van ’t padje af

Ach ik vertel natuurlijk niets nieuws dat ik wel eens “van ’t padje af ben”, geheim houden hoeft dus eigenlijk niet. Dat “sssttt” gebaar is meer voor de locatie waar ik vanmorgen zo héérlijk gewandeld zó afgezien heb. Samen met mede blogster Aukje die in de buurt van dat prachtige eh… waardeloze wandelgebied woont.
Hoe minder bekend dat gebied is hoe beter dan kan ik daar beter geen reclame voor maken. Laat ik dus niet al te lovend zijn. Het is behoorlijk onbegaanbaar gebied waar soms het pad, dat je eigenlijk al geen pad mag noemen, ineens helemáál ophoudt en we dus letterlijk van “het padje af raakten. niét heen gaan dus want dat wil toch niemand?

De grote meerwaarde was natuurlijk de aanwezigheid van Aukje want alleen is maar alleen, ook tijdens het wandelen. Geen zorgen hoor, we hielden goed afstand, vaak noodgedwongen omdat we voor de avontuurlijke paden kozen, daar pas je je aan de flora en fauna aan, precies, je loopt in de ganzenpas. Aanvankelijk zien we zelfs geen kip, nou ja later ook geen kip te zien maar toen kwamen we toch heel af en toe een paar wandelaars tegen.

We liepen zelf ook wel een beetje als een kip zonder kop, deden ons best de watertoren van Monster aan de juiste kant te houden maar dat kreng bleek af en toe stiekem een ommetje te maken.
Het voordeel van de druk bebouwde randstad is dat verdwalen nérgens een optie is, geen enkel natuurgebied is er nog zó groot dat je niet op enig moment contact met de bewoonde wereld tegenkomt.

Je wandelt natuurlijk niet op je zondagse schoenen maar er ligt nogal wat spul dat je echt niet in ribbels van je stevige stappers wilt hebben. Aukje zei “kijk er zitten hier beestjes….” nou… zeg maar gerust beesten hoor. We zagen ze gelukkig alleen uit de verte, ze hoeven uiteindelijk niet eens boos te zijn om je voet in een rampenplan te veranderen.
We zien kans al die hopen te ontwijken en zodra het torentje weer op de juiste plaats staat zijn we ongemerkt alweer een flink stuk op de terugweg en ruim 7 km later stappen we weer in de auto.
Tja, ik ben nogal breedsprakig, het verslag van Aukje op haar site zegt in véél minder woorden en met een paar foto’s eigenlijk ook het hele verhaal, dat vind ik zó knap!