ashes to ashes

Best vervelend hoor dat gedoe met de auto. Natuurlijk,  alleen maar blikschade, het kon erger. Maar toch, sores als  corona, hitte, testamentaire executeur bezigheden, rijbewijskeuring enz  laten  het tijdelijke verlies van mijn nog maar  juist herwonnen “vrijheid” er best wel inhakken.
Het OV is lastig door het mondkapje en de wachttijden in de hitte bij de haltes, ik  verdraag de hitte minder goed dan vroeger. Natuurlijk mag ik altijd Inge bellen maar dat doe ik uitsluitend voor zaken die echt niet kunnen wachten.

Voor de afspraak bij het crematorium om de as van Henk op te halen  zóu ze al meegaan, in wiens auto was dus geen punt. Best wel weer emotie  na alle gedoe met de auto, al hadden we geen idee of daar enig ceremonieel aan te pas komt.
Hoe het eraan toe gaat wanneer je  de urn  op komt halen van een geliefde?
Nou wel héél erg kil kan ik zeggen, althans bij het crematorium waar wij mee te maken hebben.

Melden bij de administratie…. aan de balie melden wie je bent, wat je komt doen….. voor de balie staand wachten tot een wél uiterst vriendelijke meneer een beetje gegeneerd zegt; “het is wel een heel kleine  ceremonie” waarna hij verdwijnt.
Als hij terug keert  controleert hij mijn legitimatie en  legt  me papieren voor  die getekend moeten worden. Inderdaad gewoon staand aan de balie van de administratie.

Hij verdwijnt weer naar achteren, en komt terug met een mooie doos van ongeveer 10x15x25. Er gaat een zegel op de sluiting van de doos, eh…  om te voorkomen dat Henk zélf “op zoek naar verstrooiing gaat” waarna de doos  in een keurig tasje gezet wordt.
Na de waarschuwing “het is zwaarder dan zo lijkt dus doet U voorzichtig” wordt het tasje me over de balie aangereikt….
Dat kun je  inderdaad wel  een héél kleine ceremonie noemen, alsof ik een  gerepareerde computer  bij de klantenservice op kon halen.

Op “verstrooiing”, ook weer zo’n mooi dubbel woord, moet Henk nog even wachten.
Hij gaat niét alleen op zoek naar verstrooiing, no way, dan wil ik mee.
Hij moet maar wachten tot ik mee kan. Tot zolang  staat hij  op het plekje in zijn kledingkast  naast de naaimachine.
Pas als ik mee kan is het voor hem tijd om  uit de kast komen,  gaan we, ongezien, lekker vulgair in een duin pannetje liggen vrijen.