roeien met….

Dat kunnen we wel zeggen, het is een tijd van ” roeien met de riemen die je hebt” en ik moet zeggen dat veel mensen dat ook heel goed doen.
Markten zijn hier en daar afgelast maar in Rijswijk ging de zaterdagmarkt gelukkig door. Onder streng toezicht losten alle marktkooplieden het allemaal weer net even anders op maar het werkte allemaal!

Ook bij de slager waren met tape grote vierkanten geplakt  waarbij ik de aanvechting om te gaan hinkelen maar  ternauwernood kon onderdrukken en er mochten niet meer dan 5 mensen tegelijk binnen.
Gelukkig kan onze kleine middenstand dus nog iets verdienen  en waar het voor de éne branche helaas rampzalige tijden zijn  kunnen andere bedrijven het hoofd goed boven water houden.
Alle aanpassingen vragen wél veel inzet van het personeel, dat weet ik uit betrouwbare bron.
Van Inge ja, zij werkt sinds een half jaar in  het restaurant van een groot tuincentrum maar dat moest dicht natuurlijk.
Het tuincentrum bleef open want nu mensen meer thuis zijn  wil iedereen de tuin voorjaar klaar maken. Drukke tijden daar  in het voorjaar, Inge  zit dus niet thuis   maar kan zich anders nuttig maken.  Kijk,  “chefkarretjes ontsmetten”  om  het winkelen zo veilig mogelijk te maken.
Ook dáárhelaas nog steeds mensen die niet doorhebben dat  die maatregelen voor ieders veiligheid zijn zodat Inge te dealen heeft met mensen die overtuigd moeten worden dat ze zónder kar (wegens het te controleren aantal) de  winkel niet in mogen. Gelukkig is Inge een “diplomaat” waar menig politicus nog wat van kan leren en dat lukt haar wel.
Knap hersenloos  dat er mensen zijn die, nu er geen munt in het karretje hoeft de kar gewoon in de winkel achterlaten (dat waren er zaterdag maar liefst 70)  i.p.v.  inleveren zodat de kar weer  schoongemaakt kan worden want inderdaad, in het tuincentrum wordt iédere kar al twee weken lang na gebruik schoongemaakt. Tja, zij schenkt óók liever een kopje koffie voor de klanten maar  ziet het nut van schone karren, ze klaagt niet al is het niet haar werk.
Ze draagt wél handschoenen maar geen mondkapje, de karren zorgen ervoor dat de afstand met de klant er altijd is, de hele dag zo’n kapje op je gezicht is echt geen pretje. Ze komt wél hier maar houdt flink afstand.
Ruud houdt héél veel afstand, hij was werkgerelateerd in Amerika. Hij wordt uiteraard node gemist door zowel zijn lief als door ons, maar zaken gaan nog altijd voor het meisje. 100% van hieruit werken kan helaas  niet,  en op en neer reizen is geen optie  dat is wel duidelijk.
Een mondkapje dragen is hem niet vreemd, wie met cellenonderzoek te maken heeft werkt  altijd al in een extreem steriele omgeving waar  een mondkapje maar een onderdeel van beschermende kleding is. Maar om nou een mondkapje te dragen voor een facetime gesprek lijkt me érrug overdreven
Zucht…. ik gooi er nog maar even een aangepast muziekje tegenaan, omdat het zó  geweldig gedaan is!

de kracht…

Over “de kracht van de lach” stond gisteren een paginagroot artikel in de krant, véél te lang om helemaal over te nemen


In ieder geval is de strekking van het verhaal dat ik volkomen logisch en normaal bezig ben wanneer ik blijf proberen  humor in mijn logjes te gooien.
We blijken er “spanning en onzekerheid”mee te doorbreken, misschien wel omdat de lach en de traan héél dicht bij elkaar liggen.
We doen het massaal en er zijn dúizenden filmpjes, animaties, montages enz. in omloop bleek na een oproep van een hoogleraar sociologie om dat soort dingen in te sturen.
Toch weet ik zéker dat hij er één nog niet heeft want die heb ik gisteren zelf in elkaar geknutseld. Zelfs áls die door de familie gedeeld is zal die de hoogleraar nog niet bereikt hebben.
Leuk…..? Ach misschien niet voor Rutte zelf, die man moet ook maar dealen met zaken die we geen van allen  kunnen overzien, maar toch zie ik hem dan in mijn hoofd schaterend voor me……….

in de ban van

In de ban van het virus, ach wie niet. De ban wordt door mij relatief weinig gevoeld maar ook ik moet me soms toch even oriënteren op de mogelijkheden. Nu in de supermarkt iédereen verplicht is een winkelwagentje te nemen zou ik een probleem kunnen hebben.
Henk alleen thuis laten is geen optie (tenzij hij vast slaapt  maar dan ga ik evengoed niet rustig weg daarvoor is hij te onvoorspelbaar)
Een oppas vragen werkt  niet want je kunt hem niet altijd op afstand houden dus wie wil er dán nog oppassen.

Maar bij navraag blijkt er gelukkig een uitzondering gemaakt te worden  omdat men ook wel begrijpt dat rollator en/of rolstoel bemannen én een kar rijden onmogelijk is. Yep… ik ben dus een uitzondering!
Buiten wandelen lukt gelukkig ook nog altijd omdat ik genoeg plekjes weet waar het rustig is. Vooral nu het wat zonniger er warmer is zijn er meer geschikte opties omdat het niet erg is als er schaduwplekken bij zitten.

Onderweg de oogjes open houden voor wie of wat je tegenkomt, het virus kan immers overál op de loer liggen en mens en dier zijn daarvan doordrongen.
Zie ik hier in het midden niet een vreemd beest zich aan het hek vastklemmen met een grotere vogelachtige  achter hem aan? Volkomen in paniek op de vlucht bij onze nadering.


En wat zie ik daar ik de verte? Zal toch niet een soort pestvogel zijn?

Moeder natuur weet ons soms behoorlijk op het verkeerde been te zetten. Soms waarschijnlijk een handje geholpen door “de mens” want hoe grillig de bomen soms gevormd kunnen zijn…. hiér heeft iemand toch een (zaag)tandje bijgezet.

De bedoeling is niet helemaal duidelijk, een soort voederhuisje?
Voor een nestkastje is het te open, geen vogel gaat zo onbeschermd een gezinnetje stichten.

Wanneer we  er een week later wéér langs komen  is het raadsel opgelost.
Ook onder kabouters heerst woningnood en is een kabouter echtpaar druk doende het huisje bewoonbaar te maken.
Je moet wát als kabouter nu het geen paddenstoelen seizoen meer is!

poging tot…

Beloofd is beloofd en dus ( een soort van) poëzie logje.
Natuurlijk moet je geen échte poëzie bij mij verwachten, ik heb zo mijn eigen opvattingen over dat onderwerp maar ga het desondanks niet altijd uit de weg.
In 2007 schreef ik (naar mijn idee)  een  “literair ” logje waar ik mijn nogal uitgesproken ( niet al te serieuze)  ideeën de ruimte geef. Klopt, linkje onder literair want jullie moeten toch óók de dag door niet waar? En als je toch bezig bent, het daarop volgende  logje Ako  geeft een wat serieuzere   inkijk. en leuk weetje over de versjes van Toon Hermans

Maar nu het heden. Een goede (maar naïeve) ziel vatte kort geleden het plan op een soort kettingbrief te starten  om elkaar van opbeurende  poëzie te voorzien.
Tegen beter weten in stuurde ik de mail door, niet naar 20 adressen maar toch naar 10. Het principe van de kettingbrief werkt, evenals piramide toestanden, zolang de verspreiding nog niet al te groot is. Maar je wéét natuurlijk nooit hoelang het al draait en er komt een moment dat iedereen meerdere epistels ontvangt, einde oefening.

Dat einde was blijkbaar al in gang gezet toen ik de mail ontving want ik kreeg i.p.v. de te verwachten tientallen gedichten er tot nu toe slechts één toegezonden. Kreeg wél weer een uitnodiging om mee te doen…. (gaat ‘m dus niet worden Aukje) En er zullen er misschien nog wel meer volgen.

Literatuur is “de kunst van het weglaten”  de bijdrage die ik keurig naar het bovenste adres in de mail stuurde kan ik dus gerust wél hier neer zetten.

Een “meisje” zit zich te bezinnen
waar moet  poëzie dan beginnen
het moet uit het hart
over  “liefde” of “smart”
en zeker,  het is “taal beminnen”

Leent Toon zich dan  om te citeren
we hoorden hem ooit  wel beweren
die versje van mij,
ze maken me blij
maar poëzie..? moet ik nog leren.

De bovenstaande limericks zijn “eigen werk” en
een verklarende indicatie voor mijn literaire niveau 😉

Pennen

Pennen kunnen op papier
Schreeuwen, vloeken, ketteren
Kunnen ook met veel bravoure
Schallen en trompetteren

Maar ze kunnen ook heel zacht
Een stil verdriet genezen
Met woorden die je nu en dan
Nóg eens een keer wilt lezen.

*Toon Hermans

Tja, Toon Hermans mag dan  in de literaire wereld licht verguist worden, dit “versje” van hem  mag van mij “poëzie heten.

vergeef je me?

Ik was écht van plan vandaag een “cultureel” logje te maken, over poëzie.
Er zou écht geen ongein in voorkomen, maar ja,  dan komt er op de dag dat ik Henk bijna niet onder de douche krijg omdat hij zich aan iédere stang die hij maar vast kan pakken blijft vastklemmen  dé verklaring binnen…….


En dán begrijp ik het, hij moet  naar zijn werk, daarom wilde hij natuurlijk óók al zo vroeg uit bed.

En er komt nóg iets in de app binnen waar bij ik jullie gewoon allemaal wil waarschuwen omdat het volgende product dat vanaf nú  gehamsterd zal gaan worden zich aandient …..

 

Omdat ik zelf nooit frikandellen in huis heb had ik een probleem  toen Ruuds lief even op bezoek wilde komen. We  moesten een ruwe inschatting maken en bleven we voor alle zekerheid in de voortuin zitten. Twee frikandellen per tegeldiepte moet wel ongeveer kloppen.


Dit moet wel ruim 9 frikandellen zijn. Bewijs geleverd, ondanks alle ongein  houd ik me wel dégelijk aan de regels al is afstand houden tot Henk Godsonmogelijk en moet ik maar zien waar het schip strand.
Dat je niet denkt dat ik het allemaal  onzin vind,  maar ik geef het toe, de berichtjes zijn iédere dag weer in staat me te laten lachen, óók op die dagen dat er hier verder totáál niets te lachen valt. Dus gun mij m’n lolletje…. maak ik voor straf al morgen alsnog dat “culture logje” omdat iedereen ondertussen  wel eens  “gewoon” wil doen als ik dit berichtje goed interpreteer…..

en toch….

Oke,  vandaag ben ik braaf, na het sms alert om vandaag binnen te blijven dóe ik dat ook braaf. Eigenlijk óók als normaal( voor mij) want met zo’n mooie blauwe lucht laat ik in het weekend graag de ruimte voor mensen die de hele week binnen zaten om te werken, ja zelfs thuis moet het werk natuurlijk doorgaan.

Maar verder ga ik tóch iedere dag wel even naar buiten, in ieder geval om boodschappen te doen al hoeft dat niet iedere dag.  Maakte ik trouwens nog een foutje mee!
“Ik ga boodschappen doen,  het officiële advies is dat een masker en handschoenen dragen voldoende is en dat dóe ik dus braaf, zie ik in de winkel dat iedereen wél kleren aan heeft! ”
Tja…. , eens taalautist altijd taal autist, maar dit terzijde.

Daarna een lekker wandelingetje langs de Vliet waar alles heerlijk “gewoon “is.
Ze zijn nog steeds aan het werk aan de oevers en dat gaat dus gewoon door.
Hoewel er verder vrijwel niemand in de buurt is kan ik de verte over de hoornbrug ook “gewoon”verkeer over de snelweg zien rijden.

Op een andere zonnige maar ijskoude dag lopen we langs het Noord A in Zoetermeer. De straffe wind laat  het normaal zo rustige water tegen de kanten klotsen en zwiept de  pluimen aan de waterkant heen en weer.


De  normaal, beige/ bruine pluimen   lijken doorzichtig zilver in de zon al brengt  mijn simpele cameraatje dat weer net niet helemaal in beeld. Hoewel… misschien is met iets meer verdiepen in wat de camera wel en niet kan  uiteindelijk wel meer mogelijk. Maar toch…. om een idee te krijgen!


Vandaag dus gewoon thuis, de heg in de voortuin even aangepakt, dat je niet denkt dat ik  alleen maar buiten rondjes maak, dát doe ik als het kan en op rustige plekjes! En natuurlijk, dan laat ik ook iedereen even mee genieten.

extra info

Wegens de bijzondere omstandigheden dus  een extra logje tussendoor om nog wat nuttige informatie door te geven…..
Denk “out of the box” als je thuis moet zitten.
Doe, om de verveling buiten de deur te houden, eens iets dat je anders nooit doet …….

Maar pas op, de hele dag samen opgesloten zitten kán voor irritaties zorgen ……

 

behelpen?

Laat ik voorop stellen dat  het niet wil zeggen dat de ernst van de zaak niet tot me door dringt als ik me blijf amuseren met alle grappen en grollen die er rond gaan.
Ik lig echt in een deuk als ik dit soort plaatjes langs zie komen!

Het heeft twee redenen dat ik er nogal  luchtig mee om lijk te gaan.
De belangrijkste reden is natuurlijk dat er echt hélemaal niemand iets aan heeft wanneer ik het éne na het andere verontruste logje ga schrijven. De informatie van officiële zijde is ruim ( zeg maar meer dan) voldoende dus dáár heeft niemand mij voor nodig.
Maar de tweede reden is dat ik misschien wel de enige ben die weinig merkt van alle beperkende maatregels. Domweg omdat ik al die beperkingen al geleidelijk had opgelegd gekregen  door de verslechterende dementie van Henk. Dus…..

-Ik zorgde al dat het geen ramp is als ik niet iedere dag boodschappen kan doen.
– ik bleef al uit de drukte, niet goed voor Henk, én lastig met de rolstoel.
-ik moet door zijn ontlasting incontinentie al meer op de hygiëne letten dan normaal gesproken.
– ik héb de onschatbare waarde van de internetcontacten al ontdekt om de meest eenzame momenten te verlichten.

Natuurlijk “neem ik het mee” in mijn manier van bloggen maar ik zóu iedere dag verdrietige, ellendige ,verontruste en  machteloze logjes kunnen schrijven, ook dáár kies ik niet voor, om dezelfde reden, het hélpt me niet maar zou me in een depressie storten.

Oke, dan begrijpen elkaar. Zowel wat de dementie  als de corona toestanden betreft  schrijf ik dus wél wanneer ik denk dat het iets kan betekenen wanneer mensen vergelijkbare problemen hebben waar bij de zorg en/of de overheid niet voldoende aandacht voor is.
En dat doe ik dan nog bij voorkeur  op nut gericht en niet op drama.
De zorgen die  men zich nu lijkt te maken over de voorraden toiletpapier zijn uiteraard  niet aan me voorbij gegaan en zodra ik daar oplossingen in kan bijdragen deel ik die!
Nu ondernemers op soepele belastingregelingen mogen rekenen zie ik een nieuwe optie om, waar nodig, te doen wat je altijd al had willen doen.
Jullie vullen zelf wel even de toepasselijke kreten in hé!

Behalve dat miste ik in de voorlichting nog een oplossing die ik me, als oudje, nog herinner uit mijn prille jeugd.
Geen moeite is me teveel dan even een voorlichtingsfilmpje te maken.
We benne op de wereld om mekaar….. om mekaar, te hellepe nietwaar……

specht staat voor paal

We kwamen een specht tegen op onze wandeling langs het Noord A in Zoetermeer.
Een fijne zonnige wandeling met hier en daar ook wat randen bosachtige begroeiing waardoor er ook veel vogels te horen zijn.
We hoorden óók een specht tekeer gaan, je weet wel, een steeds herhaalde  snelle roffel  op een boomstam waarmee de specht een maaltijd probeert op te trommelen.
Afgaande op het geluid konden we de kleine specht betrappen.   Onze ogen zijn ook weer niet zó goed zijn dat we het beestje echt goed konden zien op die afstand, maar goed genoeg om te zien dat juist déze specht heel sléchte  ogen moet hebben als hij denk dat hij zó aan een lekker maaltje kan komen.
Niet best gefilmd natuurlijk maar het geluid is wel even te horen. Het beestje staat best een beetje voor paal.

verstoppertje spelen

Oóit, heel lang geleden , speelden we eens verstoppertje  door het hele huis. Dat huis had in totaal 3 etages + een uitbouw van 2 etage. De kinderen waren pubers en met wat vrienden hadden we dus een keer een gekke bui, grote lol, voorál voor de pubers.
Ik wéét het niet, misschien dat Henk heel stiekem terug in de tijd wil en verstoppertje speelt. Alleen verstopt hij (meestal) niet zichzelf maar heeft een eigen variant, hij verstopt “spullen”. Soms dingen van hemzelf waar hij erg zuinig op is en dus zó goed verstopt dat niemand ze ooit meer kan vinden, inclusief hijzelf. Maar ook huishoudelijk spullen.

Als hij zijn lege koffie kopje naar de keuken brengt zie ik hem zoeken naar een goed plekje, eh… naar de vensterbank voor in de kamer? Nee… dat wordt ‘m niet, de gang misschien, maar in de gang rondkijkend  ziet hij toch de juiste verstop plaats niet en gaat terug naar de kamer waarna hij het kopje maar  op de trap zet.
Soms komt het lege kopje daadwerkelijk op het aanrecht terecht nadat ik gehoord heb dat hij éérst diverse kasten en laden open heeft getrokken.

Waarschijnlijk om mij op het verkeerde been te zetten verstopt hij ondertussen wél stiekem zijn bril in de bak van de afvallade….. maar ik heb radarstralen ontwikkelt en zodra zijn bril vermist wordt en niet op één van de gebruikelijke verstop plaatsen ligt  vis ik hem feilloos (en gelukkig op tijd want voor menig bestekonderdeel kwam ik te laat) uit de afvalzak.
Meestal lukt het me wel terug te vinden wat hij  zo goed verstopt heeft maar het kán even duren, zijn portemonnee met ID card vond ik pas na een half jaar terug, zijn horloge vond ik al tientallen keren maar is nu al héél lang onvindbaar.

De broodplank vond ik wel eens  op de bagagedrager van de fiets in de gang, en de tas met boodschappen die hij perse  naar binnen wilde brengen terwijl  de rolstoel wegzette, stond al eens in de wc ruimte . Dat is de deur in de gang die zich ook prima leent om bij binnenkomst zichzelf te laten verdwijnen.
Van de week kon ik net tijd mijn engeltjes behoeden om verstopt te worden,  dát kan niet hoor!
Dié mogen echt  niet meedoen met verstoppertje spelen, die moeten gewoon hun werk doen, zoals álle bescherm engeltjes doen, zéker nu het zo’n drukke tijd voor beschermengelen is.
Gek hoor, in mijn herinnering was  verstoppertje spelen vroeger toch leuker!

 

 

Vorige Oudere items