rustig opstarten

Ja vooral het nu zo rustige opstarten is fijn. De nachten kunnen zeker nog beter, maar ik kan  nu toe geven aan “moe zijn”, loop helaas toch een beetje “oud en moe” naar beneden waar ik nu in alle rust kan ontbijten.
Dat doet me goed, het smaakt me, de grote hoeveelheid bloemen verzorgen wordt tussen nu en 2 dagen echt overbodig maar wat heb ik genoten van  die bloemenpracht om me heen. Was een goede beslissing om al die mooie bloemstukken en boeketten weer mee naar huis te nemen.
En wat voel ik me bijzonder door  alle aandacht voor me, ook nu nog veel post/telefoontjes/bloemenbezorgers uit mijn beide werelden.

Het gaat echt goed met me, al is een “naar omstandigheden” wel op z’n plaats natuurlijk.
Jammer dat het weer ineens zo aftakelt maar  op de  laatste warme dag, de dag ná de crematie, kon ik toch iets doen dat ik al tijden héél erg gemist heb. Staat Inge al om half 9 voor de deur en rijden we richting Scheveningen….

Inge blijft nog voorzichtig met de voeten in het water, toch een kind van haar vader die “hoogwater op Scheveningen” niet echt een must vond.
Maar ik weet niet hoe snel ik het badpak aan moet doen en dobber even later in de golven rond….zó heerlijk!
Het zeewater is al fijn op temperatuur, geen idee hóe warm ( of koud) het is maar ik vind het zálig, zo met de  zon op m’n gezicht rond te dobberen.
De over  mijn wangen biggelende sporen  zoute druppels  mengen zich met het zeewater.  Ach…,  de hoeveelheid zal de zeespiegel niet onverantwoord doen stijgen denk ik, dat jullie me daar niet op aanspreken, het was echt maar heel even.
Ik weet niet wie er gelukkiger werd van mijn ontspannen momentje, Inge of ik.


We laten  in het zand zittend de voeten drogen en lopen daarna door het mulle zand richting het strandpaviljoen dat we ook met de rolstoel konden bereiken, daar  waar Henk  zo vaak smulde van “een broodje hete kip”. Daar zit nog een foto van in de powerpoint, precies die met die de helder blauwe kussens op de banken. Nu komen we er over het zand en bestellen één ontbijt voor ons samen. Het is zó schandalig veel dat we het zelfs samen niet helemaal op krijgen, we hádden natuurlijk thuis al ontbeten als was dat  alweer een uur of drie eerder.
Wie maalt er om thuis puinruimen, ik nog even niet hoor.

het was mooi

Alles liep  vlekkeloos  in deze wonderlijke zomerse week in juni, nou ja “bijna” vlekkeloos.
Over veel dingen hadden we al een beetje na kunnen denken. Zo zaten we al eerder  foto’s uit te zoeken voor de sliteshow  die in Powerpoint aangeleverd moest worden al wisten we dat toen nog niet. Dat werd later een klusje voor Ruud die het programma goed kent.

Foto’s genoeg, verrassend veel van Henk als kind in de toch woelige jaren tussen ’36 en ’45. Maar in de laatste 10 jaar heel veel foto’s waarbij ik onafscheidelijk lijk te zijn, dat was de laatste jaren ook echt zo, ik was zijn rollator én rolstoel duwer. Wanneer ik de kinderen erop attendeer dat ik er op héél veel foto’s ook bij sta  vinden ze dat géén probleem, “nee hoor mam, dat is prima, spaart ons de volgende keer heel veel gezoek” wordt me  droogjes toegevoegd, tja, schatten he die kinderen van me!

Gelukkig laat bij alle verdriet, dat er natuurlijk ook is, de humor ons nooit in de steek . Zo ligt er bij het condoleance boek  een witte pen met  blauwgrijze CUVO opdruk. Die moet op énig moment verwisseld zijn want een dag later ontdek ik dat het niét de cuvo pen is die er ligt , maar deze.


Je begrijpt, hilariteit  omdat we constateren dat Henk dan wel écht het ultime “tiny house” heeft betrokken.

Wie de livestream volgde zag dat de dienst met enige vertraging begon. Dat kwam doordat de “bezemwagen” van de uitvaartondernemer in een file van een ongeluk zat. Die moest de spullen van het opbaren meenemen die niet ongezien in de twee andere auto’s mee kunnen.

We besluiten het oponthoud tot een minimum te beperken door kleinere bloemstukken en boeketten vast op de heg klaar te leggen, dat is weer zo’n typische Rietepietz noodoplossing die ongedacht iets moois heeft.

Hoewel de kleinkinderen met eigen vervoer gaan heb ik besloten tot één volgauto om samen met de kinderen niets van doen te hebben met parkeren en dat soort gedoe.


Ook fijn dat we dan, mét alle bloemen weer netjes thuisgebracht worden.
Men houdt trouwens keurig rekening met de zelf rijdende kleinkinderen. De auto waar Henk in ligt én de onze houden halt bij het algemene parkeerterrein en wachten totdat alle kleinkinderen lopend aan kunnen kunnen sluiten.


De uitvaartleider voorop. Net zoals hij thuis onder het toeziend oog van vrijwel alle buren straat uitliep, indrukwekkend  met een prachtige stok met zilveren knop in de hand en een bolhoedje op het markante hoofd.
Ik denk dat Henk wel tevreden zal zijn als hij er érgens iets van heeft meegekregen.
En zeker heeft mee gelachen op die momenten dat we de tranen weg lachten met galgenhumor…… ach… ieder gaat op zijn eigen manier om met verdriet.

best wel zilveren randje

Iedere wolk heeft een zilveren randje  en wauw o wauw… wat is die zilveren rand breed bij mij. Het zal ongetwijfeld veel verschil uit maken onder welke omstandigheden je je partner verliest hoe je de dagen tussen het overlijden en de dag van het definitieve afscheid ervaart.

Uitgestoken handen hoef ik nog niet te grijpen (dat komt vast nog) maar ik mis jullie allemaal wel. De reacties lezen bewaarde ik voor de uurtjes dat ik alleen was, dat waren ook de momenten dat er tranen vloeiden.

Dat alleen zijn hád niet gehoeven maar ik wilde zelf niet dag en nacht “vertroeteld worden”. Uiteindelijk moet ik het toch zelf gaan doen en dat is goed. Eigenlijk was ik ook mét Henk in huis toch grotendeels al alleen en ook dán waren jullie mijn reddingsboei wat aanspraak betreft.

Ik kan nog niet garanderen dat het onderwerp “verlies” snel van tafel is, daarvoor waren de de dagen té mooi, te warm, te indrukwekkend. Heel eerlijk zweef ik, al klinkt dat vast raar, tóch een beetje op een roze wolk. We hebben allemaal  een heel goed gevoel  bij het afscheid van Henk, echt álles thuis en in eigen hand gehouden, ik kan het iedereen aanraden.

Zelfs in ons niet zo grote huisje was het met wat schuiven en creatief zijn goed te doen om het bed te plaatsen. Eetkamertafel naar de serre, de sitetable waar normaal de planten op staan  er naast voor  alles dat nodig was voor Henk’s verzorging. Overbodige spullen als puzzelplank enz naar de schuur en de planten de tuin in.

Nadat Henk gestorven was voltrok zich een ontroerende metamorfose …. daar was “mijn” Henk weer, die zo héél ver weg leek te zijn de laatste maanden. Hij was zó mooi toen zijn hoofd rust mocht vinden. Wegens de warmte moest hij zo snel mogelijk in ( de gekoelde) kist opgebaard worden i.p.v. in het bed. Maar met een dikke doorzichtige plastic plaat over de kist bleef hij zichtbaar  en kon ik van zijn ontspannen gezicht genieten. En ja, ik haalde natuurlijk af en toe die plaat er wel even af.

Het wás even changeren in onze kleine kamer   met een bed én een kist.
De sitetable kon meteen naar de gang, condoleance map erop, bloemetje én het onvermijdelijke schaaltje pepermuntjes.
We konden nog die zaterdag een prachtig bloemstuk ophalen.
Het bed kon gelukkig heel snel opgehaald worden.
Daar zijn dan weer net geen foto’s van gemaakt maar je wilt niet wéten wat een puinhoop het voor een half uur in de kamer was. Er stond óók nog iemand even een kleine airco  te installeren, die serre kan écht heel warm worden en we wilden niet het risico lopen dat de kist dicht moest, zelfs al hadden we Henk d.m.v visagie een beetje laten “impregneren”.
Het zal misschien niet voor iedereen “het einde zijn” maar wij vonden het heerlijk om Henk zo in ons midden te kunnen houden.


Het werd alleen maar mooier toen er nog veel meer bloemen gebracht werden.


Práchtige bloemen die  natuurlijk mee naar het crematorium gingen maar….ze kwamen óók weer mee terug naar huis………..Oh…. wat heb ik nog veel te vertellen, komt allemaal wel. Vanaf nu ga ik ook weer proberen de reacties te beantwoorden. Bij de vorige logjes jeukten m’n vingers bij al die ontroerende reacties maar ontbrak me echt de tijd.
Ik zie wel hoever ik kom maar ik bén er weer hoor, en het gaat goed met me!

84 jaar Henk

Henk (of Henny zoals sommige hem kennen) zag mij ergens in 1959  dansen op een soiree van onze dansschool.
Aan heren was in die tijd schreeuwend gebrek op de lessen dus het was voor hem makkelijk om alle lesavonden te bezoeken tot hij mijn lesavond had  uitgevogeld.
Het werd ook zijn lesavond en sindsdien  liep hij aan het eind van elke les met me mee naar huis, want “dat lag in zijn  richting” zie hij.
Oke, het was niet vér om ontdekte ik later.

Lang romantisch verhaal kort, na een half jaar hadden we dik verkering en een jaar later  waren we verloofd,  zeiden de  andere vaste partners vaarwel en gingen als vast koppel   wedstrijd dansen.

Dat was nog wel een dingetje. Henk gaf nogal stevig leiding, iets wat ik bij die vorige partner niet gewend was.
Ik mocht de franje zo leuk maken als ik wilde, maar de richting bepaalde hij met de onzichtbaar in mijn rug priemende vingers.
De eerste weken was ik gebroken na de les, want een beetje tegengas geven is me niet vreemd.

Een nog  veel langer verhaal kort,  ruim 59 jaar geleden trouwden we en ontdekte ik dat dansen  een prachtige metafoor voor ons  huwelijk is.
Hij bepaalde ongezien de richting, maar de  franje maken liet hij graag aan mij over.
Net als bij het dansen waren  we  in het huwelijk best wel  eens de maat kwijt, of  trapten elkaar behoorlijk op de tenen bij het leren van een nieuwe variatie.
Maar uiteindelijk dansten we toch min of meer  door het huwelijk  alsof Victor Sylvester in strikt danstempo  Liebestraum speelde.

Dansmuziek  motiveerde Henk  nog steeds  tot meedeinen toen hij nog amper op z’n benen kon staan. Soms  schuifelden we samen nog een beetje  door de kamer.
Onze laatste nieuwe variatie in het huwelijk, de verdraaide dementie, was een héél lastige. Alsof ik ineens  een nieuwe danspartner had   die veel van de oude  variaties niet kende of herkende.  Nog één keer nieuwe variaties leren  en onvermijdelijk soms uit de maat zijn.

Gelukkig hadden we mensen om ons heen die wilden helpen .
Uiteraard de kinderen en kleinkinderen waarbij vooral Inge een prima feeling had voor hoé ze kon helpen, ze  beheerste  het moederen over haar vader  tot in de finesses.
Ruud  was Henk’s persoonlijk DJ die ook altijd de lach terug wist te brengen, soms tot tranen toe..

Henk  bleéf  van harte welkom bij zijn biljartclubje    toen hij er “de ballen” niet meer van snapte, daar deed niemand moeilijk over …ze   legde gewoon nóg een keer uit  welke bal hij moest spelen.
Henk had nóg een langdurige relatie,  die met drukkerij Edauw en Johannissen , ook dáár bleef hij welkom  om  te “werken “,  wat aanvankelijk nog tot aardige resultaten kon leiden door de ingesleten routine en vakmanschap , op een laag pitje, oke, op een steeds lager pitje en met soms een dutje op het bankje in de kantine die dan even buitengebruik was…. Sssttt… daar ligt “die kleine”
Wie heeft er nog dagopvang nodig met zulke mensen om zich heen.

We mochten op álle buurtjes rekenen  als  we uit de maat raakten en er hulp nodig was, een trapleuning omgooien, een boodschapje, Henk oprapen ….het kon allemaal.
De  lezers van m’n weblog zorgden voor het broodnodige contact met de gewone wereld,   ze  waren en zijn  een meelevend  klankbord.

Mijn dank kan nooit groot genoeg zijn.
Door de  covid maatregelen gedwongen mag niet iedereen hier aanwezig zijn, Wij  kozen voor al die betrokken mensen hier én een live stream voor hen die niet hier kunnen zijn.

Heel veel dank dat jullie me hielpen om die laatste, moeilijke  dans , thuis ….  samen met hem uit te mogen dansen.

beetje overdonderd

Inderdaad, en eigenlijk niet eens een beetje overdonderd maar een heleboel.Terwijl de kaarten pas morgen op de mat liggen (als post nl. zich van zijn beste kant laat zien, is er heel veel belangstelling en stromen de bloemen binnen. Zou ik per ongeluk tóch een beetje koninklijk zijn?

Echt, het moet niet gekker worden, de crematieplechtigheid van donderdagmorgen om 9 uur is (ook al weer gelimiteerd)  via een live stream te volgen. Het blijkt niet verstandig hier een link te zetten, dat wordt afgeraden  dus  wie het graag wil volgen kan een mail sturen naar
ingehulspas@gmail.com
dan wordt de link je, na woensdag middag 5 uur toegezonden met omschrijving hoe het werkt. Helaas is ook hier “op is op”

We  proberen de beschikbare linken  eerlijk te verdelen tussen familie en bloggers.
Het blijft heel erg jammer dat de covid regels juist bij deze gelegenheden nog zo strak zijn. Het is vervelend, we moeten bijkans een loterij organiseren om mensen hun warme gevoelens te kunnen laten tonen.

Daarom  wachten tot woensdag middag 5 uur  met linken versturen in de hoop dat we niemand teleur hoeven te stellen,
Waarschijnlijk duikel  ik donderdag, als alle drukte achter de rug is, in een mega zwart gat, het zij zo. Dan steek ik mijn handen heel hoog naar jullie uit en gezien alle prachtige reacties wordt ik dan wel geholpen om uit dat gat te klimmen, zoals jullie  al zo vaak deden, soms zonder het zelf te weten. Ach, ik houd gewoon van jullie allemaal!

de bovenste trede….

Afbeelding

update

Een echt logje gaat het niet worden maar omdat ik weet hoe jullie allemaal meeleven  wil ik toch een update geven, ook een beetje ter geruststelling want het gaat met mij  goed. Dankzij alle goede zorgen om me heen ben ik veranderd van een wrak dat op instorten stond in ( volgens één van de zorgende dames ) een vrouw die een beetje straalt omdat ze  nú zeker weet dat ze dit mag  volbrengen.

Om het bij die “sterway to heaven” te houden,Henk  is bijna bij de bovenste trede, het omhoog klimmen gaat nogal moeizaam. Zijn gezonde sterke lichaam wil zich nog niet onderwerpen aan de gesloopte hersenen en dat was gisteren heel naar.
Vanmorgen hebben we met de dokter besloten Henk “een kontje te geven” op de trap.
De doses morfinepleister is verhoogd en hij wordt vanaf nu min of meer in slaap gehouden om de nare benauwde momenten wat aan hem voorbij te laten gaan. Sinds een paar uur werkt dat ook .

Ik ben heel blij met de nachtzorg, en vooral de kinderen dagelijks veel om me heen we hebben het goed samen, We draaien muziek die eigenlijk de hele periode van zijn leven beslaat vanaf uit de jaren 50 de grote overbekende crooners Frank Sinatra  en Dean Martin, door Henk consequent Deen Martin  genoemd. Heel oud maar nog steeds heerlijk om te horen.

overacting

Zo af en toe krijg ik iets mee van alle uitingen van eerbetoon aan zorgmedewerkers. Het ligt me niet zo om “mensen die  hun werk doen” op te hemelen al had ik niet veel ervaring met die beroepsgroep.

Ondertussen  kan ik die ervaring goed bijspijkeren. Er komen op dit moment afwisselend 5 dames over de vloer ( ja helaas, alle  diversiteit/inclusiviteit ten spijt, geen heren)  waarvan ik er vier van harte verwelkom. Alleen de dame van het eerste uur (je weet wel, die vond dat Henk beter opgenomen kon worden)  ligt me nog wat zwaar op de maag. Ze komt gelukkig minder vaak,  doet wat ze moet doen maar lijkt niet al te veel betrokken te zijn bij wat ze doet.

De ochtendzorg wordt al de hele week door dezelfde lieve dame gedaan, de nacht zorg is overgenomen,  maar ook met de nieuwe dame is er al een klik en zij blijft nu de hele week in dienst. Dat is prettig want de washulp in de ochtend is er al voor de nachthulp weg gaat, de dames helpen elkaar en delen ervaringen. Prachtige samenwerking terwijl ze ieder voor een andere organisatie werken. De “nieuwe” nachtzuster is een forse, sterke vrouw die het presteerde om Henk alléén te verschonen, al werd ze wel iets geholpen door de morfinepleister die Henk rustiger maakt.

Als ze haar collega helpt om Henk te wassen zie ik hoe ze in één greep Henk op zijn zij legt, ongeveer zoals mijn slager een halve kant rund op zijn hakblok draait om te kunnen uitbenen.
Ziet er best heftig uit maar Henk geeft geen kik, terwijl hij anders kreunt en steunt bij iedere keer dat hij gedraaid wordt. Gevalletje “zachte heelmeesters maken stinkende wonden”?

Door de samenwerking van de dames is er  wat tijd om te babbelen en blijkt mijn nuchtere kijk op zorgmedewerkers zo verkeerd nog niet.
De dames zijn gelukkig in hun werk vertellen ze, doen het iedere dag weer met plezier omdat ze graag met mensen werken. Ze nemen even de voordelen door en hoe ze het combineren met het gezin en toch ook een vorm van uitgaansleven waarbij écht nachtbraken niet aan de orde is maar tot op zekere hoogte niet gemeden wordt.

Dus toch gewoon “werk” maar wel werk dat ze met hart en ziel doen. Er is ook aandacht voor mijn positie en  grote bereidheid de énige zorgmedewerkster waarmee de klik er niét is  buiten spel te zetten.
Omdat zij slechts een paar keer in week de niet zo intensieve avondzorg doet laat ik het toch maar op zijn beloop. Ze is getint en je hebt zó een naam toch? ….

O maar wacht ff, álle andere  dames zijn óók getint, van licht tot zéér donker. Het kán dus ook domweg niet klikken met “een getint mens”, precies zoals het ook wel eens niet klikt met “niet getinte mensen”!
Heb ik dan toch gelijk dat veel van dit soort dingen totaal niéts te maken hebben met kleur/afkomst.

Wat me wél zorgen baart is dat ook hierin de diversiteit/inclusiviteit volkomen zoek is, wáár zijn “de blanke” dames in dit mooie beroep.
Gelukkig heeft  mijn “getinte” viertal (nummer 5 telt hierin  niet mee)  zeker wél een blanke ziel.
Mijn hémel….. kán die uitdrukking  nog wel?
Wil ik eens een lief compliment maken…. stigmatiseer ik er weer lustig op los, sorry sorry, sorry!

code geel

En wéér heb ik me verkeken op de impact  van een logje als het vorige. Er werd bijna code geel afgekondigd wegens wateroverlast in Nederland en België.  Het medeleven is hartverwarmend, heel veel dank. .
En geloof me, ik schrijf met gemak een nieuw logje dat een code rood veroorzaakt omdat half Nederland onder water dreigt raken. Dat doe ik dus maar even niet.

De (klein) kinderen zijn dagelijks een grote steun voor me, vooral omdat er dan ook nog wel gelachen wordt. De laatste 2 nachten had ik een schat van een nachtverpleegster  die ook in de ochtend samen met mij, hij is niet hanteerbaar voor één persoon,  voor Henk zorgde.

Vanmorgen was de waszuster heel vroeg , daardoor  had ik “vrij”, deed  zij met de nachtzuster  de zorg waar ik natuurlijk met de neus bovenop stond. “Zogenaamd” om voor hun eigen veiligheid zijn handen liefdevol te omklemmen  maar…. Je laat twee vrouwen toch niet ongecontroleerd aan de edele delen van je man frunniken?
Toen de dames met een lekkere creme  zijn rug en billen masseerden kon ik me natuurlijk weer niet inhouden en zei tegen Henk:  ” Joh…  is dat verwennen,  gewoon een triootje aan huis”.
Nee Henk gaf geen antwoord, is gewoon een stille genieter denk ik.

(al spreekt het feit dat ik zijn handen vast moet houden dat toch een beetje tegen, sinds vandaag heeft hij een morfine pleister, andere pijnstilling is niet meer mogelijk en al dat draaien doet hem duidelijk pijn en maakt hem angstig) ..

een lek gezicht

Ze is moe, en teleurgesteld in de zorg. De beloofde nachtzorg voor vrijdagnacht werd afgebeld wegens ziekte, vervanging werd nog gezocht…. maar niet gevonden. Tot nu toe sliep ze boven waar ze over de babyfoon iedere ademhaling hoorde en  op de camera kon zien of hij rustig lag.
Ze hoort ook steeds vaker zijn beetje rochelende gekuch en loopt een paar keer per nacht toch naar beneden.

Dan tóch maar op de bank beneden slapen, de mond moet regelmatig verzorgd worden en zucht….. de beloofde spullen daarvoor werden weer  niet bezorgd. Gelukkig had ze nog wel iets in huis om zich te kunnen behelpen en te zorgen dat de troep zijn luchtwegen niet verspert.
Ze kijkt hoe hij wat scheef in het 90 cm brede eenpersoonsbed ligt en ze denkt aan de zomer 1959.

…… Ze hadden verkering en waren met zijn ouders op vakantie op de Veluwe. Uiteraard zorgvuldig gescheiden gehouden in de nachten want zij moest nog 17 worden.
Op zijn brommertje bezochten ze  een veel jongere zus van zijn moeder die, nog maar pas getrouwd,   óók op de Veluwe in een vakantiehuisje logeerde. Ze mochten er twee dagen blijven al had zijn moeder haar zus op het hart gebonden hen gescheiden te laten slapen.
De tante zélf zag  echter een aparte  mannen en een vrouwen slaapkamer niet zitten. Met de vermaning toch vooral “voorzichtig te zijn” kregen zij  een kamertje toegewezen met een stapelbed. Dat is op zichzelf al een voorbehoedsmiddel, tenzij je slank genoeg bent om samen in  het 80 cm brede bedje te passen, en zij  wáren slank.

Terwijl ze naar hem  kijkt hoe hij nu weer minder lawaaierig adem haalt beseft ze dat ze het mist om met haar hoofd op zijn schouder tegen hem aan te kunnen liggen. Voorzichtig laat ze het hek zakken schuift zo goed en zo kwaad het kan naast hem, haar hoofd op zijn schouder en de rand van het hek ongemakkelijk tegen haar stuitje.
Hij merkt het niet, en ook die tranen die in zijn nek rollen blijven bij hem onopgemerkt. Heel even geniet ze van zijn warme lichaam maar dan probeert ze met houterige bewegingen weer zonder ongelukken uit het bed te komen.

Het zijn niet de eerste tranen van die dag, in de middag snotterde ze samen met haar dochter vreugdetranen, ze zijn zó gelukkig dan het Ruud gelukt is versneld een vlucht uit de USA te regelen…..  vanmorgen lag de hand van de vader in die van de zoon, regelrecht vanaf Schiphol, werd de nietszeggende blik  van de vader opengetrokken. Haar hoofd moet wel lek zijn dezer dagen……..

Vorige Oudere items