in de ban van

In de ban van het virus, ach wie niet. De ban wordt door mij relatief weinig gevoeld maar ook ik moet me soms toch even oriënteren op de mogelijkheden. Nu in de supermarkt iédereen verplicht is een winkelwagentje te nemen zou ik een probleem kunnen hebben.
Henk alleen thuis laten is geen optie (tenzij hij vast slaapt  maar dan ga ik evengoed niet rustig weg daarvoor is hij te onvoorspelbaar)
Een oppas vragen werkt  niet want je kunt hem niet altijd op afstand houden dus wie wil er dán nog oppassen.

Maar bij navraag blijkt er gelukkig een uitzondering gemaakt te worden  omdat men ook wel begrijpt dat rollator en/of rolstoel bemannen én een kar rijden onmogelijk is. Yep… ik ben dus een uitzondering!
Buiten wandelen lukt gelukkig ook nog altijd omdat ik genoeg plekjes weet waar het rustig is. Vooral nu het wat zonniger er warmer is zijn er meer geschikte opties omdat het niet erg is als er schaduwplekken bij zitten.

Onderweg de oogjes open houden voor wie of wat je tegenkomt, het virus kan immers overál op de loer liggen en mens en dier zijn daarvan doordrongen.
Zie ik hier in het midden niet een vreemd beest zich aan het hek vastklemmen met een grotere vogelachtige  achter hem aan? Volkomen in paniek op de vlucht bij onze nadering.


En wat zie ik daar ik de verte? Zal toch niet een soort pestvogel zijn?

Moeder natuur weet ons soms behoorlijk op het verkeerde been te zetten. Soms waarschijnlijk een handje geholpen door “de mens” want hoe grillig de bomen soms gevormd kunnen zijn…. hiér heeft iemand toch een (zaag)tandje bijgezet.

De bedoeling is niet helemaal duidelijk, een soort voederhuisje?
Voor een nestkastje is het te open, geen vogel gaat zo onbeschermd een gezinnetje stichten.

Wanneer we  er een week later wéér langs komen  is het raadsel opgelost.
Ook onder kabouters heerst woningnood en is een kabouter echtpaar druk doende het huisje bewoonbaar te maken.
Je moet wát als kabouter nu het geen paddenstoelen seizoen meer is!