blijft onvoorspelbaar

Tja, hoe gaat het met Henk! Hij komt natuurlijk als altijd als “meewerkend voorwerp” voor in mijn logjes maar  meestal niét als enig onderwerp. Wordt wel weer eens tijd om “bij te praten” en dat probeer ik zonder al te veel sentiment te doen. ( wat er natuurlijk volop is)
Allereerst ben ik héél blij dat ik hem thuis heb, ook al is het béétje hulp dat de zorg bood ingetrokken.
De casemanager belde om te vragen of ze iets voor me kon doen en voegde er aan toe “ik zou niet weten wát maar ik vraag het maar”!
Ook op de huisarts hoef ik  niet te rekenen, het menuutje  voor de telefoontjes verandert wel maar biedt slechts opties voor  recepten inspreken óf spoedgevallen óf 112 bellen en tja, wanneer bén je een spoedgeval.

Nou realiseer ik me ook heel goed dát men weinig voor me kan doen en eigenlijk heb ik  zelf wat meer rust omdat Henk steeds meer slaapt. De tijd  dat hij echt op was deze week ligt  tussen de 6 en 4 uur per etmaal , incl. eten wassen en aankleden.
In die tijd probeer ik  met de auto en/of de rolstoel toch met hem naar buiten te gaan. Het stukje dat hij zelf kan lopen is weer kleiner geworden, ook in huis heeft hij ondersteuning nodig en hij loopt  erg krom.
Overdag slaapt hij niet meer boven maar altijd op de bank omdat hij rustiger ligt als ik in de buurt ben en vooral fijne muziek voor hem opzet.

Het gaat echt niet goed, dat realiseer ik me maar juist daarom ben ik blij dat hij gewoon thuis is. Wat wél vervelend is  dat er blijkbaar “alleen  corona bestaat” voor artsen, want tja, is Henk een spoedgeval? Volgens mij niet, alles gaat een beetje naar verwachting maar toch, ik zou wel eens wat bevestiging óf ontkenning van iemand uit het vak willen horen.
Ook al zal een arts misschien weinig kunnen zeggen  over het verdere verloop, je zit als mantelzorgen toch vaak met vragen als je de héél verantwoording draagt.

Als iémand weet hoe moeilijk de voortgang in te schatten is dan ik wel, Henk  heeft me al vaker  verrast door weer miraculeus min of meer op te krabbelen nadat hij 2 dagen “voor einde oefening” lag. Dat ik vond dat hij wat vocht vast hield vond de dokter een half jaar geleden geen  probleem. Dat is er ondertussen niet beter op geworden maar zolang hij geen pijn heeft of echt heel onrustig is zie ik er  toch geen spoedgeval in en dus loop ik tegen het telefoonmenuutje van de dokter aan….! Ik wordt er ook een beetje pissig van in de trant van “dan bekijk ik het allemaal zélf wel maar kom me niet achteraf op de vingers tikken dat ik niet aan de bel heb getrokken“.
Uiteindelijk heeft hij géén Covid 19 en is dus nu even niét interessant, dat is wel duidelijk.