edit een e.d.i.t.

Als sinterklaasrijmpjes maakster zóu ik me niet aan andere dichtvormen moeten wagen.
Maar je ziet hier en daar dat er veel méér vormen bestaan dan de limerick waar ik me ook wel eens aan waag.
De e.d.i.t. leek me niet héél moeilijk  en wel iets om eens te proberen, maar ja, dat werd toch lang zo vrolijk niet als mijn Sinterklaas gedichten.

 

Hij

Zo verward

Ver van zichzelf

Nog verder van mij

Op zoek naar “de rede”

Die  dwalend, in zijn verwarde  hoofd

Zich niet meer  tot geheel laat vormen

Van al  wat ooit zo simpel was beroofd

Het boek van zijn  leven dat het “zijn” bepaalt

De ooit zo geordende bladzijden, gescheurd, vernield, als door boekenwormen.

 

 

taal autist

Taal autist, zo werd ik kortgeleden gekscherend genoemd, en ik vond het nog leuk ook! Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen want inderdaad, ik wil nog wel eens, oke weleens vaak, uitspraken nét zo letterlijk nemen als ze gezegd worden wat dan meestal nét niet de bedoeling is. Je weet wel, iemand zegt; “Ik kom morgen rond 2 uur even langs”, en dan zeg ik ; ” oke, ik sta dan voor het raam om te zwaaien”. Heb ik  alleen maar plezier van want taal is leuk, al zal de gemiddelde middelbare scholier dat niet direct met me eens zijn.

Ja leuk zeg ik, niet makkelijk want  wie hier al langer leest wéét dat ik waarschijnlijk nog nooit een foutloos logje geschreven heb, al is het al die punt/komma  die toch nog heel vaak pas ná een spatie gezet wordt i.p.v. ervoor. Zelfs wanneer ik erop lét gaat het nog vaak fout.
Spelfoutjes sluipen er stiekem  in, In een oud logje kwam ik ooit een  “hooft” tegen dat  dan alsnog met het schaamrood op de kaken verbeterd kan  worden.
Ik troost mezelf dan maar dat ik niet beroepshalve met taal bezig ben. Nieuwslezers zijn dat wel  en die  zetten me toch ook regelmatig aan het denken.

Zo hoorde ik laatst in de verkeersinformatie  dat op een niet meer zo betrouwbare  brug  maatregelen waren genomen om te voorkomen dat  twee vrachtwagens “gelijktijdig naast elkaar “zouden rijden. Kun je ook niét gelijktijdig (op de brug)  naast elkaar rijden?  Kijk dát valt me dan op al weet ik dan niet precies welke stijlfout er gemaakt werd.

Gelijktijdig en naast elkaar betekent niet helemaal hetzelfde. Je kunt  gelijktijdig op de brug rijden zónder naast elkaar te rijden.
Maar rijden ze “naast elkaar” zijn ze wis en wel zeker “gelijktijdig op de brug”…eh… tautologie  of toch een pleonasme? De woorden zijn me bekend, maar de exacte betekenis  wil ik nog wel eens door elkaar husselen.
Heb ik wel vaker last van, zo schreef ik ooit dat ik in een “virtuele cirkel” terecht was gekomen!
Oke,  ik zie  als digitaal onderontwikkelde chaoot héus wel kans om in een virtuele vicieuze cirkel terecht te komen, eitje hoor!   Maar dát was toen niet wat ik bedoelde.

Ach, taal autist vind ik eigenlijk best een leuke “titel”,  taal gaat niét onopgemerkt aan me voorbij en geeft me veel plezier…. én logjes!

zó oud?

Sneu hoor voor al die mensen die zich een slag in het rond gewerkt hebben aan de wagens voor de carnavals optochten, vrijwel alles werd door het slechte weer afgelast.
Op de scholen was de wind geen probleem, daar kwamen de kinderen gewoon verkleed , ook op de school waar Levi en Amber zitten.
Het grappige is dat ook hun mama Jennifer daar op het moment “naar school gaat”. Ze loopt er stage omdat ze onderwijsassistent wil worden.
Zij moest dus óók verkleed,je begrijpt, het bezoek van vorige week was bedoeld om de verkleedkist te inspecteren.
Jennifer was al snel klaar, een ruitbroek met bijpassende strik, de billentikker  en een belachelijk klein hoedje , beetje schmink moet er dan nog een clown van maken.
Het lieve heersbeestje past Amber prima  maar Amber  had eigenlijk op Huis ten Bos geboren moeten worden, voor haar is iéder verkleedkostuum prima áls  het maar  “een   prinsessenjurk” is, óf  “een   prinsessenjurk”!  Lieve heersbeestje  valt dus af, het wordt de gele prinsessenjurk die ze voor haar verjaardag kreeg. Levi kiest voor het áller oudste stuk uit de verkleedkist….

Het indianen pak dat ook regelmatig als cowboypak gedragen werd, kwestie van accessoires hé! In dit geval werd een echt hinnikend stokpaard van stal gehaald.
O ja, een oud pak dus, hóe oud…. ? Bijna táchtig jaar! Het werd gemaakt door, pak de draad even stevig beet voor je hem kwijt raakt,  de moeder->, van de vader->, van de moeder->, van de moeder-> van Levi , precies, de  “bet overgrootmoeder” van  Levi en Amber. Henk heeft het kostuumpje gedragen  toen hij een jaar of 6 was ( hij is nu bijna 84)   en het heeft de tand des tijds wonderbaarlijk goed doorstaan.
Gemaakt van een stevige, dikke soort keperachtige  katoen.

Waarschijnlijk  stof die destijds voor werkkleding gebruikt werd en royaal afgewerkt met franje die ongetwijfeld  van in onbruik geraakte gordijnen o. i.d. afgetornd waren,  zoals “betje” haar leven lang van álle versleten spullen de nog bruikbare onderdelen als knopen, kantjes enz. bewaarde.
Tegenwoordig is er een ruime keuze aan verkleedspullen te koop, voor weinig, maar  of al dát spul over ruim  75 jaar nog uit de verkleedkist gehaald zal worden betwijfel ik eerlijk gezegd.

 

‘k was in Delft

Je weet wel, naar dat groenteboertje voor dat heerlijke lof, wat je ver haalt is lekker  toch? Dit keer was ik mét Henk, dan zet ik de auto nét over de brug bij Calvé op een parkeerplaats waar je tot 12 uur gratis kunt parkeren.
De rest is dan wel aan te lopen zij het dan dat Delft niet direct een pretje is met een rolstoel.
Er is veel “vals plat”zal ‘k maar zeggen, én veel keitjes, en veel té smalle stoepjes, áls er als stoepen zijn.
Niet álle bruggetjes zijn zo onbegaanbaar als deze links, maar vrijwel alle brugovergangen, en dat zijn er nogal wat, zijn  heel geniepig op en af lopend!

Gelukkig kan ik de groenteboer bereiken over een prachtig breed en glad bestraat deel van Delft en dat heeft alle te maken vernieuwing.
Tot een jaar of tien geleden liep er dwars door Delft een bovengrondse treinbaan zo’n drie meter boven de grond. Onder dat “viaduct” waren parkeer plaatsen.
Er is jaren gewerkt om de trein ondergronds weg te werken en het lange viaduct af te breken, van de voorgang  héb ik af en toe  foto’s  gemaakt maar ja, chaootje hé, wáár zijn ze!


In ieder geval is het al een paar jaar klaar en ik moet zeggen het is een verbetering. Men heeft gekozen voor ruimte en water. De rijstroken voor het verkeer zijn hetzelfde gebleven, de winst is voor ruime wandelstroken gebruikt. De parkeerruimte onder het afgebroken viaduct verdween en werd gracht, dat past natuurlijk heel goed bij Delft, ook de molen  bleef gespaard.

Onder de nieuwe “gracht”ligt een grote parkeergarage en dáár weer onder loopt de trein naar het nieuwe station. Je begrijpt, ik maak dankbaar gebruik van deze mooie weg on naar de binnenstad te komen..
Bij mijn wandeling ontdek ik óók nog dat er tegen de oude kerk aan zelfs vier zeer ruime parkeerplaatsen zijn voor houders van een invalidenkaart. Je mag er drie uur staan.
Je begrijpt, dat ga ik diezelfde week nog uitproberen op marktdag want Delft heeft een gezellige markt waar ik vrijwel niet meer kwam omdat ik gesloopt was vóór ik daar aankwam.

A

actueel logje

In de krant vanmorgen deze foto  bij  het artikel “Nachtwacht voor Indra


In de  Amersfoortse dierentuin  wordt  een babyolifantje verwacht en  de verzorger van Indra wil de geboorte niet missen, hij  slaapt daarom in een hangmat in het verblijf.

Ook in logland gonst het hier en daar verwachtingsvol en door al die aandacht moest ik ineens denken aan die keer dat ik met dochter, kleindochter  én Levi en Amber in Blijdorp was.
In een soort tunnel bij het olifanten verblijf ontdekten de kleintjes wat opstellingen aan de muur die over de voorplanting van olifanten ging, . Ja natuurlijk schreef ik daar een logje over.

In een ander logje schreef ik al eens dat als je kinderen op hun 12 jaar nog moet gaan voorlichten je ergens de boot hebt gemist. Kinderen vragen van álles en zolang ze overal antwoord op krijgen zullen er geen onderwerpen met een taboe ontstaan.
Levi en Amber  weten dus al dat kleine olifantjes niet uit de lucht komen vallen, of met lego geknutseld worden want bij een volgend bezoek aan Blijdorp trokken de olifanten wel heel veel aandacht. ……

Dat was geen reden voor mama en oma om de kinderen tot doorlopen  te manen, aanschouwelijk onderwijs moet je niet uit de weg willen gaan toch?
Levi gaf er zelf een naam aan, en vraagt nu iedere keer als ze olifanten zien; “gaan ze weer voorlopen?” Ach, paren is  ook wel een héél simpele naam.
O ja, de filmpjes vond ik terug dus als jullie óók willen weten hoe kleine olifantjes gemaakt worden…. be my guest…….

draadje los….

Wát nou draadje los…. álle draadjes waren even los en dat was niét per ongeluk……

Tot u toe keken via de schotel TV, dat was aanvankelijk spotgoedkoop maar is geleidelijk aan  veel  duurder geworden, apart internet abonnement bij kpn dat ook al bijna dubbel zo duur is geworden en dan nog de vaste telefoon die alsmaar duurder wordt.

Hoogste tijd om maar eens alles op één hoop te gooien want dat blijkt aardig wat te schelen. Maar ja…. Rietepietz en “VERANDERING”..ppfffftttt, daar krijgt ze écht vlekken van! Met alle kabelgedoe van vroeger in gedachte zag ik met lede ogen de monteur keurig op tijd binnen stappen, me maar meteen verontschuldigend dat alles nogal “amateuristisch”in elkaar gestoken was destijds…. en dat ik hoopte dat hij niet alleen op de hoogte was van alle nieuwe trends….

Dat de monteur gratis was stelde me ook al niet erg gerust en als geboren pessimist calculeerde ik l  zowel extra kosten in als wel een monteur die die naar huis ging als de helft nog niet werkte omdat er méér spullen nodig waren dan er in de eveneens  keurig op tijd bezorgde grote doos voorhanden waren.

De extra kosten kwamen er,  maar de rest viel dus allemaal reuze mee. De (best wel forse) monteur propte zich in een klein hoekje nadat hij alles, inderdaad flink  bedenkelijk, bekeken had.

Na even flink meedenken  goochelde hij met wel en niet bestaande kabels en werkte alles weer netjes weg zodra  alles bleek te werken. Oók de TV boven (vandaar de extra kosten, gratis dekt maar 1 TV aansluiting)
Henk sliep op de bank gewoon tussen alle rommel en drukte door wat voor iedereen héél erg fijn was want man,man, man wat wás het een hectische middag.
Gelukkig is Inge er altijd op dinsdag want  hoewel ik meestal wel alles zelf kan oplossen had ik daar nu toch soms meer tijd voor nodig dan voor de monteur prettig was, ja hoor eens, in mijn oude bovenkamertje  liggen nou eenmaal óók stokoude kabels.
Maar ik heb heus wel zelf ook iets gedaan, de nieuwe digitale box een plaatsje geven bijvoorbeeld, dat je niet denk dat ik helemaal niéts gedaan heb.
Petje af voor de monteur die ervoor gezorgd heeft dat jullie me zelfs niet gemist hebben, zó kort was het maar dat ik niet online was.

in de bonen….

Soms lijk ik best een bijdehand wijfie …… en soms ook even niet, zoals van de week…….!
Het is slecht weer en ik kan even lekker alleen boodschappen doen omdat Inge er is. Werkt zóveel sneller als ik alleen  de supermarkt kan doorkruisen.
O lekker, ik zie een pakje dikke plakken vetspek liggen, mjammie, spruiten en gehakt heb ik thuis (groenten en vlees koop ik bij voorkeur niet in de supermarkt)  dus ik besluit ter plekke “ik ga een lekkere pot “spruit á ballo” maken”.
In gedachte al smullend zet ik even later mijn boodschappen op de band bij de kassa en dan…. ai….dan had ik ook champignons moeten hebben.

Voor me moet nog afgerekend worden en achter me is mevrouw met een volle kar aangesloten…. ik waag het erop, schiet even snel de hoek om naar de groenten afdeling, gris een bakje champignons uit de stelling en wurm me weer langs de ondertussen gegroeide rij  naar de kassa!
En dán zijn mijn boodschappen wég…..hé…..hoe kán dat nou… ik kijk wat verder naar achter, misschien heeft de volgende klant gedacht : “die is nooit op tijd terug dus ik schuif mijn boodschappen vast naar voren” … maar nee, achter het betaalbalkje liggen ook vreemde boodschappen.

Als ik wat verdwaast om me heen sta te kijken hoor ik ineens een dame uit de rij naast me roepen; “mevrouw….. U stond bij déze kassa!!!!” Zij kan er geloof ik niet zo om lachen, ik wel, ach, als je érgens makkelijk “in de bonen kunt zijn” dan toch wel in de supermarkt. Wel in de politiek correcte bonen natuurlijk!

jong geleerd…

Vandaag waren de kleintjes even hier, Levi en Amber ja. Ze zijn ondertussen 7 en 5 jaar maar doen al héél lang zelf hun jas aan.
En wel op een manier die ik nog nooit gezien had alleen vergat ik daar steeds even een filmpje van te maken.
De eerste keer dat ik zag dat kleindochter Jennifer de jasjes van de kinderen op de grond gooide dacht ik ” nou já zeg.  de kinderen gedragen zich voorbeeldig , waarom gooit ze die jassen nou op de grond”.
Ondertussen weet ik ook niet beter, de kleintjes zijn razendsnel met hun jas aandoen, het lijkt wel een goocheltruc. Ik was nóg bijna te laat en kon ze niet helemaal in beeld houden.

Dat gaat me een gewapper geven in de foyer van bijvoorbeeld de schouwburg als iedereen het over 20 jaar zo doet!

 

’t blijft behelpen

Hoewel de storm al behoorlijk is gaan liggen was het aan de kust nog best een pittig windje. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan n al wéét ik dat ik het strand niet op kan…. ik wilde toch graag even over de boulevard rijden met Henk.
Niet dat hij dan uit de auto wil, jammer maar ik snap het wel, hij staat al zo wiebelig op zijn benen en stilzittend in de rolstoel waait hij natuurlijk uit zijn hemd! Ja, ja, ja, snap ik , moet ik hem geen hemd aandoen maar dat pikt mijn koukleum niet.

Het liefst had ik natuurlijk lekker over het strand gaan lopen, zoals Inge met haar lief én de hond Bailey ( van haar dochter Jennifer). Dan kun je ook naar het strand achter de duinen, wat veel leuker is  door de duinpannetjes .
Nadeel is dat er zóveel zand opgewaaid is dat de paden onder  een dikke laag los zand liggen, op anders doorgangen zijn er weer stukken pad weggeslagen. Het stel had er een flinke klus aan om van het strand áf te komen, Inge waande zich weer even in de sneeuw, daar kwam je nét zo moeilijk uit.

Wij bleven dus in de auto en reden even door naar de visafslag áchter de boulevard die in de luwte ligt van het enige  duinachtige hoge stuk aldaar. Maar zelfs  voor de deur van het grote visrestaurant lag nog een flinke laag zand. Met Henk samen haalde ik een portie kibbeling waarna ik de auto op de boulevard  parkeerde om  de kibbeling  te eten.

Altijd genoeg te zien  daar, juist met een beetje ruw weer! Ik  wipte ikeven uit de auto om  aan de balustrade de camera op zee te richten.
Beetje te ver weg  maar het gaat om het idee!
Van Leidse Glibber kreeg ik laatst de tip dat filmpjes plakken knippen prima gaat in de video editor  die in het Microsoft programma  voorhanden is.  Met vier filmpjes van vandaag dus hoogste tijd om er eens mee aan de slag te gaan en….het wérkt.
Minder  goed dan het oude you tube bewerkingsprogramma maar er kan méér dan in de nieuwe  you tube optie. Wel even wennen maar  dat komt wel goed als ik het vaker doe.

aangewaaid

Ja Inge met lief waaiden dus eigenlijk letterlijk terug naar huis, hun vlucht had ietsje vertraging  maar ze hoefden gelukkig niet naar een ander vliegveld uit te wijken. Inge ging al een beetje onder protest terug, al weet ze natuurlijk dat aan alles een eind komt, ook aan een prachtige vakantie, maar  die storm maakte het al helemáál niet aanlokkelijk.

Ze heeft een lichte aanleg voor reisziekte maar uiteindelijk viel de vlucht reuze mee, op het laatste stukje na. Kleindochter Jennifer ging met man en kinderen richting Schiphol en probeerde de binnenkomst van het vliegtuig te spotten op de polderbaan. …….. en dat lúkte!
Ambertje zwaaide uitbundig naar “oma” want dat zou oma vást kunnen zien.

Dat er veel mensen staan en  de afstand  toch wel heel groot is,  zoals mama Jennifer haar vertelde maakt geen indruk ; “maar oma heeft toch een  bril ?”
Dat er meer dan 120 vluchten vanwege Ciara gecanceld werden had wél de fijne bijkomstigheid dat het niet druk was bij de bagagebanden, zo kom Amber toch héél gauw zien of oma écht de bril wel op had!

Vorige Oudere items