen gemaakt kunnen hebben voortaan Henk uit mijn logje te verbannen….. maar nee hoor, niet gedaan natuurlijk. Ik heb m’n twijfels of dat wel een goéd voornemen zou zijn.
Wie weet dat hij ooit vanzelf een stapje terug doet als ik wat meer andere dingen mee ga maken maar voorlopig kom ik hem overal tegen omdat ik overwegend thuis ben.
Beter zo, ik houd niet van verandering en er is al verandering genoeg waar ik moeizaam mee heb te dealen.

Sommige dingen beginnen een plaatsje te krijgen. Ik vergis me nog steeds dat ik zeg : “ik ben even naar Scheveningen geweest” terwijl ik Pijnacker bedoel maar het ritje is al een beetje gewoon geworden en in het oude jaar heb ik er ook alweer een klusje gedaan.
Ook in het bedrijf schuiven oude en nieuwe onderdelen ondertussen steeds meer in elkaar, net als bij “de medewerkers”.
Er wás wel een bijeenkomst geweest vóór de kerst maar die heb ik niet bezocht wegens het met teveel mensen in één ruimte zitten. Normaal kom ik er als iedereen aan het werk is en dan her en der in het gebouw bezig is, dat is veiliger.
Maar natuurlijk ging ik maandag even nieuwjaar wensen bij m’n “andere gezin”, precies, de drukkerij op de nieuwe locatie. De collega die in het oude gebouw het naambord van de muur had gehaald…..

…… heeft het bord zuinig bewaard en als ik kom ligt het klaar om het samen (eh “met mij” erbij schept vast verwarring) op te hangen zoals hij me beloofd had.
Het belangrijkste werk mag ik doen….. de stofzuiger mond onder de boor houden terwijl hij boort, het mag er dan nog niet helemaal stofvrij zijn….. we gaan er natuurlijk géén zooitje van maken.
Uiteraard komt het bord in het degelhoekje aan de muur te hangen, is zo gepiept. Henk kijkt vanuit de letterbak toe, je weet wel, daar ligt dat oude cliché van zijn foto. En dan heeft Spencer een ingeving…. “Joh Riet, we plakken “die kleine ” óp het bord.
Uiteindelijk is hij de enige van alle personeelsleden ooit die de helft van de ondertussen bijna 130 jaar op de loonlijst stond. Oke, een beetje symbolisch de laatste drie jaar, ik gaf wat uurtjes van mezelf door voor zijn salarisstrook, en soms verdiende hij z’n geld wel eens letterlijk slapend, maar toch!
Goed plan vind ik dus, er moet toch iémand een oogje houden op die knullen als ik er niet ben?

moedertje…

Het was scháttig hoor dat verbod op vuurwerk. De overheid die het verbood deed me denken aan een oververmoeide moeder van een groot gezin die het allemaal niet zo onder controle heeft.
Ze weet precies welke van haar kinderen maling hebben aan ge- en verboden, en ook dat ze domweg niet de mogelijkheden heeft consequent naleven van haar regels af te dwingen.
Maar ze weet óók dat het andere deel van haar kinderen braaf zal doen wat ze vraagt, ze rekent er stiekem op dat daardoor het verbod toch enig effect zal hebben, het is bijna schattig hé!
Nou ja, ik heb makkelijk praten, ik had maar twee kinderen en die wisten donders goed dat hun moedertje nooit dreigde met een straf die ze niet kon of wilde uitvoeren.

Oke, oke, de problemen waren ook minder complex in mijn gezin juist omdat ik altijd heel consequent was in “straffen”. Straffen tussen haakjes ja, want eigenlijk was de straf altijd een voortvloeisel dat de zondaar over zichzelf afriep door “de zonde te begaan”. Zo zou ik nú b.v. beslissen dat een grote groep mensen die betrapt wordt op een illegaal feest géén bekeuring krijgt, dat houdt n.l. géén besmettingen tegen.

Nee ik zou ze láten feesten, twee weken lang, de boel hermetisch afsluiten, desnoods met bewaking voor de deur. Pas na een test die aangeeft dat ze virusvrij zijn mag de deur open. Natuurlijk draaien ze zelf voor de kosten van de test op en ook voor simpele maaltijden die 3 x daags bezorgd zullen worden
(en zélf de toiletten schoonhouden)
Kost de zondaars net zoveel als een bekeuring maar levert meer op want ze kunnen dan niemand besmetten. Dat ze niet helemaal okselfris meer zullen zijn na 2 weken is niet besmettelijk

Maar ik geef toe, het vuurwerk aan banden leggen ligt iets lastiger, de burgerlijke ongehoorzaamheid tiert welig omdat “de stoute kinderen” heel goed weten dat moeder tóch niet overal kan zijn, misschien had een combinatie verbod én avondklok meer pakkans opgeleverd. In ieder geval heeft het “brave deel van de kinderen” toch voor enig effect gezorgd. Minder slachtoffers maar er werd nog wel genoeg andere ellende aangericht. Ook daarbij wordt verwacht dat het “moedertje” (in de vorm van de hulpdiensten) zich vooral met respect gedraagt als de stoute kindertjes haar uitdagen en zich niet aan de regels willen houden. Ze vervelen zich immers, nou dan!

Natuurlijk ben ik één van de brave kinderen, bracht het eerste deel van oudejaarsavond door met een spelletje doen met Inge en haar lief, en toen zij naar huis waren keek ik naar wat Guido Weijers te vertellen had over het jaar 2020. Ik vond hem fantastisch, uiterst beschaaft legde hij de vinger op een paar zeer pijnlijke plekken. Zijn collega Yoep van ’t Hek moet meer kijkers gehad hebben las ik maar ik heb dat vloekende scheldende driftkikkertje al een tijdje uit mijn kijklijstje geschrapt.
Meer kijkers zegt ook niet alles over de waardering voor de show. Maar misschien heb jij ze wél allebei gezien, dan kun je er wél over oordelen!

een spetterend nieuwjaar

Gewoon lekker burgerlijk ongehoorzaam beginnen aan het nieuwe jaar en ik gooi er stiekem wat vuurwerk tegenaan om jullie mijn welgemeende állerbeste wensen voor 2021 over te brengen!
Het is “oud vuurwerk” met een aangepaste datum maar nog altijd beter goed gegapt (van mezelf) dan slecht geprutst.

Volgende Nieuwere items