gelijke monniken ?

Gelijke monniken gelijke kappen, mooi spreekwoord alleen ff jammer dat er bij gemeente geen monniken werken, die hebben dus zwaar maling  aan die gelijke kappen.
Na de afwijzing voor een bijdragen voor de traplift  moet ik binnen 6 weken bezwaar indienen, ondanks de ( ook voor de post) drukke decembermaand doe ik dat dus ruim binnen de tijd.


Op vrijdag 10 januari ontvang ik een brief met een formulier om aan te geven of ik “gehoord”wil worden. Het bijgevoegde aanvraagformulier moet ik dan ingevuld en ondertekend ….


….Inzenden……. dus welgeteld 8 dagen waarvan  slechts op 5 dagen post bezorgd kan worden.
Je zóu zeggen, ze maken er haast mee maar niéts is minder waar…..


De oorspronkelijke tijd waarin normaal  zo’n procedure in behandeling genomen kan worden wordt niet eens vermeld, en dáár komt dus nog 6 weken bij!
Zucht, gaat een zaak van de lange adem worden vrees ik!

Voor wie zin heeft in  mijn aanloopje naar een hoorzitting….. ga gerust je gang en lees verder…………maar sla het gerust over.

Rijswijk 6-1-2020

  1. 1 losse bijlage t.w. de officiële afwijzing van de gemeente

Aanvulling op mijn brief d.d 8-11-2019 uw kenmerk xxxxxx

Art. 9, t.w “men heeft géén recht op een vergoeding wanneer het hulpmiddel niét vooraf aan gevraagd werd”  is m.i. een grof staaltje onbehoorlijk bestuur.

Gevraagd naar de reden van  dat artikel  werd “het voorkomen van misbruik” aangegeven.  Doorvragen over wélk misbruik leverde het volgende antwoord op. “U heeft de traplift betaald, had dus het geld en heeft geen bijdrage nodig.

Omdat de lange wachttijden bij  de WMO een stuk bekender zijn bij “cliënten” dan  het art. 9 uit het reglement  lijkt  het artikel slechts  te bestaan  om niet te hoeven uitkeren.

Men  profiteert van het feit dat ieder weldenkend mens, geconfronteerd met gevaarlijke situaties in een 24 uurs mantelzorgsituatie, wel móet kiezen voor opties die het gevaar kunnen verminderen.

Al moet het geld geleend worden of, zoals in mijn geval met een gezond huishoudboekje, door het schuiven met reserveringen voor andere belangrijke zaken die dan maar moeten  wachten tot  een bijdrage het ontstane  gat kan vullen.
Niemand is immers gebaat bij van de trap vallende mensen, zeker de zorg niet, zodra ik uitval moet mijn man naar een tehuis.

Art. 9 moet dus geschrapt worden, de aanvraag wél  vooraf  indienen betekent immers niét automatisch recht op een bijdrage. Ter zake doende  beoordelingsregels  zijn;

“is er een noodzaak” en “ is het redelijk dat er een bijdrage gevraagd wordt”
De WMO  heeft de plicht dát te onderzoeken  maar door art.9  wordt daar  dus zelfs niet naar gekeken in die gevallen dat men zélf snel in actie  komt uit noodzaak.

Qua efficiëntie zou de WMO nog iets van me kunnen leren.
Omdat ik wél het kostenplaatje voor ogen heb (en bést wel andere dingen aan mijn hoofd heb)   vroeg ik de casemanager pas bij het eerstvolgende contact, (heel kort) na plaatsing van de lift een aanvraag in te dienen.

Men had in de aanvraag al kunnen zien dat de lift al geplaatst was ,  toch zet men  mensen aan het werk om een afspraak voor huisbezoek te maken, dat na drie maanden ook plaats vindt om in 2 minuten te constateren  dat  door art.9  geen recht is  op  ondersteuning.

Ook daarna worden mensen aan het werk gehouden om een “ondersteuningsplan” te schrijven waarin staat dat géén ondersteuning zal plaatsvinden. Een gotspe!
Het ondersteuningsplan blijkt dan weer  géén “weigering”   te zijn, daarvoor moeten wéér mensen aan het werk om een officiële weigering op papier te zetten en te verzenden.
Als simpele ziel ontgaat mij de noodzaak voor dit extra werk maar het verklaart wél waarom je bij de WMO dus  10 weken moet wachten op zelfs maar een reactie!
(vervolg blad 2 )

Over de noodzaak van snel een traplift dit;
Al zou slapen op de bank in een noodgeval wel een nacht kunnen, wegens mijn man’s  ontlasting incontinentie (waar hij wegens flink gevorderde dementie zelf niet mee om kan gaan)  moet ik ook in de nacht helpen maar zou dan ook beneden moeten slapen wat niét kan.
Een volwassen man’s edele delen dagelijks enkele malen van (veel) poep ontdoen is géén optie aan de keukenkraan of wc fonteintje, daarvoor is de badkamer noodzakelijk. En die is boven.

Over misbruik dit;
Als ik misbruik zou willen maken zou ik  een PGB aangevraagd hebben, dáár wordt voor miljoenen mee gefraudeerd kwam nog kort geleden in de media. Wij zijn van die sukkels die eerst alle reserves steken  in aanpassingen voor het bed, badkamer , alarmsysteem, huishoudelijke hulp, rolstoel, invalidekaart enz.  en dan van de WMO tot nu toe alleen maar afwijzingen kregen  voor welke hulp dan ook die op papier  zo gul aangeboden wordt aan mantelzorgers. En dat terwijl ik al  3 jaar lang 24/7 voor mijn ondertussen zwaar demente man zorg.

Reken eens uit hoeveel ik de zorg al uitgespaard heb…… en met mij vele anderen die de tijd en de energie niet meer hebben om het gevecht met dit soort bureaucratie aan te gaan.
De WMO komt afspraken niet na ( er zouden mij meerdere opties geboden worden) en bezorgt mij slapeloze nachten waar  de WMO bedoeld is om mijn zorgen te verlichten.

Geloof me, ik blijf zélf voor mijn man zorgen tot ik erbij neerval, óók zonder Uw medewerking, want zelf vind ik bij de huidige zorg de pil van Drion een prima optie, ik heb hem in huis,  mijn man is mijn pil van Drion.

Mevrouw Rietepietz

1000x dank

Eigenlijk ben ik té relaxt  om een logje te schrijven, dan weten jullie wel hoe laat het is. Precies……
Dat meld ik me aan de balie van  de salon mooi & fris van Annemarie en die draait het bordje op de deur  om.

Menigeen zal het filmpje huiverend bekijken maar écht…. al dat wrijven en kneden…. “ik houd ervan”. Anne trekt álles (o.a. veel handdoeken) uit de kast. Ze heeft echt héérlijke handen en, van top tot teen, alles krijgt een beurt.
Ruim anderhalf uur voel ik me eerst steeds zwaarder worden, zou me niet verbazen dat ik  deels ónder de behandelstoel zichtbaar werd, maar later zweef ik er  een beetje boven.
Drukpunt massage, houdt me dan toch nog óp de stoel, héérlijk.
Maar het lekkerst….? Ja toch die spanning van het voorhoofd via de wenkbrauwen wegwerken….
O ja, en nog zo’n fijn momentje….. bij het afrekenen jullie BON inleveren. en na het aftekenen weer in de tas steken voor nóg een keer verwennen………

Om de ontspanning compleet te maken is Henk is veilig onder de hoede van Ruud en Inge is aan mij toegevoegd als chauffeur/ gezelschapsdame zodat ik me niet helemaal ontspannen meteen weer in het verkeer hoef te storten. Ik kan er weer even tegenaan na dit fééstje.

hulphond

Liep ik toch ineens tegen een dak en thuisloze Husky aan. Beau moest er nog even aan wennen en vond het het maar een vreemde snoeshaan.


Het is ook nog een beetje een kneus deze dikke Husky want in zijn zij heeft hij een grote wond en verhip…. aan de andere kant óók al zo’n groot gat.


Je kunt gewoon je héle hand erin steken en het beest in zijn buik kriebelen.


Je kent me hé, in mogelijkheden denken en dit lijkt me de perfecte hulphond voor Henk die áltijd ijskoude “jatten” heeft. Lekker warm ook zo’n hond op schoot als je stil zit in een rolstoel.
Wel lastig natuurlijk dat Henk  zich dan weer niet aan alles wat er in zijn buurt komt vast kan klemmen terwijl hij dat nou juist zo graag doet. Ach, voor zo’n leuke hond moet het maar kunnen!

Nou ja….

Kleine Ambertje is niet voor de poes als ze in het tropisch zwemparadijs ruzie heeft……….
Dan geeft ze gewoon
“het vingertje” !

Nou ja ze had ruzie met een bankje, dat werd niet warm of koud van dat vingertje!

Als de dokter het geplakt  en verbonden heeft is Amber zelf wél even warm en koud geworden geworden.
Maar de mooie knuffel die ze van “het park” cadeau kreeg voor de schrik maakte heel veel goed.

loonzakje

Zo… kerstspullen weer in de dozen, even slikken na wat men tegenwoordig een redelijk rustige jaarwisseling noemt en dan kunnen we eindelijk “gewoon doen”.
Weer lekker de krant naast het ontbijtbordje met hoopvol nieuws!
Meer loon in  loonzakje. cao loon gemiddeld 3 procent hoger.
Nou ja hoopvol? De laatste decennia  wordt iedere loonsverhoging of belastingvoordeel metéén opgeslokt door prijsverhogingen  op alle fronten maar dit terzijde.

Mijn oog viel eigenlijk meer op dat “loonzakje”dat het bericht ook al een beetje ongeloofwaardig maakt, wie krijgt er nou nog een lóónzakje!
Sterker nog, ik denk dat heel veel mensen al niet eens meegemaakt hebben dat het loon nog in zo’n  ouderwets  krakend, half doorzichtig klein papieren envelopje mee naar huis kreeg.
Ik kom ze heel soms nog wel eens tegen in de drukkerij, niet meer om salaris uit te betalen maar meestal om een monstertje o.i.d. aan een mailing toe te voegen.

In 1961, toen ik met Henk trouwde kreeg hij zijn “loon” wekelijks  in zo’n zakje. In dat zakje zat ook een opgevouwen lange strook papier van +/-  1 cm breed waarop alle  belastinggegevens stonden. Ik vond het indrukwekkend want mijn vader ging altijd heel geheimzinnig om met zijn loon ( nee,nee, dat werd later pas salaris) dus ik had geen idee  van een formeel salaris…. (oeps, ontsnapt het me toch) Zelf werkte ik voor mijn zwager in zijn winkel en mijn loon kwam gewoon uit zijn portemonnee.

We woonden toen nog op onze zolderetage boven een ouder echtpaar, spekkopers waren  we want in die tijd woonden pasgetrouwde stelletjes meestal eerst nog jaren  in bij ouders of op een kamer met gebruik van keuken en toilet.
Wij hadden een vrij ruime zolder etage waar we nog woonden toen allebei de kinderen al geboren waren. Paste allemaal net, ons bed verhuisde naar de huiskamer en de grote klerenkast deelde de slaapkamer in twee delen,  voor ieder kind een mini kamertje.

Van die etage droom ik de laatste tijd regelmatig, ik mag er dan stiekem even rondkijken zonder dat de huidige bewoners het weten. De huiskamer deur is nog steeds  mat tomaat rood geverfd, de keukendeur kanariegeel en de slaapkamer deur hard turkoois net als de wc deur. De deuren wáren al zo toen wij er kwamen wonen, ( vóór ons woonde er heel kunstzinnige schilder van de toenmalige grote reclameborden voor bioscopen)   en in mijn droom verbaast het me niet dat het er na ruim een halve eeuw nog keurig op zit.

Misschien is die steeds weerkerende droom wel een verlangen, naar de tijd van het loonzakje,  de mooie zwangerschappen, het naast de kachel op de grond in slaap vallen als Henk moest overwerken, omdat we geen bank hadden,  en zonder gedoe met die andere bankensoort en hun dwingelandij om te pinnen en te internetbanieren, wij hadden immers cash uit het loonzakje. De enige zorg die we hadden was hoe we aan grotere woonruimte kwamen……zucht….. wat het woord loonzakje niet allemaal wakker kan maken.

Volgende Nieuwere items