gewoon doorgaan

Het lukt me nog steeds niet erg om weer eens een vermakelijk logje te schrijven, het zij zo!
Toch ben ik (meestal) niet (erg) verdrietig. En áls…. dan komt het meestal door muziek waarbij me nu vooral soms flarden tekst opvallen.

Dan kom ik beneden, zet de radio aan  terwijl ik m’n ontbijt klaar maak en klinkt precies de eerste zin van….  “Have I told you lately that I love you “ !
Hups…. daar gáát de parelketting weer,  want nee, dat heeft hij me lang niet verteld, de laatste jaren soms nog wel laten merken door m’n handen te kussen, maar geleidelijk kreeg lelijk doen de overhand. Gelukkig was daar nog die  éne mooie dag  in de laatste week, met prachtige momenten die het weer helemaal duidelijk maakte, hij zóu het me willen vertellen als hij nog had gekund.
Nee, die momenten ga  ik niet beschrijven, we zitten niet op een code oranje wegens wateroverlast te wachten toch?

Maar behalve dat soort momenten gaat het steeds beter. Ik sliep vannacht zelfs voor het eerst zes en een  half uur achter elkaar en ik  heb totaal geen moeite om de dagen om te krijgen. Die vliegen eigenlijk nog steeds om, deels door het bloggen maar verder omdat ik toch echt wel weer mee draai in het leven.
Wel in een aangepast tempo, de energieke stap die zo bij me hoort lukt nog niet zo.
Van de week wél moeiteloos naar Delft gewandeld (trammetje terug) maar echt tempo zit er nog niet in, komt vast wel weer.
Heel raar om je gewoon goed te voelen en tóch dat  “ouwe wijven tempo”  met geen mogelijkheid op kunnen peppen.

Ondertussen is de tweede ronde paperassenzooi in gang gezet, dingen die wel even konden wachten zoals de bank, de notaris en toevallig is ook m’n rijbewijs aan verlenging toe…. dat wordt dus naar de keuring binnenkort en maar hopen dat het CBR ondertussen dat jaartje achterstand ingelopen heeft. Hun klusje voor mij moet uiterlijk 20 december geklaard zijn!

Morgen nog even  naar de drukkerij, ga ik lekker vroeg  want het wordt warm en je begrijpt… m’n badpak gaat mee zodat ik  even in zee kan plonzen na gedane arbeid, of misschien wel ervóór dan is het nog rustig. Ja beloofd,  ik doe voorzichtig en ga niet diep het water in.

de groeten van H…

Nee niét de groe(n)ten van Hak….. maar de groeten van Henk!
“Tijd” om iets van zich te laten horen moet hij gedacht hebben, en hoe doe je dat beter dan door een horloge terug te laten vinden.
Zijn horloge lag de laatste keren dat ik het terugvond zonder uitzondering “ergens” in het dressoir, vaak in het rommelige laatje steeds ergens anders tussen,of achter gestopt. Of in één van de kastjes waar verstoppen nóg meer mogelijkheden bood.

In de keuken was zijn favoriet de hoekkast waar op een draaibare schijf de pannen staan. (en die hij meestal half open liet staan waardoor ik vaak wist dat er “iets” moest liggen dat er niet hoort.)  Daar vond ik in hoofdzaak zijn kunstig gevouwen zakdoekjes, maar ook wel eens een theebeker of bierglas, nooit zijn horloge. Toch hád ik wel gezocht in de twee keukenladen die het meest gebruikt worden, géén horloge.

Maar vorige week had ik het weegschaaltje nodig dat in de enige lade in het linker deel  ligt met allerlei spul dat niet dagelijks gebruikt wordt.
Het is ook de enige lade waar, door de ligging, achteraan weinig daglicht in schijnt wanneer hij open staat. Leek me dus nuttig om eens wat te schuiven en wat dénk je….. BINGO

 

ingang gezocht…..

Het is om moedeloos van te worden, al sinds de dag van Henk’s  crematie ben ik bezig om een ingang te zoeken bij instanties die iets kunnen betekenen om “de zorg”beter aan te laten sluiten op dementerenden en hun mantelzorgers.
En dan in het bijzonder de mensen die een partner/ouder nog helemaal thuis verzorgen en dus vrijwel  168 uur per week “dienst hebben”.

En wel die groep omdat ik als ervaringsdeskundige wéét dat juist die mantelzorgers wegens tijd- en energiegebrek niet gehoord worden. Het is dus nodig dat die mantelzorgers actief benaderd worden om te weten wat ze missen.
Hoewel ik heel goed begrijp dat ziekte zélf goede hulp lastig maakt is er zeker  verbetering mogelijk. Ik zou  zélf veel baat gehad hebben bij nachtopvang op dezelfde basis als er wél dagopvang is.

De WMO ooit al over aangesproken, nooit meer iets over gehoord.
De Alzheimerstichtring aangesproken….,  die is daar niet voor
Mantelzorg.nl aangesproken…. die is daar niet voor
Jan Slagter (omroep Max) aangesproken, je raad het…. die  is daar niet voor enz, enz,

Al deze organisaties doen weinig meer dan bestaande opties doorgeven  en vooral fondsenwerving voor onderzoek, maar niemand lijkt geïnteresseerd  om de zorg aan de patiënt aan te passen i.p.v dat de patiënt zich aan ( niet passende) zorg moet aanpassen.

Pas voor de terminale  patiënt kan er van alles,  de laatste 2 weken  kwamen er afwisselend 5 mensen aan te pas om Henk te verzorgen. Vijf zorgende, die dan nog steeds maar 63 uur van de 168 uur die een week telt van mij en de kinderen  over namen.
Waarbij dan nog één snotneus zat die haar half uur  zorg te zwaar vond.

En nog stééds durft men mij te vertellen dat ik dan maar een PGB had moeten aanvragen om zélf hulp in te kunnen kopen. Alsof je hulp die niet bestaat in kunt kopen. O ja er is nachtzorg te koop, ….. voor € 40. — per uur…. Ik maakte al eens een rekensommetje waaruit  bleek dat je met  €70.000 p.j.  nog niet eens iedere nácht hulp kunt inroepen.

Schrijvers vullen hun zakken met demente ouders, ook vanavond weer een programma op TV over dementie , voorlichtingsfilmpjes met onzin informatie, op straat herken je dementerende echt niet, Henk kon jarenlang vreemde mensen op het verkeerde been zetten, Zelfs de huisarts beweerde  nog dat Henk wist dat hij de dokter herkende en had niet door hoever Henk al weg was.

Ik wéét het niet meer, wie weet er een ingang om de managers lagen in de zorg te overtuigen dát er iets moet veranderen in de zorg voor dementerenden die thuis verzorgd worden door een partner. Zoals het nú gaat overleeft de dementerende  vaak  de mantelzorger die  het loodje leg, oververmoeid, slaapgebrek en geen zorg meer voor zichzelf.

Zucht… loop maar even mee, wandelen we even door Clingendael, komen we misschien op nieuwe ideeën !

 

stapje voor stapje

Stapje voor stapje het leven weer oppakken, het moét…. en het kán gelukkig.
Zo hier en daar deed ik in het blogwereldje de belofte “ooit gaan we elkaar in het echie zien” en gisteren kon ik zo’n belofte inlossen.
Het leek me zó leuk om Anneke in Gouda, waar ze vaak komt,  te ontmoeten!
En leuk wás het.

Om zo min mogelijk in het  OV te moeten  reed ik met de auto naar Zoetermeer en stapte daar voor een kwartier mét mondkapje en plastic handschoenen de trein in.
Ruim op tijd de deur uit om open bruggen en overvolle volle parkeerplaatsen op te kunnen vangen maar natuurlijk  loopt dán alles vlotjes en ben ik vroeger dan afgesproken op station Gouda.
Gelukkig had Anneke óók vrijwel alles mee en is zij er  al om me te verwelkomen. Weliswaar zonder hug wegens de corona regels maar met  warme uitstraling.
Eerst maar thee/koffie drinken want ze heeft dan net  20 km gefietst, de poging om een heel uur in een half uur bij te praten  lukt prima!
De markt is wat minder uitgebreid dan anders volgens Anneke, geen kaasmarkt gedeelte maar dat mag de pret niet drukken, we gaan even de waag in waar ik niét gewogen kan worden.
Mooi, dan kan ik ook niet te licht bevonden worden al hoef ik daar eigenlijk niet zo bang voor te zijn, zo’n slank dennetje ben ik nou ook weer niet.
Een Goudse kaas kan tussen de 1 en 16 kg. wegen, laat ik de kazen op de weegschaal gemiddeld inschatten op +/- een 8,5 kg. dan zou de schaal waarschijnlijk aardig in evenwicht hangen wanneer ik  op de andere schaal zou  staan. De kleur van mijn  outfit die ik tot nu toe niet goed kon benoemen, mosterd/mais/okergeel heeft nu een naam, “Goudse kaaskleurig”.

Het stadhuis is  te bezichtigen, Anneke was er al eerder binnen, ik nog nooit. Het is een prachtig oud gebouw dat alleen al aan de buitenkant de moeite waard is en op  het oude plein dominant aanwezig is.


We doorkruisen het hele gebouw van de kelder, waar Anneke zich  met de camera uit leeft op alle prachtige glas in lood raampjes, via oude raadkamers, veel zalen met prachtige houten plafonds en grote open haarden, naar de zolderetage waar ik mijn alter ego Trix tegenkom maar daarover  schreef Anneke  een leuk verslag

Hoewel alles er goed onderhouden uitziet zie ik wanneer ik op de trap loop op één van de schilderijen toch een klein  vergeten stofrandje. Dat gaat Anneke natuurlijk even melden zodra we de verantwoordelijke dienst  gevonden hebben, we zijn  allebei  zúlke huishoudelijke types … die laten zoiets niet over z’n kant  gaan.


We dollen nog wat in de trouwzaal waar de camera’s aanvankelijk een eigen leven lijken te leiden en niet doen wat we willen…..

Daarna een plekje zoeken om de inwendige mens te versterken hier…?


Maar niet, uitsluitend kaasgerechten waarbij ik toch niet het risico wil lopen dat er een koe van zolder word gehaald om op te dienen.
We nemen de tijd voor een gezellige lunch en gaan  daarna winkelend langzaam richting station waar we elkaar uitzwaaien, wat wás het leuk Anneke, dankjewel!

open brief

Twee onderzoekers aan de rechtenfaculteit van de Universiteit Leiden,schreven een  open brief ter verdediging van het vrije debat,  de strijd voor de vrijheid van meningsuiting en tegen de zogeheten cancel culture

De open brief is sinds donderdag 16 juli meer dan 12.000 keer ondertekend.

Omdat ik deze open brief nauwelijks kon vinden, laat staan dat er aandacht voor is,  plaats ik de brief hier. Dat tegenwicht is héél hard nodig door de volkomen ontspoorde racisme discussie, eh…wat voor discussie moet doorgaan nu  relativerende/ nuancerende geluiden tot een “cansel culture”  blijken te leiden.
De open brief is niét door mij geschreven, ik zou minder mild geweest zijn want dát er groeperingen  zijn die iedere nuance uit het oog verliezen staat voor mij wel vast  en dat baart me zorgen.

Na de dood van George Floyd in de Verenigde Staten laaide de discussie omtrent (institutioneel) racisme op. Hoewel iedere vorm van racisme moet worden afgewezen en de bestrijding hiervan belangrijk is, zitten er zorgelijke kanten aan de richting waarin deze discussie zich ontwikkelt.

Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan. Deze groepen willen anderen die niet “de juiste mening” voorstaan, het recht op het geven van hun mening ontnemen.

De vrijheid van meningsuiting is een van de belangrijkste waarden van onze democratische en open samenleving. Het is een grondrecht waar we pal voor moeten staan en dat we ons niet moeten laten afnemen door een kleine groep intoleranten.

In een open en democratische samenleving heeft iedereen immers recht op vrijheid van meningsuiting en dient het debat over ieder onderwerp te kunnen worden gevoerd. Daar hoort ook – en misschien wel juist – bij dat er meningen geuit moeten kunnen worden waar u het ten diepste niet mee eens bent of die ingaan tegen het huidige maatschappelijk discours.

Wij roepen eenieder op om pal te staan voor het vrije debat.

Was getekend……….

Dát ik het hier 100% mee eens ben mag duidelijk zijn, kijk maar wat er staat boven het veld waar je de reactie kunt schrijven. Nooit op gelet?  komt tie dan, er staat ;
“Rietepietz is gék op reacties, dus …..ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!”

 

alweer warm

Maar nu hád ik het warm in het weekend! Klopt, het was helemaal geen overdreven warm weer  maar ik had een eervolle taak te volbrengen.
Daarvoor moest ik op een kruis gaan zitten, nee ik kop ‘m niet in ik ben nu een beschaafde weduwe, vanwege de anderhalve meter samenleving.
Levi moest afzwemmen voor zijn C diploma en er mocht maar één “kijker” mee!
Hij mocht zelf kiezen wie er mee mocht en wat denk je? Precies, hij koos voor oma-grootje!
Tja, wanneer je overgrootmoeder in het zwembad ( in álle betekenissen ) zit te smelten voor je krijgt zo’n  C diploma natuurlijk wél een meerwaarde mee.
Petjes af hoor voor de 7 jarige Levi want wat móeten ze al veel kunnen voor dat C diploma.
Bijv. in regenkleding met een koprol het water in plonzen en dan door zwemmen tot je een doek met een gat erin tegen komt en dan door het gat zwemmen.
Mocht ik al zo heldhaftig zijn op het droge een koprol te maken zie ik de wereld al voor een doedelzak aan, laat staan wanneer ik dan ook nog in het water terecht kom, een gat moet zoeken en er óók nog doorheen moet wurmen.
Een C diploma zit er mij voor dus niet in, ik kan wél zwemmen  en héél goed drijven ( ja , ja , soms”over” ) én ik ken m’n beperkingen dus zo één twee drie zal ik niet verdrinken maar Levi kan dus al véél meer! Wat zijn die zwemdiploma’s véél zwaarder geworden dan vroeger, best wel goed  in ons waterrijke landje. Borstcrawl, duiken, iets met een bal en  op zijn rug met z’n armen “maaien”, deels in volle bepakking en nog veel meer.  Kanjertje toch?
Daar had ik wel een warm uurtje voor over natuurlijk.

vervelen?… wie?

Vervelen….? Ik niet hoor. Hoewel ik bewust de dagen niet propvol plan zie ik iedere dag wel iémand. En dan tel ik de boodschappen doen niet mee.
Zo had ik vrijdag bijvoorbeeld een afspraak met een mij nog onbekende man en daar werd ik blij van eh…,,,,,,,, nee wácht nou ff!
Je denk nou niet dat ik aan het daten ben hè!  Nee het was weer zoiets waarvan je zegt; “het zal wel voorbestemd zijn”.
Vorige week stond er een reactie van Anja, een mij (nog) onbekende blogster, en dan breng ik natuurlijk een tegen bezoekje op haar site. Het logje dat ik las ging over “bewaar niet teveel spullen in huis”.

Nou ben ik niet héél erg van het “ontspullen” maar ja, na het overlijden van iemand moet er toch wel iéts weggedaan worden. Dus ik klikte even de op de  site gelinkte adreslijst aan, zou zómaar iets bruikbaars bij kunnen staan.  Yep….. hier had ik wel iets aan.

Dovenschool Sri Lanka via dhr C.M. JanssenGlenn Millerstraat 100, 2625 WM Delft

Er liggen, eh… lagen ondertussen,  twee setjes peperdure hoorapparaten én een vrijwel nieuwe ringleiding. Je begrijp als ik daar iemand blij mee kan maken doe ik dat graag dus ik bel direct dat  telefoonnummer en dat resulteert  in een afspraak.

De meneer komt samen met zijn vrouw op de fiets, Rijswijk/ Delft en  vice versa is een wippie! Het blijkt een bevlogen echtpaar te zijn dat zich samen al jarenlang inzet voor én in dat doven instituut in Sri Lanka. Ze staan in contact met een audicien aldaar die de spullen die zij uit Nederland meebrengen geschikt maken voor  dove kinderen in het tehuis. Dan worden die kinderen minder afhankelijk van gebarentaal waardoor ze beter kansen hebben.

Mooi toch, de meeste  grote charitatieve  organisaties hebben veel geld  nodig om zichzelf in stand te houden, dure directeuren, dure gebouwen enz. En dan blijft er vaak ook nog geld op de plank liggen omdat er geen geschikte onderzoeken zijn om te financieren. Dan heb ik meer vertrouwen in dit soort kleinschalige projecten.
Zij zien wat er met de spullen gebeurt en hoe blij de kinderen zijn wanneer ze ineens weer iets kunnen horen!
Lijkt me een prima bestemming voor Henk z’n “oorbellen” toch?

parels…

Als ik zeg dat het goed met me gaat is dat waar. Het gáát goed,  want momenten dat ik deze  haiku beleef horen er natuurlijk bij…..

glansparels rollen

vanuit te doffe ogen,

ketting gebroken …

Het zou pas niét goed met me  zijn als dat niet zo was, er moet wél verwerkt worden. je wilt niet wéten hoe leeg een slaapkamer lijkt met maar één dekbed op het bed.
Maar overwegend  doe ik het zonder parels….. alhoewel, de meeste bloggers staan in de vakantie stand maar…. hier staan iedere dag weer “pareltjes” van reacties.
Er komen soms  nog  lieve kaarten binnen, worden soms  weer bloemen bezorgd en bij de drukkerij  is het alweer niemand teveel om, na de bijzondere rouwkaart,  nu weer mooie bedankkaartjes te maken met een onderdeel uit een  foto van één van de prachtige bloemstukken.

Het liefs zou ik iedereen een bedankkaartje sturen want ik ontving ook veel  fijne post van mede bloggers, soms met prachtige gedichten of zelfs met een bloeiende groet, of allebei! Omdat het soms via via kwam was er niet altijd een afz. adres bij.  (of ik was niet zorgvuldig genoeg met de envelop, waarvoor excuses)
Met mij zijn de kinderen heel blij met ál die pareltjes die me op de been houden, ze  helpen me  de ketting weer zo goed mogelijk te rijgen.
De ketting zal  korter worden dan hij was,  één parel zal immers voor altijd ontbreken.

Het  bedankkaartje  zet ik dan maar gewoon hier neer voor hen waar ik géén adres van heb. Het is een dubbel kaartje dus het blijft wel staan .


En als je het openklapt  kun je de tekst lezen…… (*


(* de achternamen  wil ik liever niet in de afbeeldingen op het internet laten zwerven dus zijn weggehaald. Op dit soort teksten wordt gezocht als voorbeeld.

 

 

 

 

over slakjes…

….. en zout. Hoewel… het is echt slakkentijd dus sommige  slakken zijn best wel uit de kluiten gewassen.
En dan heb ik het niet over die grote naaktslak op het tuinpad waar ik bijna een schuiver over maakt.
Eigenlijk wilde ik hier even wat “metafore”slakjes met zout bestrooien want  ook bij onze overheden e.d. maken “de slakken” soms slijmerige sporen die je naar het zoutvat doen grijpen.

Neem de rijksdienst voor het wegverkeer;
Al een paar dagen nadat ik Suus op mijn naam heb laten overschrijven ligt er een blauwe envelop in de brievenbus aan “de erven van”
Men weet van de overschrijving en laat weten dat het mogelijk is dat  “de vorige eigenaar” nu teveel wegenbelasting heeft betaald, daar hoor ik nog van.
Een week later zelfs drie   blauwe enveloppen tegelijk op de mat..
flop1. meldt het teveel betaalde bedrag, dat gaat men terugstorten.
flop2. bevat een rekening, door mij te betalen.
Het  bedrag dat de dienst terugstort is gelijk aan het door mij te betalen bedrag…..  en de bedragen gaan naar én van het zelfde rekeningnummer!
flop3 zit een brief in die aanmoedigt om automatisch te gaan betalen, dan mag ik als tegenprestatie per maand gaan betalen.
Men wil graag het postverkeer terugdringen!!!!!!
Er zit ook een antwoordenvelop bij.
De dienst moet zware slakkenoverlast hebben, kom maar op met het  zoutvat. In plaats  van 4  (+ antwoordenvelop) poststukken had men kunnen volstaan met één briefje om te melden dat men alles op mijn naam had gezet  en wegens “echtgenote van” én  het gebruik van één en dezelfde rekening geen noodzaak tot verrekening zien.
Zucht…. doe maar zo’n grote bus Jozo zout want ook onze gemeente kan er wat van.
Een brief dat de invalide parkeervergunning per direct is ingetrokken, logisch natuurlijk daar heb ik nu geen recht meer op.
Maar de bewonersvergunning, die op kenteken staat is andere koek……..


De auto staat nu op mijn naam …… pppfffttt… ik woon op hetzelfde adres, rijd met dezélfde auto waar ik de laatste 7 jaar óók altijd in reed maar de bewonersparkeervergunning moet overgeschreven worden…….!
Attent dat men zich realiseert dat je hoofd daar misschien niet naar staat maar waarom ligt die brief dan 2 weken na Henk’s dood al op de mat terwijl men de tijd geeft tot oktober…. die brief ben ik september allang vergeten of kwijt.

Stuur die brief pas na 6 weken, dat is vroeg genoeg. En zorg dat áls  de mensen dan dat nummer bellen  er iemand aan de telefoon zit die zijn of haar weetje weet. Ik kan uit de rood gemarkeerde stukken echt alleen maar lezen dat ik het even telefonisch af kan doen, maar nee hoor, ik moet een afspraak maken om naar het stadhuis te komen…. ja pak het zoutvaatje maar weer, er zijn natuurlijk ergere dingen maar toch, zó slordig! Volgens de dame aan de balie had het inderdaad telefonisch moeten kunnen.
Helaas  zij moet zelf óók nog van alles aan collega’s vragen terwijl ik me aan de balie platvoeten sta te wachten!

rollend materieel

Jep… ik was aan de rol, maar dan bedoel ik met de rolstoel op stap.
Inge heeft al meer dan een half jaar last van hielspoor en  doordat ze maar door kachelt  heeft ze nu nóg meer schade aan die voet opgelopen. Tja, en hier staat een rolstoel werkeloos in de schuur 1+1= bij mij 2  al moest ik Inge daar wel een beetje van overtuigen. Ze is  tijdelijk even  man loos en ook daarbij is 1+1 natuurlijk 2 als je allebei wel even naar buiten wilt.
Ze kan maar  een klein stukje lopen, het is  pijnlijk dus voor de 5 km die een rondje Noord A is kwam de rolstoel met tussenpozen goed van pas.
Alleen meneer zwaan  vond de rolstoel blijkbaar

bedreigend…….

De koeien ( én de stier) hadden er totaal geen probleem mee, die hadden het druk met kalfjes die wilde drinken.


Ja natuurlijk voelde Inge zich een beetje opgelaten;m “ik zou jóu moeten rijden” zei ze.
Maar nood breek wetten hoor, die voet moét meer rust hebben en als we allebei van het zonnetje willen genieten dan moet het maar zoals het kán als het niet kan zoals het moet!
Inge maakt dan wel even een selfie zodat jullie kunnen zien dat het echt goed gaat met me.
Het slapen gaat sinds kort wéér wat beter en ik eet best wel goed, kook ook gewoon iedere dag voor mezelf.
Het wandelen schiet er nog te vaak een beetje bij in, dan kom ik  niet verder dan een rondje door het dorp voor wat boodschappen.
Zo’n rondje door de polder was héérlijk, we hadden alleen niets te drinken of te eten meegenomen….. maar dat was gelukkig goed op te lossen…..


Ja sorry…. ze serveerden daar géén ontbijtje we waren te vroeg voor de lunch, dan moet je wát hé! We zijn gewoon goed in ons behelpen.
Ik hoor de laatste tijd veel mensen mopperen dat de anderhalve meter afstand niet gerespecteerd wordt… nou  dát lijkt een understatement, ik kwam vanmorgen dit bordje tegen, het moet niet gekker wórden……


Burgerlijke ongehoorzaamheid ten top …… toch?

Hoewel… misschien is het in dit geval wel een goede raad…..!

Vorige Oudere items