met en zonder golven

Was de zee aan het begin van week nog zó woelig dat ik bijna omsloeg, vanmorgen liet ik me om half 8 door een mooie gladde zee omarmen…. zó heerlijk!
Kon  vorige week  5 stappen naar voren wel bijna een halve meter verschil maken, nu kon ik tientallen meters lopen om van knie- naar heuphoogte  in het water te komen, en zónder hoge golven.

Ik ben niet de enige in het water, en allemaal “eenlingen”die echt alleen om even te zwemmen komen. Ik geniet en laat me op m’n rug dobberen terwijl ik in de gaten houd dat ik niet te ver afdrijf van m’n “bundeltje handdoek” op het het strand, er is immers geen Henk die een oogje in het zeil houdt  zoals vroeger.

Als ik later overeind kom heb ik oogcontact met een dame die óók net overeind komt , “wat een cadeautje is dit hé! ” zegt de dame,  als ik dat van harte wil beamen   barst ik tot m’n schrik in snikken uit…. overspoeld door een heel onverwachte golf van verdriet  excuseer ik me bij de dame en leg summier  het hoe en waarom uit.
Ze begrijpt het gelukkig en denkt dat ik m’n verdriet domweg te weinig laat zien aan de mensen die er óók verdriet om hebben, omdat die genoeg aan hun eigen verdriet hebben. Misschien heeft ze wel gelijk, we praten nog even en gaan dan ieder onze eigen weg……

Voor mij betekent dat via een uurtje drukkerij doorrijden naar het tuincentrum in Zoetermeer voor kattenbakvulling én een overheerlijk ontbijtje “voor weinig”, precies in het tuincafe bij Inge.
De lunch kan weer overgeslagen worden dat is wel duidelijk.
De weg naar de kassa is uiteraard lang…. om ons te verleiden méér te kopen dan de bedoeling was.
Er loopt een héél slecht lopende dame, ze loopt krom, met een stok en heeft een  zak “spul” (geen idee wat het was) laten vallen. Die raap ik natuurlijk op voor haar, ze scharrelt verder maar het gaat érg moeizaam.
Ze blijkt ook op weg naar de kassa en ik bied aan de zak ik mijn kar te zetten.
Het zweet staat op haar voorhoofd onder de slecht passende synthetische  pruik.

Ik pas mijn tempo aan en vraag of ze op de kar wil leunen, dat wil ze wel. Maar de  kassa is duidelijk geen haalbare kaart voor haar.
We passeren net de tuinmeubelen en ik trek een hoge stoel onder een tafel vandaan en laat haar daarop plaats nemen, vraag haar dáár te blijven zitten tot ik terugkom, ga snel mijn spullen afrekenen en in de wagen zetten.
Daarna pak ik bij de ingang van het tuincentrum een rolstoel en ga weer naar binnen waar de dame inderdaad nog  zit te wachten. Ik zet haar in de rolstoel, rol naar de kassa en daarna naar haar auto.

Wát een treurigheid  om zó alleen op pad te moeten, daar heb ik het even moeilijk mee en ja hoor, zodra ik in de auto zit is daar wéér zo’n golf maar dan eigenlijk meer van  dankbaarheid dat Henk nooit in zo’n situatie kwam.