tegen de “etiketten”

Alleen nog “even” de kerstpost verzorgen want  een kerstkaart hoort er voor mij wel bij.
Ook dát natuurlijk toch een beetje op mijn eigen(wijze)  manier.
Een  adresbestand op de computer maken is ook bést wel klusje maar gaat járen  mee  mits je het af en toe naloopt op verouderde data.
Een paar velletjes etiketstickers in de printer en printen maar.
Klopt, tegen de etiquette  die geprinte etiketten  maar met mijn huisartsen handschrift tóch te prefereren  boven handgeschreven wegens de leesbaarheid. Het is toch wel aardig als de post ook  in de bedoelde brievenbus terecht komt.

De uitgespaarde schrijfkramp steek ik dan in iets persoonlijks op de kaart schrijven, mensen voor wie  ik dat niét over heb  krijgen gewoon geen kaart. Natuurlijk zit ik dan nog stééds met dat hanenpootje  maar dat kunnen de geadresseerden na jarenlange speloefeningen wel ontcijferen.
Voor de postbode van nu is dat een ander verhaal, die werkt part time de sterk verminderde poststroom weg en lijkt in niets meer op de postbode van “vroeger”. Ik heb dus mijn twijfels over de “bestelbaarheid ” van mijn handgeschreven adressen.

De postbode van vroeger kende zijn wijk want hij maakte 2x per dag zijn ronde toen ik nog kind was. Ik kan me zelfs nog herinneren dat mijn ouders nog wel eens mopperde dat die derde postbezorging na de oorlog afgeschaft was.
Post was er in die tijd vrijwel huis aan huis bij iedere bezorging, een brief zonder huisnummer werd door de postbode feilloos bezorgd, hij kenden de handschriften immers!
Meestal kende hij de familieomstandigheden in zijn wijk, hij (nee de  vrouwelijke postbode kwam pas later) dronk immers hier en daar wel eens een kopje koffie  op zijn ronde.

In de jaren zestig verdween ook die tweede dagelijkse postbezorging, het begin van het einde van serieuze postbezorging als je het mij vraagt. Het is ondertussen bijna goedkoper, en zeker secuurder om de post zélf te bezorgen. Oke, deels natuurlijk de schuld van al die mensen die geen kaarten meer sturen en dat óndanks  dat ik in mijn kerstboodschap van 2016 nog opriep toch vooral kaarten te sturen, het mocht niet baten. En dat ik me daar heus niet met een makkie af had gemaakt laat het bloopers logje van destijds wel zien.

 

’t begin is er

Hé he,  alle werk in de drukkerij afgeleverd én nog snel een klusje dáár gedaan terwijl zich even “terug trok” op zijn bankje aldaar.
Vandaag dus thuis “puinruimen”  maar ook een begin maken aan de kerstsfeer in huis. Met alleen lopen zingen “stihille nacht… heilige nacht” werkt niet met mijn zangstem.

Als Henk zijn tweede tuk op de bank doet verdwijn ik naar zolder om vast wat spullen naar beneden te halen. Dat gaat over het vlizotrapje  natuurlijk makkelijker met z’n tweeën  maar ik wil het nú doen juist omdát Henk dan niet kan “helpen”. Rustig nou….. dat kan ik best en ik heb eraan gedacht mijn telefoon in m’n zak te steken, mocht ik een misstap maken kan ik iemand bellen als ik bij bewustzijn ben dan hé!

Voor de gewone trap heb ik natuurlijk wél een hulpje., o wacht , ik heb de telefoon toch bij me dus ik film even ……  eh… nou ja misschien ook niet het toppunt van veiligheid, twee dingen tegelijk doen op het best wel smalle stukje trap dat er naast de lift over is…? Mwah… mocht ik duikelen hang ik over de dozen…… hoop ik!

Ssttt, niets zeggen tegen de WMO, dan zeggen ze “zie je wel, is helemaal niet voor haar man”.
Oke, fase één. Alles is beneden. Omdat m’n kerstengelen nu eindelijk wel eens  de eer willen die ze toekomt doe ik meteen maar even  de schoorsteenmantel van ons piepkleine open haardje.


Had de foto over  willen doen maar het lampje uit het winter tafereeltje  had er ineens genoeg van en gaf de geest, morgen even een nieuwe halen.
Het recycle kerstboompje  dat twee jaar dienst deed mag met pensioen.
Het plaatsje waar de boom altijd stond is door de nieuwe bank verdwenen, het boompje  is nog wel groen maar zou nóg een keer naar binnen niet overleven zo te zien.
We kochten meteen nóg een maatje kleiner, wel weer in een pot met kluit(je) . Henk kon hem best even naar de auto brengen.
Een mooi plaatsje  heb ik al gevonden maar eh…
voor vandaag is het wel weer mooi geweest, ik heb het hele weekend nog!
Ach, ik ben vast niet de enige niet die nog niet helemaal “in de Kerst is” .

op naar de kerst

Hoewel er steeds minder kerstkaarten verzonden worden, logisch , ondertussen is  de postzegel 3x duurder dan de kaart. valt toch meestal kort nadat Sint het land verlaten heeft de eerste kaart op de mat.
Hier viel de eerste kaart niet op de mat maar werd aangereikt door de greetz bezorger, een kaart van bijna een halve meter in het vierkant mwah, béétje overdrijven moet kunnen, vraagt nou eenmaal meer dan een brievenbus.

Greetz…. mijn voelhorens staan metéén overeind, temeer omdat er óók nog een plat langwerpig doosje bij is waaruit een  kleine jutezak komt.
Het is niet wáár hé! ……… Maar het is wél waar, de tekst laat aan duidelijkheid niets te wensen over!
Wacht…. lees even een stukje mee….


…. en achter dat  van:  stond zelfs een nóg langere rij namen van bloggers dan bij de Sinterklaas verrassing! Gelukkig schrijft de “Kerstman”dat dit een “afsluiter” is want ik ben ondertussen nu écht wel genoeg verwend.
Kijkt met strenge ogen ( waar niet mee te spotten valt)  naar Melody en Kakel en schudt haar wijze oude hoofd, pás op hé dames!
In het pakje alle geluk van de wereld alleen moet ik dat nog even zelf in een potje doen en  er goed voor zorgen zodat het allemaal volwassen klavertjes vier kunnen worden. Als dát gaat lukken ga ik natuurlijk dat geluk met jullie allemaal delen.
Het is allemaal  zó warm en lief écht ik heb ervan genoten, dankjewel allemaal.

Het is nog steeds druk,druk,druk dus de kerstboom en zo moet tot het weekend wachten, is wél gekocht.
Henk is weer een klein beetje op verhaal maar slaapt nog vrij veel, wat reuze makkelijk is als ik veel werk heb  en het allerfijnste is dat hij niét meer 3 tot 5 x per nacht wakker wordt, al een week of vijf niet meer.
Ook in de  ochtend kan ik meestal wel eerst zelf onder de douche en aankleden voor hij uit bed wil.
Op deze manier is het een stuk makkelijker vol te houden want ik krijg nu  voldoende slaap, dat  scheelt zó veel!

De brieven affaire gaat nog een staartje krijgen. Zowel de ombudsman als een jurische medewerker van de gemeente Rijswijk  zitten de WMO achter de vodden en willen dat ik aandring op een formele afwijzing zodat er ook écht een klacht ingediend kan worden. Hoewel ik er niet bepaald  op zit te wachten is het wel in het belang van heel veel mensen dat er een uitspraak komt over dat art 9 dus ik slik maar even en ga akkoord, de afwijzing is zowaar zelfs al binnen.  Zucht…. nu nog “even”goed verwoorden “wát ik waarom  wil” bereiken zodat het ook in mijn hoofd weer rustig wordt als het werk allemaal klaar is, wordt vervolgd!

 

druk,druk,druk

Ja druk, druk, druk en een beetje moeite om “de gewone logdraad” weer oppakken. Dán brengt mijn archief altijd uitkomst en herhaal ik een logje uit mijn begintijd.
Het laat zien dat ik toen ook al af en toe iets uit de  de media oppikte  maar dat natuurlijk wél op mijn eigen manier benaderde.
Januari 2007 schreef ik dit………..

GEZONDHEID ÉCHT BETER NA PELGRIMAGE !

Nee , dat zeg ik niet maar dat is de conclusie uit het promotie proefschrift van een theologe aan de universiteit in Tilburg.
De heilzame werking van lange voettochten, ook van de huidige pelgrim tochten, blijkt niet alleen te verklaren vanuit een geloofsovertuiging maar óók vanuit de wetenschap.

Hoogste tijd om aan de slag te gaan met onze gezondheid, Henk móet nou eenmaal iedere dag een flinke wandeling maken en dat is er in het nieuwe jaar teveel bij ingeschoten, óp naar Mekka dus?
Ik dacht het niet, hoewel…….. als je, net als ik, een aantal truitjes “af hebt moeten schrijven” is het grote winkelcentrum op een dik half uur lopen  “hét Mekka”, zéker nu er duchtig afgeprijsd wordt!

In de zomer is het met de fiets prima te bereiken maar in de winter parkeren  we meestal de auto op 5 minuten loopafstand , “ons ben zunig” ja want de parkeergarage is onbeschoft duur!
Maar vandaag gaan we dus “op bedevaart” en stappen vanaf huis een half uur  flink door waarna we in het winkelcentrum winkel in en winkel uit gaan tot m’n enkels over m’n schoenen hangen .
Zeg niet dat ik niks voor Henk over heb want we sjouwen zo het héle centrum door en ik schiet hier en daar een paskamer in waar Henk dan weer misbruik van maakt door even op een stoeltje voor het gordijn te gaan zitten, de gluup!

We zijn 3 uur op de been (o.k. gesnapt , we hébben even ergens een hapje gegeten) en ik heb voor € 35, —  drie truitjes aangeschaft voor we in gestrekte draf dezelfde weg terug lopen .
Bij  thuiskomst blijkt dat de conclusie uit het artikel volledig op waarheid te berust, Henk dankt God op zijn blote knieën (een geloofsuiting dus) dat het erop zit en ik ben  blij met m’n nieuwe aanwinsten.(en zie er daardoor blozend gezond uit)
Kortom je voelt je echt beter ná een stevige voettocht ……, ………. nogal wiedes als je heerlijk in een warm bad zakt om je voeten in model te laten komen!

Sint moet nu écht weg

Ja Sinterklaas moet nu écht het land uit hoor dus ik maak nog even snel een logje  over zijn onverwachte en warme optreden hier.
Ik kom langzaam weer in mijn gewone doen. Liep wél  iets achter met overal bij lezen, tja, er waren ook méér lezers dan anders, sommige was ik een beetje uit het oog verloren  en anderen deden zelfs spontaan mee zonder hier vaste  lezer te zijn, hadden alleen maar een warm en meevoelend hart.

Natuurlijk laat ik nog even zien wat er uit al die pakjes kwam, dat was écht te gek. Het is écht té veel, ik vond die zaterdag pakjes al té gek maar dit allemaal kijk nou……..


Twee geweldige  van Haasteren legpuzzels , als je me érgens een lol mee doet!!! Veel smulwerk, van kunstig versierde chocolade letters, tot smeltende marsepein en van heerlijke Japanse mix tot roomboter kerststol, mjammie…., ik heb gelukkig géén weegschaal in huis! Ik kreeg het er allemaal een beetje benauwd van maar gelukkig is er geurige eucalyptus douche yel om me weer lucht te geven, zó lekker!
Met het zwarte tasje kan ik me in de salon van Annemarie zelfs 2x laten verwennen en met het klein doorzichtig groene tasje mag ik een aantal weken een mooi boeket bloemen halen. Een open haardblok gaat zorgen dat  alle warmte van deze week nog langer kan blijven hangen. De twee prachtige kerstengelen staan  symbool voor al die beschermengelen die een oogje op ons houden, dat kan gewoon niet anders.
Oeps, de mooie roos vergeten maar daar is gelukkig ook nog een foto van….


O ja, en de kattensnoepjes die ik Beau al voor een deel heb gegeven, hij eet mijn vingers er bijna bij op, Henk vond ze er zó appetijtelijk uitzien dat hij ze zélf in zijn mond wilde steken toen ik hem vroeg  ze aan Beau te geven.
En dan nog de letters voor mijn hulptroepen die deels al weg zijn. Had ik  iedereen al een héél dikke kus gegeven ….. bij deze rechts  X links X rechts X.

Op Henk had het natuurlijk wel énig effect, vrijdag  was hij alleen maar heel moe en sliep veel maar vannacht was hij voor het eerst in weken toch weer een beetje onrustig. Het duurt bij hem gewoon langer eer de invloed van gebeurtenissen zichtbaar wordt. Ook vandaag nog wel onrustig en hallucinerend. Maar overwegend toch  nog te doen, de kalmerende pilletjes, waar ik echt heel zuinig mee om ga hoefden er niet aan te pas te komen. Echt deze verrassende warme actie was het méér dan waard.
Oeps…. nog meer vergeten. Een theater bon ( had ik in het zwarte tasje gestopt om niet zoek te raken) en een CD van Willy Nelson die natuurlijk al in de CD speler zat .
Om het helemaal in mijn stijl af te maken had Inge er ook nog het restant van de rol “politiek incorrect’ inpakpapier bij gedaan.             

  Jullie zijn  kanjers.

SPRAKELOOS

Er komt wat voor kijken hoor om Rietepietz sprakeloos te krijgen….. maar dat ik gelukt!
Ik ben nóg onderstebovenachstevorendubbelgeklutst enz. enz…..
Het héle pakket emoties kwam langs van diepe emotie tot schaterende pret.
Hoe maak ik dáár nou een log van dat  nog te behappen is voor de lezer….
Filmpjes zeggen misschien meer dan woorden….
Dat Inge vanuit haar werk hier zou komen vond ik niet raar, manlief Peter  moest werken en op Sinterklaasavond in je uppie thuis? ….. Ja Inge wás wat onrustig met haar telefoon bezig maar oke…… en dan gaat de bel… is een vreemde zeker die verdwaald is zeker……. maar zodra ik zie wie er voor de deur staan ga ik Henk halen……Henk is in “avondkostuum” want had van half 3 tot half 6 geslapen en Inge vindt dat niet erg.

Argeloos denk ik “wat een originele manier om de Sintkleding weer terug te brengen” want die bewaard Sint altijd bij ons op zolder.
Sint en Piet hébben weliswaar zakken vol cadeautjes bij zich maar die veronderstel ik “nep” maar natuurlijk mag Sint best even in vol ornaat blijven voor de kleding naar zolder kan. Henk begrijpt niet helemáál wat er gebeurt maar draagt zijn steentje bij om Sint en Piet even gezellig bezig te houden………. ………..

Maar het blijkt toch even ánders te liggen dan ik dacht als Sinterklaas serieus een gedicht voor gaat dragen…… en dán gaan er lampjes branden ……. en moet Inge uiteindelijk stoppen met filmen omdat “moeders” even een zakdoek nodig heeft , én een extra schouder……..

Sprakeloos…….. en dan blijken er ook nog écht cadeaus in de zakken te zitten.
En blijken Melody en Kakel, bloggers   waarvan  ze @mail adressen konden vinden aangeschreven te hebben om deze Sinterklaas voor mij ónvergetelijk te maken! Ze achterhalen óók dochter Inge’s mailadres  en nemen contact met haar op die op haar beurt gaat “regelen”.  Ik krijg het steeds warmer. zowel van binnen als van buiten als ik zie wat er uit al die pakjes komt, allemaal met zorg gekozen maar vooral héél veel. Echt ik had de warmte evengoed binnen gekregen wanneer iedereen een kaart had ingeleverd.
Hoe ga ik dit ooit verwerken, het is zó overweldigend en heb er nog steeds niet de juiste woorden voor.
Hoe ga ik iedereen bedanken  want het lijkt allemaal een beetje ontoereikend om simpel “dankjewel”te zeggen. Het is me  heel erg gegund, dat komt in alles over en toch wordt ik er best verlegen van…… en sprakeloze Rietepietz, het moet niet gekker worden.
Gelukkig  zagen Sint en Piet ook wel iets van “de gewone Rietepietz ” daar laat ik  jullie dan maar even bij achter en ga proberen mezelf weer bij elkaar te rapen na deze wel héél bijzondere en warme “blogactie”.

 

hij kwam….

De Sint moet als menselijk  wezen
het doen met één lichaam, één geest
om  zich niet uit de naad te gaan racen
is hij woensdag al bij ons geweest

Tot zover het dichten dit keer, maar natuurlijk ga ik nog even terugkijken op deze 5 december. “Bij ons” is een beetje vrije interpretatie  want Sint bezocht uiteraard  het huis waar Amber en Levi wonen. Wij waren daar niet lijfelijk aanwezig maar   via skype toch  “aanwezig”.

Helaas kon onze “opa-Piet” zich dit jaar niet tijdig vrijmaken maar er was, via,via,  uit de “bekenden kring” een  vervang Piet geregeld.
Die Piet  had zelfs geen schminkbeurt nodig en bewees daar mee o.a. iets dat ik  al wist.
Er zijn gelukkig nog héél veel “niet witte” mensen die  zich met liefde in de rol van zwarte Piet inleven zonder daar een probleem in te zien.
Het bewees nóg iets. Deze Piet kende de kinderen én de familie niet of nauwelijks en dat maakte toch dat de “twee eenheid” van Sint en Piet daar wat onder te lijden had. Onze “Opa Piet” had  vorige jaren duidelijk meer interactie zowel met Sint áls met de kinderen en de familie.

Onherkenbare ” bekende Pieten” zijn gewoon  de ziel van het feest in de huiskamer. Oke, in de loop der jaren wáren er veranderingen maar die waren altijd gericht op het kind door veranderende pedagogische inzichten. Zwarte Piet moest minder  een boeman worden, de roe verdween, en er gingen géén kinderen meer in de zak.
Dat is goed gelukt want ondertussen heeft de zak niets afschrikwekkends meer en Amber kroop er vrijwillig in. Geloof me ze is het echt  maar ja dit was foto’s maken met hindernissen.
De huidige veranderingen worden niét in het belang van kind doorgevoerd maar slechts  door, en voor, een klein groepje  volwassen (vermeende)  belanghebbende, aangevuld met wat mensen die, ongetwijfeld  met de beste bedoelingen, toch een beetje “Roomser dan de Paus” zijn.
Gelukkig werd het  al met al  “bij ons” tóch een leuke avond, waarvoor Sint van hieruit tijdig ook wat cadeautjes en gedichten in de zak gestopt had. Sinterklaas vergat ons zéker  ook niet.
Na alle verwennerij van de laatste weken hoor je mij niet klagen en zwaai ik Sinterklaas en zwarte Piet nu moe maar voldaan uit.

                   Dag Sinterklaas, tót volgend jaar!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items