toch maar doorroeien…

Tja, blijven roeien met de riemen die we hebben…. !
Heb dan toch eindelijk de huisarts te pakken gekregen, die zich er aanvankelijk, net als de casemanager, af wilde  maken met een belletje.
En dát pikte ik niet,  al weet ik héél goed dat de huisarts ook weinig kan doen.
Maar ik vond het te gek dat hij Henk al meer dan een half jaar niét heeft gezien en mijn  informatie over de verslechtering schouderophalend ( oke, aan telefoon zie ik dat niet maar hóórde ik wel) opzij wilde zetten.

Nou kán ik best voor m’n mening uitkomen hoor, en dat dééd ik natuurlijk ook! Ach je kent het wel,
-dat ik me  behoorlijk in de steek gelaten voelde,
-dat de 24 uur mantelzorger blijkbaar wel makkelijk is,
-dat ik nou eenmaal géén medische opleiding heb
-maar wél de hele verantwoording moet dragen
-en dat ik  bevestiging c.q. ontkenning nodig heb over mijn inzichten.

En dát hielp, alle controles die hij deed leverden, als gewoonlijk niets op, Henk is kerngezond.
Natuurlijk kon hij verder alleen constateren dát hij hard achteruit gegaan is maar sprak ook zijn verwondering ( misschien wel béwondering) uit dat ik Henk nog naar boven kan krijgen in m’n uppie en zelfs tot voor kort nog iédere dag met hem naar buiten ging.
Henk was moeilijk wakker te krijgen door de arts en ( ja ik bén een kreng) liet hem zélf Henk overeind trekken toen hij even moest zitten om de longen te luisteren. Dat kán een loodzware klus zijn,( maar dat kan hij vaak nog zelf)  en die “lol”gunde ik de arts wel! Hij komt volgende week nog een keer om de bloeduitslagen te bespreken en kijken of de verslechtering nog enigszins herstelt, zo niet… komt het hoog/laag bed in de kamer akelig dichtbij.

De diepe slaapperiodes van het moment kunnen zich nog best tijdelijk weer wat herstellen maar ze duren steeds langer en volgen elkaar sneller op.
In ieder geval blijf ik proberen hem  de uren dat hij wakker is ( nu tussen de 2,5 en 5 uur per etmaal) te laten “leven”. Voor zover hij dat zelf wil natuurlijk.
Hij kan zich goed bezig houden met zinloze dingen. Zolang het geen kwaad kan vind ik het prima al moét ik me, als juffertje ongeduld, wel bedwingen hem niet te helpen als hij een kwartier bezig is een sok (verkeert) aan te doen. Heeft verder niemand last van toch? Zelf aankleden als hulp agressie oplevert…? Ik vind het prima, zolang we niet weg hoeven en hij het niet lastig lijkt te vinden, mijn zegen hoor.
Maar soms danst hij, of schilt de aardappels …. ach het zit allemaal in het volgende filmpje van de laatste 2 maanden dat ik eigenlijk voor mezelf gemaakt heb.
Sla het gerust over, ruim 6 minuten is veel om naar dit soort dingen te kijken, ik ken het ongeduld als geen ander.