het staat er

Eigenlijk staat het verhaal  weer rechtsboven op de site, de laatste 5 titels, best wel typisch dat mijn onderbewustzijn zo’n boodschap in de titels kan leggen. ….

Sorry,maar ik leg het uit, ik heb hier zó geen zin in, verhullend, in de gordijnen, anti”dip”pressie.

Voorzichtig ga ik weer aan de slag en zie wel waar de volgende grens ligt. Van  de (klein)kinderen die een dienstverlenende baan hebben hoorde ik  dat vrijwel álle klanten onhebbelijk/sjaggrijnig  zijn. Ze zijn het sombere  weer en de verscherping van de covid regels zat. Voeg er dan nog een flink rouwproces bij  én een gemankeerde uitlaatklep en de dip is metersdiep.

Heel erg bedank voor alle medeleven én meedenken. Gelukkig weet ik dus nu de oude editor te vinden en voorlopig ga ik nog even voor gemak. Achter de schermen probeer ik wel af en toe wat uit want de oude editor zal niet eeuwig beschikbaar blijven. Ga ook alle tips uitproberen natuurlijk.

In het kader van de kapotte apparaten heb ik ook een tip. De koelkast die “water maakte” bleek niét kapot. Dat hád gekund omdat de keuken, en dus ook de koelkast ,16 jaar oud is. Bij de jacht op een eventuele nieuwe kreeg ik de tip om het afvoer gaatje voor condens eens goed uit te ragen. Er zat altijd wel een dun groen plastic “dingetje” in waarmee ik er soms wat prut uit kon halen.
Maar het had blijkbaar geen “body” genoeg. Voor de koffie machine heb ik een dun borsteltje dat inderdaad wél wat troep tevoorschijn toverde…… probleem opgelost.

Helaas hielp het borsteltje niét voor het koffieapparaat dat wél naar “de dokter” moest. Gelukkig nog onder garantie, maar toch vervelend.

Maar ook het “thuisfront” was natuurlijk present. Jennifer zette  “de jokers in”. Als Levi naar oma-grootje belt  of ze mee gaat wandelen  moet je wel van steen zijn om nee  te zeggen. Natuurlijk mag Bailey, de Labradoedel, op dierendag zéker mee. En in de rugtas zit van alles waar kindermaagjes onderweg om vragen.

Ja hoor, oma-grootje krijgt natuurlijk ook wat lekkers uit de rugtas. het loopt bijna nog slecht af me, tot twee keer toe wordt ik te grazen genomen door een eikel!
Begrijp me niet verkeerd, er zijn eikels van mensen maar dit keer bedoel ik échte eikels. De eikels die door de stevige wind die er dan staat uit de boom kletteren, potdorie, de tweede keer moét wel een inslag zijn. Na een heel scherp “pok” geluid voel ik een bult ter grote van  precies een eikel op mijn hoofd.

Het was een héérlijke wandeling in een gebied van Meijendel waar ik lang niet geweest was, onbegaanbaar met een rolstoel.  De kleintjes klommen en klauterden als berggeiten en verzamelde eikels.
Ach, niets bijzonders maar toch wel héél speciaal want  ergens onderweg werd ik weer een beetje op de rails gezet.