lampje branden?

Het schijnt een pluspunt te zijn als er “een lampje gaat branden”bij iemand… nou dáár denk ik anders over. Van lampjes die gaan branden  word ik onrustig, en dan heb ik het natuurlijk over apparatuur, toch altijd een beetje haat/liefde verhouding.
Toegegeven, de waterkoker met z’n blauwe lampjes  die ik een paar weken geleden kocht is de uitzondering die  de regel bevestigt.
Maar neem nou  m’n nieuwe koffiezetapparaat, zucht… het bárst van lampjes! Rode lampjes, groene lampjes en vooral flikkerende  lampjes.


Gelukkig zijn het alleen die groene lampjes die flink flikkeren tot het apparaat bedrijfsklaar is, rode flikkerende lampjes zouden toch  een verkeerde   indruk kunnen wekken bij  de overburen die zich misschien in een splinternieuw “:redlight district” zouden wanen.
Groen staat tegenwoordig heel goed bekend. Bij rood is er ( excuses) áltijd  stront aan de knikker want de rode lampjes horen niét te branden.
In het plaatje boven betekent het rode lampje dat het bakje  koffieprut geleegd moet worden. Dat zeg ik nu heel rustig maar de eerste week stond ik bij iéder plots brandend rood lampje al in de startblokken om met het apparaat terug te gaan naar de leverancier.
De koffieprut maalt  het apparaat zélf van de bonen die ik er tijdig in moet doen…. precies, anders gaat er weer een rood lampje branden.

Zonder water doet het apparaat ook niets, dat snap ik zelf ook nog wel maar eh….. welk lampje geeft dat nou ook alweer aan dat het water op is, water moet in  het vak naast de koffie.
Dus eh… moet ik ontkalken of is het water op……gelukkig, het gaat om het water  want dat ontkalken moet ik nog opzoeken, ja hoor eens, ik ben niet alwetend geboren.

Maar na twee weken heb ik het allemaal aardig onder controle denk ik  en begin ik voorzichtig blij te worden met m’n lichtorgel. De koffie smaakt goed, ik heb geen gedoe met cupjes of pads en kan tóch voor één ( of twee)  kopje koffie kiezen.
Het oude apparaat met hier en daar een kraakje blijft standby, voor als er meer bezoek is of als de stratenmakers  een “bakkie” lusten. Maar ik denk met weemoed aan  dat éne rode lampje  waar het apparaat álles mee kon zeggen…. aan…. uit…. aan … uit!