druk,druk,druk

Oke druk….. overdrijven is ook een vak maar toch, normaal gaan er dágen voorbij zonder post, nu zijn er iedere dag meerdere poststukken,  vaak lieve kaartjes maar veelal “organisaties  voor de erven van”. Mwah… het meeste kan wachten hoor, nog geen zin in. Maar de RDW gaf aan de de auto binnen 5 weken overgeschreven moet zijn.  Dat kon dicht bij huis zag ik, was een fluitje van cent. Ik mag hopen dat men bij het controleren van alle gegevens de info kreeg wáárom er een nieuwe eigenaar voor de auto nodig was, zo niet is het wel een héél fraudegevoelig proces.

Zo rijdt ik dus nu voor het eerst in een auto die mijn eigendom is. oeps , voor de helft ook van de kinderen zodra de notaris zich meldt.  Hoewel Henk nooit zelf  heeft  gereden heeft in de alweer bijna  7  jaar oude Suus, stond Suus wél op zijn naam. Dat waren we altijd zo gewend geweest en vroeger wás hij ook vaker dan ik de chauffeur., Hij had in dienst leren rijden en reed daar op álles dat maar voorhanden was. ( zoals in sliteshow te zien was.)
Hij reed goed, ik zat ooit achterop de motor bij hem toen hij naar de kant stuurde, op mijn vraag ; “wat ga nou doen” zei hij ; “voel je dat niet , ik heb een lekke band”. Daar had ik niets van gemerkt.

Officieel kreeg  Henk dus bijna 4 jaar geleden de diagnose vasculaire dementie . Maar zijn rijgedrag liet al bij de vorige auto zien dat het in zijn hoofd mis was. We hadden ondertussen al aangewend om altijd om en om te rijden, de één heen en de ander terug. Maar steeds vaker zei hij uit zich zelf rijd jij maar. en zo leerde ik dus ook wat geroutineerder rijden.
Steeds vaker was te zien dat hij de breedte en de snelheid van de auto niet goed meer in kon schatten en zo  voorkwam  één keer de alerte  reactie van een tegenligger dat Henk en ik samen op de derde wolk links harp zouden zitten te spelen.
Daar volgde een serieus gesprek op in de trant van ” vond je dit een goed beslissing”. We maken immers allemáál wel eens een verkeerde inschatting of zijn er even niet helemaal bij.

Maar Henk vond die keer dat het zo’n vaart niet liep. Gelukkig kon hij toen nog wel over mijn antwoord nadenken; “als je dit géén verkeerde beslissing vond ben je niét meer de goede chauffeur die je altijd was, dan hoor je niet meer achter het stuur thuis”.
Daarna reed hij nog slechts af en toe  op rustige tijden op bekende wegen en besloot later zelf zijn rijbewijs niet meer te verlengen.  Natuurlijk deed hem dat pijn en als je dan een nieuwe auto koopt ga je dat er niet in wrijven door die auto niet meer op zijn naam te zetten. Maar nu móest het dus, heb ik meteen zo’n te kekke card, i.p.v. een “papiertje”.
Ook bij de verzekering moest de naam veranderen.
Gelukkig had ik wél al jaren eerder bij de verzekering aangegeven dat we allebei rijden in Suus zodat ik nu niét de 17 schadevrije jaren kwijt ben,