tropisch zwemparadijs

Tjonge, wát een bakken water vielen er gisteren uit de lucht! Heerlijk voor de tuin natuurlijk , sproeien kan wel even achterwegen blijven nu.
De regen liep hier als een soort Niagara waterval  van het dak van de serre langs de ramen. Eh….. waterval langs de ramen…? De bedoeling is toch dat het in die keurige goot afgevoerd wordt?

Het klinkt óók wel heel erg kletterend…alsof het op de plavuizen regent, sterker nog….   als ik in de serre ga kijken voel ik nattigheid! Letterlijk, ik hoef nog net niet tot m’n enkels door het water te waden  enige overdrijving is me niet vreemd, en het water gutst ook aan de binnenkant van het glas naar beneden, grote oéps!
Vergeten iemand te vragen de goot na de herfst schoon te maken, hoewel niet echt vergeten het leek niet heel nodig toen ik  laatst met een lange  ragebol ( en dan heb ik het niet over m’n kapsel) het serre dak schoonmaakte.
Er lag geen opgehoopt blad in .

Door ervaring wijs geworden  snel ik naar de schuur en haal de stevige keukentrap die ik,  gezien mijn leeftijd, nog net mag verslepen maar zeker niét bestijgen. Jammer dan, ik kan wel iemand vragen te komen maar dat duurt dan minimaal een half uur.
En alleen wanneer de goot écht vol staat  komt het water aan randen die niet volledig  waterdicht  zijn omdat dáár geen water hoort te komen.
De goot  moet nu zó vol water staan dat moeder-bad eend met  vijf jongen daar een tropisch zwemparadijs ervaring kunnen hebben.

Dat is pakweg  weg 10×10 x 225 cm= ruim  22 liter water  die liggen te dringen om zich op de plavuizen te storten…… je begrijpt, the hell met  het verbod en ik zet de trap stevig neer en tast naar het roostertje in de goot. Inderdaad, vol geslipt met fijn blad en aarde …….
Ja op de foto niet meer natuurlijk anders zou je het roostertje niet kunnen zien, maar je verwacht toch niét dat ik in de stromende regen even een situatiefoto ga maken op een trapje waar al ik helemaal niet op mag  staan.
Dan begrijpen we elkaar.
De foto maakte ik vanmorgen vanaf het balkon. De goot moet nog wél even netjes schoongemaakt worden  maar zodra ik de prop rommel eruit haalde liep het water weg alsof ik de stop uit het bad haalde.
Netjes schoonmaken kan wel even wachten tot ik daar “een mannetje” voor heb, meestal doet kleinzoon Maikel dat voor me, komt goed.
De trap naar de schuur brengen kan ook wachten, eerst zelf iets droogs aan én de vloer droog maken.
Kwam ik vanmorgen natuurlijk die trap weer tegen, mwah….. ik was tóch al ondeugend, ik haal de trap binnen en pak in de keuken maar meteen wat hoge “vergeten hoekjes” mee! Niet zeuren, de trap staat stevig op de plavuizen en is een stuk veiliger dan, zoals ik het vroeger deed, met een stoel op het aanrecht klimmen en daarover heen en weer lopend  de hoge planken en afzuigkap schoon  maken.

 

wie ben ik…

Wat me vorige week weer overkomt. Appje,van Melody;” wat vind jij ervan als ik volgende week jou oppik en we samen  Kakel bezoeken”.
Ze weet dat ik Kakel ontmoeten al héél lang ( met nog wat anderen) op de Bucketlist heb staan.
LEUK, zeg ik spontaan, maar eh…. “rijd jij éffe vanuit Assen naar Rijswijk zh. om dan nog 3 kwartier mét mij door te tuffen…. ?” vraag ik haar?
En ja, dat dóet ze want dat heeft ze al met Kakel bekokstoofd.

Wie ben ik….  denk ik dan! Zó lief, want het tweetal organiseerde óók de meest waanzinnig mooie Sinterklaas die ik ooit meegemaakt heb.
Het laatste boeket dat “Sint” voor me “regelde” heb ik vanmorgen opgehaald (eerder kon niet, de bloemenstroom deze kant op hield maar aan)
Ik voorzie mijn “chauffeur”  van koffie, check de tas op het corona pakket waarna we in de auto stappen,
Melody blijkt een zeer geroutineerde chauffeur  en we kakelen er lustig op los  onder het rijden, je gaat naar “Kakel” of niet en dan laat je je er niet onder schoffelen wat kakelen betreft, beetje oefenen kan geen kwaad.
Compleet onverwacht duiken we  een soort oprit op……. oeps… waren we bijna Kakel voorbij gereden zie ik…..

Tja, niet helemaal wat ik verwacht had deze Kakel. Als ik vraag waar ik de beloofde lunch kan nuttigen hoor ik kakelen , ” je kan me rug op” met je lunch,  maar dat blijkt fysiek toch niet helemaal haalbaar!

Tien minuten later worden we hartelijk begroet door “de énige echte”  en is het kippenhok compleet. De lunch zou er bijna bij inschieten  maar daarvoor is er natuurlijk té veel lekkers in geslagen.
We praten dus heel stiekem gewoon met volle mond verder, je moet wát als je de tijd goed wilt benutten én alle lekkers weg wilt werken, daar kun je zo’n lieve gastvrouw niét mee laten zitten.

Later dan de bedoeling was, maar (veel) vroeger dan we wilden  stappen we, na een corona-proof afscheid, weer in de auto. Na  drie kwartier rijden sta ik weer voor mijn huisdeur, Melody moet dan nog een dikke 2,5 uur.
Toch duurt het nog ruim anderhalf uur eer ik die huisdeur ook ópen kan maken. Gevalletje “dubbel foutje bedankt”

Wanneer ik de sleutel uit m’n tas wil pakken….. geen sleutel….
-keer de tas drie keer om.. géén sleutel.
-De ooit kapotte ( ondertussen gerepareerde) voering  nazoeken op nieuwe gaten waar sleutels door kunnen verdwijnen……… niéts!
-Sleutels  niet op straat  waar ik ze in de ochtend náást de tas gestoken zou kunnen hebben. Niéts…… !
– De buurvrouw waar ik kort geleden een reserve sleutel had willen afgeven (maar dat nog niét gedaan had) is gelukkig thuis .
-Over klimmen heeft geen zin, de anti inbraakbalk ligt keurig  in het gootje van de schuifpui  zie ik over het muurtje.
– Andere reserve sleutel ligt in de auto….. maar eh.. auto sleutel ligt binnen!
-Appje naar Inge, zij heeft een sleutel aan haar bos maar  werkt tot 6 uur.
-Heb ik weer nét een kind dat alleen in haar pauze de telefoon aanzet.
-Kleindochter woont dicht bij waar Inge werkt…. en is thuis…
-stuurt manlief om sleutel op te halen en van Zoetermeer naar Rijswijk te brengen……

Kwart over 6 ben ik binnen (waar het na zo’n gezellige dag wel even oorverdovend stil is) en een uur later krijg ik een appje van Melody met een foto.

Zijn dit jouw sleutels?

Oeps….Uit m’n tas gevallen toen ik de camera er ff snel uit haalde voor kippenfoto……
Zucht….
Je kunt die oudje zelfs onder geleide eigenlijk niet meer op pad sturen!

windenergie

Je hebt  windenergie én windenergie! Precies, die spuug lelijke windmolens die (lang niet genoeg) energie opwekken uit wind is de éne vorm, gaan we het niét over hebben.
De aandachtige lezer zal het niet ontgaan dat een beetje tegen windmolens vechten me aangeboren lijkt. Waarschijnlijk kruist mijn stamboom érgens die van  ene “Don Quichot ! .

Dat vréét dan energie ja, maar die lijk ik óók uit wind te kunnen halen, wind en ik hébben iets samen.
Ik kan niet zonder en geniet máteloos als ik m’n krachten mag meten met een flinke storm. Lopend dan hé, op de fiets ben ik een stuk minder heldhaftig.
Je begrijpt, gisteren nog een lekkere storm én Suus weer fijn voor de deur dus ik overweeg  of ik gelazer krijg als ik in de auto stap naar het strand. Suus is nou niet direct een zwaargewicht en rukwinden kunnen behoorlijk onberekenbaar zijn. Omdat ik niet de snelweg op hoef  denk ik dat het wel kan, maar dan gaat m’n telefoon……
Inge kent haar moeder  en houdt zelf ook wel een pittige windwandeling met lief.
Of ik mee wil……? Hun auto is meer zwaargewicht dan Suus. Nou wat dénk je! ….

Drie kwartier later laden we alle drie flink wat windenergie op ….ik red een aangespoelde zeeschildpad, helaas wordt die heldendaad melden volledig overstemd  door de wind die op de camera staat….. want wat ging het héérlijk te keer.
Ja natúúrlijk mogen jullie best even meegenieten……… Als je er maar rekening mee houdt dat straks je haren vol met zand zitten……..en mooier word je er ook niet van, nou ja misschien morgen want dan is het effect van zandstralen misschien beter te zien.

mij een biet…

Is dat eigenlijk een kreet die landelijk bekend is om uit ze drukken “dat iets je niets kan schelen”,,, of is het een beetje randstad gebonden. In ieder geval is het in het klein bargoens woordenboek  ook bekend als “mijnebiet”.en ik zóu me voor kunnen stellen dat het dan in het plat Haags uitgesproken dient te worden.
De ij klinkt dan ongeveer als het mekkeren van schaap.

Vroeger werden bieten  in deze regio meestal  “kroten of  krootjes” genoemd.
Het moet allebei  wel gebruikelijk zijn  want je kunt zowel “een kop als een biet” hebben  als “een rode kroten kop”. In beide gevallen heb je een flink rood hoofd, van schaamte, inspanning,  boosheid, een opvlieger, ach,   vul maar in waar je allemaal een rood hoofd  van kunt krijgen.

Maar verder is het natuurlijk gewoon een groente, misschien een beetje ouderwetse en  goedkope groente  die daarom vroeger vaak op tafel kwam. Meestal als een iets gebonden “soort van gestoofd”. Op die manier had Henk er niets mee, we aten bieten dus alleen in de zomer, koud als bietensla met  uitje, vinaigrette  erdoor en klaar.

Maar ja, géén Henk, géén zomer (best lekker hoor weer een dekbed over je heen in de nacht)  en wél bieten in huis. Die koop ik trouwens altijd ongekookt want vers gekookt is véél lekkerder. Ja ja, een uur koken is duur aan gas, daarom  doe ik  dat altijd in overleg met Inge  voor ons allebei.  Hoogste tijd om ze eens lekker ouderwets warm klaar te maken  voor mezelf maar eh…., hoe ging dat ook alweer.

Gelukkig heb ik nog mijn kookboekje voor “culinair minderbegaafden”  precies , het  kookboekje waaruit ik als dertienjarige op de Huishoudschool leerde koken .
Uiteraard eenvoudige maaltijden zonder culinaire hoogstandjes.
Dus ook  hoe je bieten klaarmaakt zoals vroeger bij ons thuis in de tijd dat we ze nog kroten noemde.

O ja, uit die tijd stamt  ook al de tong brekende zin die 5x snel achter elkaar uitgesproken dient te worden ;  ” achter grootmoeders hutje hangen zeven kluitjes kroten op een klutje”…..
maar dit terzijde!

Bedenk me ineens dat we ooit eens in een peperduur restaurant hebben gegeten waar op een groot bord drie dunne plakjes versierde biet in grote rode  plas dreven, ik laat maar aan jullie voorstellingsvermogen over  waar het op leek, maar “menstruele fantasie” had geen gekke naam geweest.
Maar goed, ik vond het recept  en heb  ouderwets klaargemaakte bieten  gegeten,
En dat het niet culinair is….?
……… Mwah…..mij een biet!

.

á la ma…

Het zal voor de trouwe lezer geen nieuws zijn dat  ik altijd erg gevoelig ben voor spreekwoorden en gezegden. En dan vooral om ze, zo mogelijk,  letterlijk op te vatten.
Nou, de appel valt niet ver van de boom.
Tegen Ruud kun je écht heel weinig zeggen waar hij geen draai aan kan geven. Een nichtje van hem stuurde hem deze  oude foto,  gevonden bij  de foto’s van haar overleden ouders (de jongere broer van Henk)
We wilden in die tijd nog wel eens vreemde dingen uit proberen geloof ik!

.
Moeder en zoon anno 1976 schat ik ( Ruud lijkt me daar een jaar of 14) .
Het setje rok met bolero zie ik nog zó voor me  en had ik zelf gemaakt, naar de toen heersende modetrend, van de foto herinner ik me totaal niéts. .

Maar daar ging het niet om.
Ten bewijze van het bovenstaande hier de app conversatie die Ruud met het nichtje voerde.
In het groen het nichtje, in het wit Ruud.

Ik heb werkelijk géén idee meer of ik het bordje ooit draaiend op het stokje gekregen heb, met gekheid lukt het me in ieder geval meestal prima!

zonder downs geen ups

Het blijft  gebeuren….. stap ik ’s morgens de keuken in , zet de radio aan terwijl ik ontbijt ga maken en ploep….  val ik midden in een zin  die weer een parelketting aan barrels rukt.
Het lijkt wel of ze het erom doen.
Vanmorgen was het deze zin  uit het nummer “wonderful life”  wat op zichzelf al een prachtig nummer is maar,  heel breekbaar gezongen door Mathilde Santing wel twee parelkettingen aan kan.  ( klik op het plaatje)


Ik deed hier al eens mijn beklag over het iele, schrille stemmetje van Claudia de Brey en dat zacht zingen niet perse “iel” en een beetje “schril” hoeft klinken maakt Mathilde dan wel even duidelijk.
Even slechte start dus , nou ja, ’t kan niet alle dagen feest zijn natuurlijk, tenzij ik die kleintjes in huis neem.
Mwah… bij nader in zin  toch niet zo’n best plan, gewoon “gevalletje uithuilen en opnieuw beginnen”, moet kunnen.

Suus staat weer met een strak “kontje” voor de deur te glimmen dus ik kan de hort weer op en dat dóe ik dan ook. Alweer een ochtend zwemsessie gedaan, daarna even bij de drukkerij binnengestapt waar ik meteen aan het werk gezet werd met een klein “tel karweitje” en ook al  boodschappen gedaan.
Bij thuiskomst een verrassing in de brievenbus…..  van ’t CBR…. Ik mag mezelf onbeperkt rij geschikt noemen en kan dus een nieuw rijbewijs aanvragen. Hieperdepiep!!!

Ik had begrepen dat het probleem van de vertraging voor rijbewijsverlenging bij ouderen  zit in een gebrek aan keuringsartsen bij het CBR, maar dáár krijg je pas mee te maken wanneer een willekeurige arts,  die de keuring mag doen, aanvullend onderzoek nodig vindt.
Dat wéét je natuurlijk niet van te voren dus, al verwachte ik het niet, na alle gruwelverhalen van ouderen waarvan het rijbewijs verliep tijdens een veel te lang durende procedure begon ik bijtijds.

Kreeg ook al snel bericht dat m’n rijbewijs eventueel nog tot dec  2021 geldig zou zijn  i.p.v. tot dec. 2020 .
Kijk, dat maakt m’n dag dan weer goed, geen extra keuring, en gewoon 5 jaar verlening. .
Als het reactievermogen getest moet worden maak je natuurlijk wel de indruk dat het wel snor zit als je langs je neus weg vertelt dat je, bij een onverwachte opdonder op je achterkant  schade aan je voorkant voorkomt doordat je de  rem weet te vinden.
Ik wacht natuurlijk nog wel even eer ik het nieuwe rijbewijs ga halen, ik ga ze géén 4 maanden cadeau doen, ik ga voor de volle 5 jaar.

zó mooi!

Ja, zó mooi… , dat stond in heel veel reacties op het vorige logje. Wat voel ik me rijk met al mijn geweldige lezers/volgers/lurkers. Dat ik dit soort logje gewoon “in de groep mag knallen” en daar de meest prachtige reacties op krijg.
Ik heb het tegenwoordig ook vaak over “mijn twee werelden” die elkaar zo fijn aanvullen.
Ze  kunnen me  állebei zowel troosten als laten stralen.

J.l. zondag lieten de   klein-en achterkinderen me weer stralen want wat kun je je als “omagrootje” nou nog méér wensen dan met de kleintjes in zee ravotte op een warme zonnige ochtend!
Waar Levi zorgt dat grootje niet door de golven omgeslagen wordt ( of omgekeerd daar wil ik van afwezen)  en Amber, zo nodig, oma grootje komt redden als ze dan tóch per ongeluk expres gevallen is ……

…….   opkomende tij, héérlijk spetterende golven die Amber soms even helemaal laten verdwijnen, zonder haar knalroze badpakje zou ze zelfs héél even helemaal onzichtbaar zijn.
Gelukkig heeft ze haar handje in de mijne en zijn het alleen de spetters maar!


Er zijn natuurlijk  meerdere ogen op het hele spul gericht maar ook die genieten van de waterpret en later van een gezamenlijke vroege lunch bij het strandpaviljoen.

Bij thuiskomst snel  een douche om het zand overal uit te spoelen en op de bank ploffend  mezelf af te vragen …….. hoe ik in hemelsnaam zo moe kon zijn?

Eh…..zou je moe  worden van je gelukkig voelen ?

50 tinten Rietepietz

Nog even terug naar het logje “ashes to asches”. Precies, dat eindigde met een beetje ondeugende zin. “Pas als ik mee kan is het voor hem tijd om  uit de kast komen,  gaan we ongezien lekker vulgair in een duin pannetje liggen vrijen.” Met een wetende   glimlach van oor tot  las ik de reactie van Liesbeth:
“Die laatste zin  Rietepietz hoe verzin je het (op jouw leeftijd)”.
Die toevoeging tussen de haakjes bleef een beetje hangen  en zeuren of ik nou eindelijk eens dat taboe wilde doorbreken dat ouderen géén seksuele gevoelens meer zouden  kunnen hebben.
Verzinnen ..? Noem het dierbare oude én nieuwe  herinneringen!

Ze zit op de rand van zijn hoog/laagbed, hij is onrustig en ze streelt over zijn hoofd.  Ze wacht op de nachtzuster en praat geruststellend tegen hem.  Met een beetje hypnotiserend stemgeluid zegt ze : ”droom maar dat je  lekker in een duin pannetje ligt, de zon schijnt heerlijk en misschien kom ik straks wel dicht bij je liggen“ !
Haar stem lijkt hem langzaam  rustiger te maken, en ze denk terug aan hun  verkeringstijd, de tijd  dat ze om  elkaars lichaam te verkennen o.a. van  duinpannetjes  afhankelijk waren, eind jaren 50 had je geen huissleutel  en zeker geen eigen kamer. Ze vertelt hem hoe ze altijd van zijn lichaam genoten heeft dankzij alle geduld dat hij altijd met haar had, en hoe mooi ze het samen hadden.

Ze mijmert  dat het waarschijnlijk het geheim van hun goede huwelijk is. Maak maar eens langdurig ruzie als van twee lichamen iedere vezel naar de ander verlangt. ’t Was al moeilijk genoeg als  “het” niet kon bij serieuze ziektes waar ze mee te maken hadden, maar dan maakte  wederzijds begrip en tederheid dat troost bij elkaar gevonden werd, en niet elders. Alleen die rot dementie maakte “begrip” een eenzijdige opdracht.

Ze heeft haar satijnen kamerjas al aan, het gladde spul glijdt een beetje uit  elkaar waardoor één van haar borsten naar buiten piept  omdat ze er niets onder draagt. Juist op dát moment opent hij nog even zijn ogen en zijn hand tast naar de borst. Haar adem stokt….. ze wéét hoeveel pijn hij haar af en toe doet als hij haar handen af wil weren omdat ze hem moet  verschonen. Zijn handen hebben  nog zóveel  kracht en een borst is zó kwetsbaar. Maar hij  streelt teder haar borst,  ze laat hem begaan tot zijn ogen dichtvallen en zijn gezicht een tevreden glimlach heeft.

Ze geeft hem een kus en voelt zich een beetje opgewonden. Sinds de ontlasting incontinentie een doorlopende  vorm aannam trok hij zich steeds meer terug in zichzelf, raakte haar nog nauwelijks aan en, hoe vaak ze ook herhaalde “je zou het voor mij ook doen”, hij voelde zich waarschijnlijk ondanks de dementie toch erg  gegeneerd.
Ze begreep het wel, al zijn er mensen die er opgewonden van raken zij hebben geen van beiden iets met  Coprolagnie,!
Sommige  dementeren kunnen seksueel  heel ongeremd zijn, hij  trok  zich juist  terug  Zo’n intiem moment in de laatste week  van zijn leven is een cadeautje.

De andere morgen  lijkt hij wat helderder dan anders, heeft met de kinderen ook een contact moment. Wel krijgt hij meer problemen met  slijmvorming, Nadat ze zijn keel en mond zo goed mogelijk schoongemaakt heeft lijkt hij weer te slapen, ze blijft nog even op de rand van het bed zitten.
En dan gebeurt er wéér zo’n klein wondertje.
Langzaam  beweegt hij zijn hand over haar  arm naar boven tot die op haar schouder rust, ze slaat haar arm om zijn lichaam en zijn hand zakt langs haar arm naar beneden tot de rand van haar mouw.
Heel bewust zoeken zijn vingers de mouwopening en glijdt zijn hand in de mouw om haar huid te strelen,  Ze  legt  haar  arm vaster om zijn schouder en geniet van het moment, hij ook want ineens voelt  ze zijn lippen op de hare  in een hartstochtelijke kus die uren later nóg op haar  lippen brandt.
De jaren vallen weg  en de golven van verlangen zijn nog net  als toen in dat duinpannetje ……. óók  op deze leeftijd!
Ze kan er weken later nóg om in tranen schieten!

ze hébben het leuk!

Vakantie is dit jaar  een kwestie van vooral goed nadenken waar je wel, en vooral ook, niét heen kunt. Onze kleindochter met man en kinderen waren er snel uit, in Nederland blijven geniet de voorkeur. Jennifer is nog bezig met haar opleiding tot klasse assistent en had dus de luxe zich dit jaar ( voor een deel natuurlijk mét haar man) helemaal op de vakantie  van Levi en Amber te kunnen te storten.

Dat de foto’s en filmpjes van hun avonturen weer af en aan vliegen is wederom een leuke afleiding voor me nu ik zelf even niet zo makkelijk op stap kan.
Met dit geweldige vakantieweer, ( nou ja, het zóu soms wel even wat minder mogen) is er ruimte genoeg voor waterpret. Het grote opvouwbare zwembad bij ze in de tuin maakt overuren en m’n telefoon zit propvol met leuke  foto’s en filmpjes van echt van álles dat je maar kunt doen in de vakantie.
Ik heb de foto/film oogst van j.l. vrijdag maar even aan elkaar geplakt voor jullie. Oeps, niet jokken Riet, er  zitten 2 oude stukje film bij zodat er vooruitgang gezien worden.
Maar mens wat hébben die kinderen een top vakantie. Zelfs al zijn papa en mama soms een beetje pestkoppen.

ashes to ashes

Best vervelend hoor dat gedoe met de auto. Natuurlijk,  alleen maar blikschade, het kon erger. Maar toch, sores als  corona, hitte, testamentaire executeur bezigheden, rijbewijskeuring enz  laten  het tijdelijke verlies van mijn nog maar  juist herwonnen “vrijheid” er best wel inhakken.
Het OV is lastig door het mondkapje en de wachttijden in de hitte bij de haltes, ik  verdraag de hitte minder goed dan vroeger. Natuurlijk mag ik altijd Inge bellen maar dat doe ik uitsluitend voor zaken die echt niet kunnen wachten.

Voor de afspraak bij het crematorium om de as van Henk op te halen  zóu ze al meegaan, in wiens auto was dus geen punt. Best wel weer emotie  na alle gedoe met de auto, al hadden we geen idee of daar enig ceremonieel aan te pas komt.
Hoe het eraan toe gaat wanneer je  de urn  op komt halen van een geliefde?
Nou wel héél erg kil kan ik zeggen, althans bij het crematorium waar wij mee te maken hebben.

Melden bij de administratie…. aan de balie melden wie je bent, wat je komt doen….. voor de balie staand wachten tot een wél uiterst vriendelijke meneer een beetje gegeneerd zegt; “het is wel een heel kleine  ceremonie” waarna hij verdwijnt.
Als hij terug keert  controleert hij mijn legitimatie en  legt  me papieren voor  die getekend moeten worden. Inderdaad gewoon staand aan de balie van de administratie.

Hij verdwijnt weer naar achteren, en komt terug met een mooie doos van ongeveer 10x15x25. Er gaat een zegel op de sluiting van de doos, eh…  om te voorkomen dat Henk zélf “op zoek naar verstrooiing gaat” waarna de doos  in een keurig tasje gezet wordt.
Na de waarschuwing “het is zwaarder dan zo lijkt dus doet U voorzichtig” wordt het tasje me over de balie aangereikt….
Dat kun je  inderdaad wel  een héél kleine ceremonie noemen, alsof ik een  gerepareerde computer  bij de klantenservice op kon halen.

Op “verstrooiing”, ook weer zo’n mooi dubbel woord, moet Henk nog even wachten.
Hij gaat niét alleen op zoek naar verstrooiing, no way, dan wil ik mee.
Hij moet maar wachten tot ik mee kan. Tot zolang  staat hij  op het plekje in zijn kledingkast  naast de naaimachine.
Pas als ik mee kan is het voor hem tijd om  uit de kast komen,  gaan we, ongezien, lekker vulgair in een duin pannetje liggen vrijen.

Vorige Oudere items