stapje voor stapje

Stapje voor stapje het leven weer oppakken, het moét…. en het kán gelukkig.
Zo hier en daar deed ik in het blogwereldje de belofte “ooit gaan we elkaar in het echie zien” en gisteren kon ik zo’n belofte inlossen.
Het leek me zó leuk om Anneke in Gouda, waar ze vaak komt,  te ontmoeten!
En leuk wás het.

Om zo min mogelijk in het  OV te moeten  reed ik met de auto naar Zoetermeer en stapte daar voor een kwartier mét mondkapje en plastic handschoenen de trein in.
Ruim op tijd de deur uit om open bruggen en overvolle volle parkeerplaatsen op te kunnen vangen maar natuurlijk  loopt dán alles vlotjes en ben ik vroeger dan afgesproken op station Gouda.
Gelukkig had Anneke óók vrijwel alles mee en is zij er  al om me te verwelkomen. Weliswaar zonder hug wegens de corona regels maar met  warme uitstraling.
Eerst maar thee/koffie drinken want ze heeft dan net  20 km gefietst, de poging om een heel uur in een half uur bij te praten  lukt prima!
De markt is wat minder uitgebreid dan anders volgens Anneke, geen kaasmarkt gedeelte maar dat mag de pret niet drukken, we gaan even de waag in waar ik niét gewogen kan worden.
Mooi, dan kan ik ook niet te licht bevonden worden al hoef ik daar eigenlijk niet zo bang voor te zijn, zo’n slank dennetje ben ik nou ook weer niet.
Een Goudse kaas kan tussen de 1 en 16 kg. wegen, laat ik de kazen op de weegschaal gemiddeld inschatten op +/- een 8,5 kg. dan zou de schaal waarschijnlijk aardig in evenwicht hangen wanneer ik  op de andere schaal zou  staan. De kleur van mijn  outfit die ik tot nu toe niet goed kon benoemen, mosterd/mais/okergeel heeft nu een naam, “Goudse kaaskleurig”.

Het stadhuis is  te bezichtigen, Anneke was er al eerder binnen, ik nog nooit. Het is een prachtig oud gebouw dat alleen al aan de buitenkant de moeite waard is en op  het oude plein dominant aanwezig is.


We doorkruisen het hele gebouw van de kelder, waar Anneke zich  met de camera uit leeft op alle prachtige glas in lood raampjes, via oude raadkamers, veel zalen met prachtige houten plafonds en grote open haarden, naar de zolderetage waar ik mijn alter ego Trix tegenkom maar daarover  schreef Anneke  een leuk verslag

Hoewel alles er goed onderhouden uitziet zie ik wanneer ik op de trap loop op één van de schilderijen toch een klein  vergeten stofrandje. Dat gaat Anneke natuurlijk even melden zodra we de verantwoordelijke dienst  gevonden hebben, we zijn  allebei  zúlke huishoudelijke types … die laten zoiets niet over z’n kant  gaan.


We dollen nog wat in de trouwzaal waar de camera’s aanvankelijk een eigen leven lijken te leiden en niet doen wat we willen…..

Daarna een plekje zoeken om de inwendige mens te versterken hier…?


Maar niet, uitsluitend kaasgerechten waarbij ik toch niet het risico wil lopen dat er een koe van zolder word gehaald om op te dienen.
We nemen de tijd voor een gezellige lunch en gaan  daarna winkelend langzaam richting station waar we elkaar uitzwaaien, wat wás het leuk Anneke, dankjewel!