hulphond

Liep ik toch ineens tegen een dak en thuisloze Husky aan. Beau moest er nog even aan wennen en vond het het maar een vreemde snoeshaan.


Het is ook nog een beetje een kneus deze dikke Husky want in zijn zij heeft hij een grote wond en verhip…. aan de andere kant óók al zo’n groot gat.


Je kunt gewoon je héle hand erin steken en het beest in zijn buik kriebelen.


Je kent me hé, in mogelijkheden denken en dit lijkt me de perfecte hulphond voor Henk die áltijd ijskoude “jatten” heeft. Lekker warm ook zo’n hond op schoot als je stil zit in een rolstoel.
Wel lastig natuurlijk dat Henk  zich dan weer niet aan alles wat er in zijn buurt komt vast kan klemmen terwijl hij dat nou juist zo graag doet. Ach, voor zo’n leuke hond moet het maar kunnen!