arme Suus

Ondanks alle waarschuwingen dus toch weer mensen in zee verdronken dit weekend.
Het blijkt voor veel mensen gewoon té moeilijk om het verstand te gebruiken, men   overschat het eigen kunnen, of onderschat de gevaren van de zee.
Ik wás in zee maandag om kwart over 7 maar ik realiseer me het  bovenstaande gelukkig  allemaal wél. Heb je zeebenen? De zee ging tevéél te keer om rustig te kunnen filmen,(  toch al niet m’n sterkste kant) .

Het logje neemt tóch een andere wending dan ik gisteren  voor ogen had.
Geen ritje naar het strand  ’s morgens vroeg omdat mijn arme Suus een zwaar gehavende achterkant heeft, ze staat ondertussen bij de garage waar morgen de schade expert gaat kijken, want ik kan er niet veilig meer rijden volgens de garagemonteur.


Dat kwam zo: …
0mdat Inge me gevraagd had te komen eten stap ik rond 5 uur in Suus en rijd naar de aangrenzende kade om naar de snelweg te gaan. De weg is smal en wanneer er voor me iemand wil inparkeren  stop ik tijdig om dat mogelijk te maken, ik heb alle tijd en zit ontspannen te kijken tótdat mijn hoofd met een klap tegen de hoofdsteun knalt….. grote oéps.

Suus komt zónder mijn aansporing in beweging omdat een meneer in een bezorgwagentje het druk had met zijn bezorglijst ( zoals hij later gelukkig ruiterlijk toegeeft) en zijn auto fullspeed in de achterkant van Suus zet.
Ik trap het  rempedaal bijna door de vloer en kan gelukkig voorkomen dat ik óók nog eens op de parkerende auto schuif…..pfffttt.
Lieve mensen die het zagen gebeuren komen even vragen of het goed gaat met me en  ik krijg water aangeboden. De man die uit de auto stapt is een fatsoenlijke vent gelukkig en is volgens mij meer geschrokken dan ik.

Hij heeft géén schadeformulier bij de hand, ik gelukkig wel en begin vast in te vullen met de pen van een omstander terwijl hij zijn  baas belt. Hij bezorgt maaltijden en binnen 10 minuten komt een scootertje van het bedrijf zijn spullen ophalen om die alsnog warm te kunnen bezorgen, (lijkt me trouwens geen probleem bij deze temperaturen)  Er is een getuige bereid naam en adres in te vullen  en me een beetje te supporten bij het invullen.

Dan eerst even Inge bellen, na mijn appje  “ik kom eraan”  zou zij me ondertussen wel verwachten, maar ik kom dus niet. Ze zegt resoluut, “wij komen eraan en ik neem het eten wel mee”. De meneer, die zelf weinig schade heeft, wil best even wachten tot ze er zijn zodat  Inge’s lief (hij is beroepschauffeur)  even kan  kijken of alles goed ingevuld is, dat is het. Hij kijkt ook even of er vitale delen geraakt zijn maar zo te zien is het alleen blikschade, wel héél veel blikschade.

Omdat we dicht bij huis zijn stap ik met Inge naast me  weer achter het stuur van Suus en rijden we voorzichtig het kleine stukje naar huis waar we  de schade even in beeld brengen want tja…. natuurlijk, logje! Al had ik liever een uitgebreid logje gemaakt over nieuwe zeeavonturen!
Het goede nieuws is dat ik goed geslapen heb en géén spierpijn of zere nek heb, waarschijnlijk omdat ik het niét zag aankomen en me dus niet schrap gezet heb.