cursus….

Ach een beetje overdrijven moet kunnen hoor. Maar Mr. T vroeg wat ik dan nu te zien krijg als ik “een nieuw bericht” aanklik omdat ze geen idee heeft waar het allemaal over gaat met die nieuwe editor. Nou ik zie dan dit….

Dat is wel héél minimalistisch hé! De paar tekentjes die ik zag staan wilde ik dan nog wel aanklikken die eerste keer, maar dat maakte niet héél veel duidelijk. Eerst dus maar een titel intypen en zodra je bij de vaag geschreven zin “begin te schrijven enz…” ook daadwerkelijk gaat typen krijg je bovenaan wat van de oude bekende tekentjes waarmee je iets met de tekst kunt doen, cursief, vet enz. maar dan heb je het wel gehad.

Je eerste reactie is vast niét (althans niet bij mij) om dat zwarte kruisje aan te klikken en juist dáár moet je zijn voor alle mogelijkheden die de editor in de aanbieding heeft. Daarin o.a. ook de optie “klassiek” wat de omweg van eerst een log in concept opslaan overbodig maakt.
En dan is het maar gewoon aanklikken en zien wat er gebeurt of wat voor voorbeelden er te zien zijn.

Maar waarom dingen gaan zoáls ze gebeuren ben ik nog lang niet altijd achter. Media & tekst……
De foto is heel makkelijk naar de gewenste maat te schuiven.
Gisteravond lukte het om er tekst in gewone letters naast te zetten maar vanmorgen kreeg ik er alléén maar mega grote letters in. Ben maar even een portie “engelengeduld” gaan halen en zie daar, na veel gepruts dan toch gewone letters.

Deze Engel heeft trouwens nog een verhaal, precies het is één van de kerstengelen die Sinterklaas hier vorig jaar bracht na een onwijs liefdevolle “blogactie”.
Henk hád iets met de engeltjes die ook ná de kerst nog op de schoorsteenmantel stonden. Hij pakte ze som op en kon er heel intens naar kijken totdat….. hij déze uit zij handen liet vallen.
De engel bleek niet te kunnen vliegen, brak een vleugel én haar hoofd.
Daarna borg ik het nog gave engeltje op en ging met een tube lijm aan de slag.

Als je haar in handen hebt kun je nog wel zien dat de engel “een rugzakje heeft” maar zo in het voorbijgaan zie je er “geen barst” meer van en is ze nog steeds in beeld als mijn persoonlijk beschermengel.
Haar collega zal zich rond de kerst weer aanmelden. omdat er dan wel wat extra werk te doen zal zijn. Ach , mijn log wereld is nooit ver weg.

De 2 orchideeën die zo mooi gebloeid hebben overwinteren koel en licht in mijn slaapkamer.
De doos met lieve kaarten en brieven is nooit ver weg en de bloemen op een schilderstukje blijven mooi op kleur.
Vanaf de andere kant houdt Marion een oogje op me. Als gewoonlijk kijkt
Henk me op de vingers als ik er even ” getegelde kolommen” in frommel.