over muziek…

Laten we het voor de verandering eens over muziek hebben. Nog geen idee waar we dan heen gaan want over muziek kun je dágelijks een blog vullen als je het mij vraagt….. oh, je vraagt me niets, jammer dan, je zit er toch aan vast!
Misschien maar de richting van muzieksmaak? Tja, dan kan evengoed  nog zó breed zijn dat één logje niet genoeg is, bij mij dan hé!

Muziek waar ik voor val heeft sowieso met m’n humeur  en omstandigheden te maken.
Zo kan ik  soms helemaal wezenloos luisteren naar symfonische rock  die me een andere keer  met driftige stappen naar de volumeknop kan sturen om die “herrie” uit te bannen. Voor klassieke muziek geldt het zelfde.  Logisch, in de meeste gevallen zijn deze muzieksoorten niet direct geschikt als achtergrondmuziekje bij de gewone dagelijkse geluiden. Althans niet voor mij, maar een “flinke bak lawaai” kán ik intens van genieten. Daarbij is ook meestal de tekst ondergeschikt.

Is tekst überhaupt wel belangrijk bij muziek, ja én nee zou ik zeggen.
In de jaren 60 verstond ik niet of nauwelijks Engels en tóch waren er veel Engelstalige hits  die me wat deden. Ook daarin grote verschillen, van het meestal melodieuze repertoire van de Beatles en Simon & Carfunkel tot de rauwe stemmen van protestzangers als Janis Joplin  en Bob Dylan die fonetisch meegezongen werden.
Ik herinner me  die keer dat Henk, zonder énige Engelse kennis in tranen was bij  de song “tears in haeven” het lied dat Clapton schreef na de dood van zijn zoontje. Al had Henk ongetwijfeld in de media wel iets meegekregen over “het waarom” van de song, zonder het te verstaan kwam de uitvoering van de song keihard binnen.

Van mezelf weet ik dat ik meestal “ga” voor de wat minder zoetgevooisde stemmen, ik houd wel van een stem die een beetje schuurt. Neem de groep Kensington, kende ik tot voor kort niet eens al draait de Nederlandse groep al een tijdje mee. Maar dan hoor ik hun nieuwste  nummer Uncharted en val ik volledig voor die stem. Pas later blijkt dat ik de tekst ook heel goed naar me toe kan trekken, zoals mensen vaker doen met teksten die waarschijnlijk anders bedoeld zijn. Hetzelfde gebeurde met James Blunt’s oude nummer Carry you home waarvan ik eigenlijk niet kan vertellen waarom het me  zó opviel dat ik het opzocht. Een beetje vreemde stem en  qua muziek hélemaal in mijn straatje.

Tja, voor het Ave Maria kan ik genieten van een zuivere hoge vrouwenstem maar het magere iele stemmetje van Claudio de Breij in “mag ik dan bij jou” kan me niet bekoren, hoewel er met de tekst niets mis is  vind ik het nummer niet om aan te horen.
Zo blijkt (voor mij) tekst dus niet het belangrijkst maar kan ik zéker geraakt worden door  tekst, zelfs wanneer je die gerust als een smartlap kunt betitelen zoals ” Always on my mind” van Willy Nelson…..
Misschien zou  Henk, sinds hij  zichzelf niet meer is, deze tekst wel voor mij willen zingen in zijn nep Willy Nelson outfit.
Ik zal het nooit weten maar ik zou in tránen zijn…….