verhullend

Wanneer het begonnen is wéét ik niet meer maar het is al een héle tijd aan de gang. De “verhullende taal”. Iedere keer wanneer een doodnormaal woord, het kan ook een naam zijn, door negatieve bijkomstigheden  een foute klank heeft gekregen  verandert men het woord of de naam.
Ik zou zeggen; “pak die bijkomstigheden aan  waardoor het woord of de naam beladen werd” maar dat is blijkbaar té simpel denkwerk.

Vanmiddag belde ik nog maar eens naar de bank.  of de door hen verlangde verklaring van erfrecht aangekomen was. Na twee weken leek  een ontvangstbevestiging óf het beloofde telefoontje, om nog wat zaken te regelen, niet teveel gevraagd.
Een uiterst vriendelijk heer stond ( of zat) me te woord.
Hij had de verklaring nog  niet in zijn bestanden bij de “werkvoorraad”. Zou waarschijnlijk nog in de postkamer zijn maar, hij werkte van huis uit en daar kon hij dus niet even heen lopen .
Hij wist ook niet precies hoe de “werkvoorraad” op de postkamer was.
Ik herhaal;” …. eh …. “wérkvoorraad”?  Moet ik dat vertalen als “achterstand”?
Zijn vriendelijke stem klinkt geamuseerd als hij de zin herhaalt; “Ik weer niet precies hoeveel achterstand ze op de postkamer hebben, dat zou een week of twee kunnen zijn.”
Tja, ik wil eigenlijk niet zeggen dat ik teleurgesteld ben, ik wil nu alles wel eens goed geregeld hebben,  maar  dat  klinkt zo negatief…. daar kunnen we samen toch wel  een minder beladen woord voor vinden?  Kom maar op!

in de gordijnen

Een gemene bijensteek joeg me de gordijnen in. Zal je altijd zien,  roept iedereen dat er vrijwel geen bijen meer zijn en ik loop een steek van werkbij op.
Zó is er niets aan de hand en zó….. sleep ik het stuk vitragecoupon tevoorschijn dat ik in een andere ” to do”oprisping op de markt kocht.
Tja, coupon van +/-  3 x3 meter, laatste stuk van de rol dus……. helemaal scheef geknipt en barstens vol met gemene vouwen. En vooral heel dun en héél glad.

En  ik heb maar een stuk van 2.40 x 125 nodig……. je wilt niet wéten wat een gedoe het was.
Maar met een strijkijzer, wat spelden, veel over de grond kruipen, een naaimachine  en een bak engelengeduld  heb ik dan toch uiteindelijk een nieuw gordijntje voor het luttele bedrag van  € 4,50,–

De steek is blijkbaar  nog niet uitgewerkt dus ik verdwijn met een emmertje en zeemspullen  in het kamertje boven.
Dat raam is er de laatste tijd lelijk bij ingeschoten, de laatste zeembeurt was  ruim “vóór Corona”,  want daarna kwam mijn hulpje natuurlijk ook niet meer, en tóen had ik al gezien dat het stokoude gordijntje op instorten stond. Voordeel is wel dat je dan eer van je werk hebt.

Het sombere weer én het  mais gele behang maken dat het op de foto niet echt stralend wit lijkt maar dat is het wél hoor.
Van buitenaf zie je dat beter. Ja sorry, het boeideel van de erker heb ik niet schoongemaakt. Het andere houtwerk kan ik prima bij omdat het raam naar binnen open gaat,  hoef ik maar 1 traptrede te gebruiken voor de hoogste delen.
Voor het boeideel moet ik hoger gaan staan,  dan is er wel érg weinig nodig om uit het best grote raam te duikelen als ik zo hoog moet reiken. Vroeger ging ik in de best wel brede goot staan zemen maar dat lijkt me niet écht verstandig meer…. lees dat durf ik niet meer.
Enfin, de bijensteek is uitgewerkt, klus  geklaard, niet echt m’n hobby maar het was heus niet overbodig.  kijk zelf maar.

 

anti”dip”pressiva

Bah…. een natte start van de zaterdag, en niet alleen buiten is het een en al nattigheid.
Ook hier binnen is er een flinke storing in het traanklierenstelsel  al vóór ik beneden ben.
De oorzaak ligt hier………


Zo af en toe kom ik ik spullen tegen van Henk die weg mogen, nooit veel tegelijk en bij voorkeur spullen waar ik nog iemand een plezier mee kan doen. Dat leverde tot nu toe géén waterballet op.  Maar  nu heb ik m’n hand kennelijk overspeelt, het zijn de dikke vesten waarin je hem kon uittekenen omdat hij zo’n koukleum was.

En ik weet  niet zo goed wat ik er mee moet doen, want wie draagt er nou dit type vesten nog. Mmmja… de kringloop…. zou kunnen maar als ik ze in een zak wil doen is het  waterballet  compleet. Dan niet……, ik laat ze maar even liggen en bedenk  later,  je zult zien dat  als ze wég zijn er iemand roept;” ik had er wel één  kunnen gebruiken bij het hout hakken”! Ik gooi dus voor alle zekerheid een  berichtje in de oma app.
Onder de foto  schrijf ik; “heeft er nog iemand gebrek aan een warm vest om in de tuin te klooien?” Niet dat ik er iets van verwacht maar je weet nooit hé!

Alsof ze er op hebben zitten wachten  stromen de appjes binnen, de één heeft een kantoortje waar het in de winter zo  koud is, de ander wil graag een vest want het konijnenhok verschonen op het balkon is een koud klusje. Nummer drie wil er een voor de tuin en Inge lijkt het gewoon heerlijk om iets van “pap” om haar schouders te slaan als ze op de patio moet zijn.
Ze voegt er nog aan toe. “Ik denk dat je er nog bij moet gaan breien mam als het zo doorgaat”.

Mijn belofte de vesten nog een keer te wassen en ze dan bij Inge neer te zetten wordt afgekeurd. We komen wel langs, kunnen we meteen “een bakkie doen”….. maar dan weet ik weer een betere oplossing.
Volgende week zondag zorg ik voor een brunch en is iedereen welkom, iedereen is  vóór en iedereen kán.
Wat nou  een beetje as van opa  in een hanger of een ring, hij kan véél  beter postuum iedereen warm houden.
Wat een heerlijk stel is het toch, daar kan geen antidepressiva tegen op!
Ondertussen scheen  de zon weer, zowel buiten als binnen.

gemaskerd bal

O ja, het vorige logje sloot ik ongeveer zo af; ” En zo af en toe plan ik leuke dingen, of wórden ze voor me gepland voor zover de corona regels niet dwars liggen.”.
Maar het logje werd te lang als ik het ook dáár nog over ging hebben, (je weet hoe breedsprakig ik ben)
Toeristische attracties hadden altijd een beetje afschrikkende werking op me , je weet wel, te druk, te ver rijden, te veel wachten.

Giethoorn…..Marken… Volendam..Kinderdijk …..allemaal nog nooit geweest. En de kinderen  óók niet en zelfs de kleinkinderen niet.
Nu zijn er  door de corona beperkingen véél minder buitenlandse toeristen en deed Inge met haar lief een inhaalslag. Een paar dagen Giethoorn, dat echt prachtig moet zijn, maar voor mij nog steeds te ver om “even te doen”.

Op de terugweg deden ze nog een dagje Volendam  wat natuurlijk allemaal foto’s in de oma-app opleverde, én veel appjes in de trant van; “goh leuk, ook nooit geweest, moeten we ook eens doen” enz….
Lang verhaal kort, veel data over en weer  en “oma ga je mee met ons (Jennifer Maikel en Annemarie) naar Volendam op 12 oktober?”.
Tijden veranderen hé, vroeger nam ik de kleinkinderen mee, nu nemen de kleinkinderen oma mee , moet kunnen hoor.

En  er staat zelfs  al eerder, op 1 oktober,  een afspraak met Neeltje. Veiligheidshalve “buiten” en ze is zo lief me tegemoet te reizen met de trein zodat we elkaar in Dordrecht ontmoeten.
Daar begin ik me toch een beetje zorgen over te maken nu Zuid-Holland grotendeels code rood is.
Al heb ik een prima mondkapje voor in de trein is het toch de vraag of dat volgende week wel door kan gaan. Neeltje had het er pas nog over dat ze slecht hoort, ik weet nog van Henk dat je dan meer lip leest dan hoort en tja…. dan is het mondkapje op houden ook niet echt handig. Zeker de mijne niet want dat is niét zo’n “niet medisch” kapje dat aan alle kanten open staat. lijkt me niet héél veel tegen houden als ik zou moeten niezen.
Nee het mondkapje dat ik bij voorkeur gebruik  sluit aan alle kanten goed af omdat het elastisch materiaal is (waar dan nog een filter in kan.)
De bril er overheen zetten  sluit de bovenkant helemaal af en scheelt ook in de “beslagen ramen”, al blijft het zaak om vooral niet opgewonden te raken van eventuele spannende heren die passeren.
Maar ook de zijkanten en het deel onder de kin sluiten echt goed af. Of het afspraakje desondanks door kan gaan?  We moeten daar nog maar eens over in conclaaf Neeltje, we hebben nog een week om af te wachten !

 

vliegende tijd

Raar maar waar, ik weet niet of het standaard in bij mensen in mijn omstandigheden, maar de dagen vliegen om. Daar helpt het mooie weer natuurlijk ook bij, Heb gewoon amper tijd om een logje te schrijven.
Ik had een vrij grote klus van de drukkerij met  vouw en plakwerk dat ik grotendeels thuis kon doen omdat het geen haast had.  Als ik er dan weer een paar honderd af had ging ik de andere dag van start met naar Scheveningen rijden om ze daar te sealen Een kleine 1500 stuks die ondertussen af zijn,
Als  ik in de ochtend dan twee  uurtjes werk ben ik tóch op Scheveningen, pal achter de boulevard. ……..


.
En verder gaat er natuurlijk van alles gewoon door, eten koken voor één persoon is nauwelijks minder werk dan voor 2 personen. Er is wél veel minder wasgoed maar ja, zo heel veel scheelt dat niet omdat de machine het meeste werk deed.
Ondertussen  krijg ik ook weer iets meer zin … nou ja zin… in wat klusjes in huis aan te pakken die al wat langer zijn blijven.

Zo ging ik een keer naar de Haagse markt op zoek naar een coupon vitrage voor een klein bovenraam, Wat er nu voor hangt durf ik niet meer te wassen omdat het bijna verteerd is.
Omdat je in woonwinkels tegenwoordig nog vrijwel alleen kant en klare grote gordijnen kunt kopen  zag ik de markt als de beste optie… en dat klopte.
Helemaal geslaagd al is het stuk wat groter dan ik nodig heb. Ik moet er op maat twee “zomen met roesjes” in maken. Maar ik ga natuurlijk niét overdrijven hé, dát kan best weer even wachten. Het moet niet in werken gaan ontaarden!

Toen ik op de markt liep  belde mijn telefoon, het bleek een vrijwilligster te zijn die namens de uitvaart verzorger wilde weten hoe het met me ging,
Heel attent dat ze daar als organisatie een vaste regel voor hebben  en iedereen een maand of drie na een groot verlies nog eens gebeld wordt om , als daar behoefte aan is, nog eens met iemand te praten over het verlies.
De dame wilde best een andere keer nog eens bellen, als het beter uit kwam.
Ik leg haar vriendelijk uit dat dát niet hoeft,

Ik ben een bofkont en kan mijn verhaal zowel hier als bij (klein) kinderen kwijt. Ook de buurtjes houden een wakend oogje op me. Dat wil niet zeggen dat ik altijd mensen over de vloer heb, of zelf altijd het huis ontvlucht.
Nee hoor, ik ben volmaakt op m’n gemak in huis  waar óók altijd ruimte is voor dié momenten dat het even wat minder met me gaat. En zo af en toe plan ik leuke dingen, of wórden ze voor me gepland voor zover de corona regels niet dwars liggen. Een plons in zee zal nu wel even afgelopen zijn maar wat héb ik ervan genoten.

lezen….

Lezen is een logisch gevolg op schrijven natuurlijk. Ik zei het al eerder dat ik het lezen weer probeer op te pikken . De tweeling  waar ik in begonnen was is inderdaad lastig  als je je hoofd nog niet helemaal bij elkaar hebt. Maar ondertussen kan ik dus eindelijk de tweeling uit elkaar houden  en kom ik er een beetje in. Wat niet helpt is dat de drukkerij me ook bezighoudt, niet erg natuurlijk, in tegendeel, nodig zijn is op dit moment een cadeautje voor me.

Ik kwam ook nog ander leeswerk tegen in de boeken kast, dit…….
Jaren geleden voor 50 eurocent gekocht toen de biep uitverkoop hield.
Ik had me toen in een overmoedige bui opgegeven voor bridge les  bij het wijk en dienstencentrum alhier.
Helaas waren de lessen nog maar nét goed op gang toen de vrijwilliger die ons de beginselen zou leren overleed. Een nieuwe “leraar” was niet zo snel te vinden en zo kwam het er nooit meer van.
In het gezin waar ik opgroeide was “klaverjassen troef” en de kinderen werden verondersteld aan te schuiven als er een vierde man ontbrak.
Maar als er genoeg liefhebbers waren werd er óók pandoer gespeeld.
Dat vond ik eigenlijk leuker dan klaverjassen, minder “passen” omdat er meer speloptie zijn dan gaan of passen. Ooit wel eens gehoord dat het een boeren variant van het bridgespel zou zijn.

Omdat ik nog steeds graag wil leren bridgen  heb ik me een tijd geleden dus wéér opgegeven voor een beginnerscursus. Dit keer (geloof ik) bij een vereniging. Normaal gaan alle cursussen in september van start maar dat kan dit jaar ( door corona weetjewel)  op z’n vroegst oktober worden werd me verteld. En dan nog alleen als er voldoende aanmeldingen binnenkomen.

Ja natúúrlijk weet ik dat je het ook online kunt spelen en/of leren maar een spel doe ik liever met echte mensen, zeker nu is het een manier om onder de mensen te komen, digitale contacten heb ik ruim voldoende. Ik hoop dat er  snel genoeg mensen zijn om de cursus van start te kunnen laten gaan, maar ja, als iedereen online gaat spelen schiet dat niet op natuurlijk.

Het boekje kan ik  best al even doornemen, wat er blijft hangen is meegenomen. Uiteindelijk ligt de pandoer tijd al ruim een halve eeuw achter me en heb ik ook al héél lang geen klaverjas gespeeld. Jij wel?

 

schrijven…

Met mijn logjes zal ik zeker géén geschiedenis schrijven, een uitdrukking die gebruikt  wordt als iemand iets voor elkaar krijgt dat eeuwen later nog in de geschiedenisboekjes  geschreven staat. Dit áls er nog geschiedenisboeken bestaan in dit digitale tijdperk.
Dus toen van de week één van de kleinkinderen die “iets doet met software” in de oma-app schreef;  “ik heb vandaag  geschiedenis geschreven” dacht ik;  “die heeft vást een programma gemaakt om digitale fraude op álle fronten onmogelijk te maken! Als dát geen geschiedenis  schrijven is!
Maar na het berichtje komt deze foto binnen…..


Nou heb ik zonder uitzonder héél intelligent nageslacht  en meteen vliegen de appjes rond de één heeft vandaag een roman geschreven….


Schrijven zit blijkbaar in de familie want de ander schreef ..  boeken


En het is nu eindelijk opgelost wie de bijbel schreef….. precies door iemand uit onze  familie


Meestal beperk ik me tot  logjes , óf brieven schrijven. Op 2 sept. schreef ik nog een brief naar de redactie van een omroep Max programma. FF jammer dat ik in  de postcode de 2 letters vergat en na een week lag die brief dus weer hier op de deurmat.
Wel vreemd dat post NL  de brief niet kon bezorgen “omroep Max, juist postbusnummer,  vier postcodecijfers, Hilversum”, je hoeft toch geen  (hand-) schrift geleerde te zijn dacht ik om dit te bezorgen als geroutineerde postbezorger.

Maar goed, de brief kwam vorige week vrijdag weer terug, snel in een nieuwe envelop gedaan, compleet adres. nieuwe postzegels erop en metéén weer op de post gedaan.
Woensdagmiddag post op de mat van “Max” . oeps, dat is té snel om  goed nieuws te zijn denk ik dan, zal iets van 2 regeltjes zijn  “brief ontvangen en heeft onze aandacht” of zoiets.
Maar  het is iéts hoopvoller. Nog steeds heel goed mogelijk dat er niéts mee gedaan wordt  maar wél een heel meelevende brief geschreven door een redactielid dat kennelijk wél van goede wil is.
Ik ga nog steeds uit van “nooit meer iets horen” maar het zóu toch een klein beetje “geschiedenis schrijven” zijn als het me  zou lukken  verbetering in de dementiezorg in gang te kunnen zetten.  Ik kan alleen maar duimen dat ze er iets mee gaan doen.

 

 

 

opgelapt

Eindelijk woensdag en dus….. vertrek ik om half 9 om vandaag weer eens heerlijk
opgelapt” te worden bij mooi & fris  de beauty salon van kleindochter Annemarie.
Extra leuk natuurlijk dat de rekening al betaald is, ik hoef alléén maar te genieten  en dát is geen opgave  hoor, écht niet.
Toevallig was Inge ook aan een oplapbeurt toe  en natuurlijk zorgen we dan dat we afspraken hebben die op elkaar aansluiten.

Het is een klein uurtje rijden naar Houten en alleen is maar alleen, ik haal Inge dus op
Ja heel milieubewust hé! Met twee auto’s na elkaar dezelfde rit maken doe je natuurlijk niet, we wachten dan wel even op elkaar. Uiteraard moet je dan niet storen tijdens de behandeling maar ach, sinds het mobieltje is een uurtje zoet brengen totaal geen probleem, zelfs voor mij niet.
Foto’s van hoe ik in model gekneed wordt zijn ondertussen wel bekend dus die zijn  niet gemaakt, Teveel hetzelfde, het enige is dat Anne nieuwe handdoeken en bedrijfskleding heeft, Na alles in het wit, heeft ze nu de handdoeken  en haar kleding in het zwart.
Minder “zuster Anne” dat kittige zwarte pakje staat haar perfect.

We smokkelen een halfuur schoonmaaktijd stiekem weg, uiteindelijk zaten we ook gewoon samen in de auto en alle spullen die Anne gebruikt worden sowieso  voor iedereen schoon gepakt.
Als Inge en ik allebei weer (zo goed als) splinternieuw zijn komt de grote geheimzinnig tas die Inge bij zich had te voorschijn…….
Er komt een complete picknick/lunch  uit de tas, daarbij komt dat gepikte halve uur dan weer goed van pas om aan Anne’s korte lunchpauze toe te voegen want dán kunnen we pas bij kletsen, nou dát kwam wel goed hoor!
Het is wel duidelijk hé, een heerlijke ochtend, ik ben weer als niéuw!

 

we are the ….

Yehhhh …………

Klopt, ik was op een heel gezellig feestje ter ere van het 40 ste huwelijksjaar van m’n oudste nichtje . Onwijs leuk georganiseerd door haar kinderen die tot op het laatst corona-aanpassingen moesten maken. Oorspronkelijk  zou het feest plaats hebben in een strandpaviljoen maar toen werd er mooi  weer mooi weer voorspeld, tja… drukte in een niet af te sluiten ruimte!

Er werd uitgeweken naar een andere locatie waar de  tafels corona proof opgesteld konden worden in een zaaltje! Per  familie of groep had je dan nog enige vrijheid maar er kon natuurlijk niet gedanst worden.
Daar had het kroost van het bruidspaar een leuke vervanging voor gevonden, voor tussen de “gangen” maakten  ze een onwijs leuke pup quiz .

Ja ja, feestje, keihard aan het werk bedoelden ze  en mijn teamgenoten konden op slag geen van allen schrijven en/of tellen.
Nou ja deed ik toch iets nuttigs want  reclame muziekjes toeschrijven aan een product bleek niet zo mij talent. De muziek klonken wel bekend  maar ja, bij welke reclame ze dan horen?

Net als de bijpassende naam van de film bij muziek fragmenten ophoesten…. schiet mij maar lek! Ik kijk zelden films.
O ja, de Pink Panter, die herkende ik wel. Gelukkig waren m’n teamgenoten van meerdere markten thuis.
Ik blijk dan weer de enige die weet wat ze in Zuid-Afrika bedoelen met een “zweefteef, daar maak ik indruk mee dat snap je.
Maar uiteindelijk blijken we dan totaal onverwacht toch de meeste punten bij elkaar geschraapt te hebben….
“we are the champions”!!!
Kijk dát brengt toch weer even de lichtjes in m’n ogen. Het héle team krijgt een fles(je) bubbels.
Dat moet je eigenlijk natuurlijk ter plekke leeg drinken, maar ja, ik had zéker al 4 flessen bitter lemon op  van door elkaar drinken  word je stik dronken …..
en ik móet nog van Zoetermeer naar huis rijden.
De buit gaat dus mee naar huis en daar zit ik dan vandaag aan de lunch met een dilemma…..

 

in m’n hemd

Hoewel er in veel sauna’s wel een speciale  badpakdag is, wordt dat nú door de corona regels nergens toegestaan. Je moet er nu dus écht met de billen bloot, geen probleem voor mij want dat is ook de prettigste manier om in de sauna te vertoeven, ik ga altijd voor “de naakte waarheid”
Maar Rietepietz zou  geen Rietepietz zijn  als ze desondanks geen kans zou zien “in haar hemd te staan”.
Na een eerste rondgang  wilde ik  even op de ligstoelen buiten  zonnen, had daarom een boek in de tas gestoken dat ik even uit het kluisje moest halen, ik nam meteen de telefoon mee.

Kon ik mooi  een (uiterst kuise)  “blootfoto”  maken  voor het kroost, om te laten zien dat ik van hun  cadeau geniet.
Ja  ik wéét het, heel naïef, waarschijnlijk omdat  geen haar op mijn hoofd er aan zou denken een foto van anderen te maken komt het óók niet in mijn hoofd op  dat anderen dat misschien wél zouden doen.

Natuurlijk wordt ik er, weliswaar vriendelijk, op aangesproken. Of ik wist dat  telefoons niet toegestaan zijn, en dat die in de locker moeten worden opgeborgen.
Oéps….. ja ineens wéét ik het  weer, dat is “not done”,  maar in mijn enthousiasme  om het thuisfront te laten weten waar ik zit  geen secónde aan gedacht. Ik sta, (of eigenlijk lig ik) dus behoorlijk in mijn hemd en dat mag daar óók al niet, maar daar kom ik mee weg,  en zeg: “O wat dom, dat had ik natuurlijk zelf wel kunnen bedenken, sorry!
Gelukkig is ze tevreden dat ik de telefoon in de zak van m’n badjas steek, die breng ik later mét het boek terug in de locker als ik aan een tweede rondje begin.

Het boek, “de tweeling”, is nog steeds niet uit, had gehoopt dat ik juist daar voldoen concentratie op kon brengen om meer dat een bladzijde of 10 te lezen. Niet gelukt!
Maar verder was het een heerlijk ontspannende dag waar ik echt van genoten heb, met als toegift een héérlijk zacht velletje waar ik alweer een stuk beter in pas. Ach, aan m’n stommiteit te zien ben ik alweer redelijk  de oude!

Als dit blogje gepubliceerd wordt “zit ik aan aan een surprise diner” voor een nichtje dat vandaag 40 jaar getrouwd is. Inge met lief zijn ook onder de genodigden, dus er is iemand die een oogje op me kan houden, je weet maar nooit wat ik ánders wil voor onhandigheden uithaal!

Vorige Oudere items