zó mooi!

Ja, zó mooi… , dat stond in heel veel reacties op het vorige logje. Wat voel ik me rijk met al mijn geweldige lezers/volgers/lurkers. Dat ik dit soort logje gewoon “in de groep mag knallen” en daar de meest prachtige reacties op krijg.
Ik heb het tegenwoordig ook vaak over “mijn twee werelden” die elkaar zo fijn aanvullen.
Ze  kunnen me  állebei zowel troosten als laten stralen.

J.l. zondag lieten de   klein-en achterkinderen me weer stralen want wat kun je je als “omagrootje” nou nog méér wensen dan met de kleintjes in zee ravotte op een warme zonnige ochtend!
Waar Levi zorgt dat grootje niet door de golven omgeslagen wordt ( of omgekeerd daar wil ik van afwezen)  en Amber, zo nodig, oma grootje komt redden als ze dan tóch per ongeluk expres gevallen is ……

…….   opkomende tij, héérlijk spetterende golven die Amber soms even helemaal laten verdwijnen, zonder haar knalroze badpakje zou ze zelfs héél even helemaal onzichtbaar zijn.
Gelukkig heeft ze haar handje in de mijne en zijn het alleen de spetters maar!


Er zijn natuurlijk  meerdere ogen op het hele spul gericht maar ook die genieten van de waterpret en later van een gezamenlijke vroege lunch bij het strandpaviljoen.

Bij thuiskomst snel  een douche om het zand overal uit te spoelen en op de bank ploffend  mezelf af te vragen …….. hoe ik in hemelsnaam zo moe kon zijn?

Eh…..zou je moe  worden van je gelukkig voelen ?