te wapen….

Halleluja, de aanvraag om een bijdrage voor de traplift heeft dan toch eindelijk de instantie die daarover moet gaan beslissen bereikt. Néé , natuurlijk nog geen toezegging, zo werkt dat niet (en dát begrijp ik, dat het zo lang moet duren niet) .
23 oktober komt er een dame op huisbezoek, dat is precies drie maanden nadat de aanvraag gedaan is, en dan héb je nog geen toestemming. Je zal het maar niét alvast zelf kunnen betalen.
In de brief staat nog een interessante passage……..deze…..


Eh…… was er niet ruim een jaar geleden door de casemanager om maatwerk gevraagd, voor  wel 2×2  hele uren per week. En kreeg ik daar toen niet een heel onaangename afwijzing op?
En wordt hier weer niet van alles in het vooruitzicht gesteld waar een onaangename dame telefonisch  een oordeel over heeft  geveld? O ja, ik schreef er dit logje over, maar in het dossier, dat er ongetwijfeld over Henk is, blijkt dat dus niet bekent.

Of het is een gevalletje “standaardbriefje” en is de typiste  te laks geweest om het even aan te passen want bovenaan staat wel degelijk dat het huisbezoek een melding van een traplift betreft.
Ik heb nóg een kater van “het mens” van toen, dat twee gemaakte afspraken niét nakomen niet haar schuld vond, die werden op kantoor gemaakt. Er staat een andere naam in deze brief en ik hoop dat deze dame wél van een afspraakje houdt.

Ze doet natuurlijk ook maar haar werk maar ze staat door haar collega  toch al op 0-1 achter. Die brief van haar collega destijds  ligt al klaar voor het geval ze me gaat vertellen wat er allemaal ” wel niet” kan!
Klopt, “wel niet”  is een beetje rare manier die wij Nederlanders gebruiken om te zeggen dat er héél veel kan. In dit geval kun je het beter letterlijk nemen, wat er wel allemaal niét kan, zodra je er naar vraagt. Het zal van de dame in kwestie af hangen  hoe ik haar ga benaderen maar geloof me, de messen zijn geslepen! Op naar de 23ste…….

 

tegenwicht

Er gaan aardig wat nare berichten rond in ons logwereldje, maar dat is  al  bekend bij de mensen die de betreffende sites lezen. Hier ook geen geweldig dag,  die nu ook wel onder controle is.
Hoogste tijd dus voor wat positief nieuws  want dat is er bij ons gelukkig ook.
1. Ruud hoort , na het verwijderen van een prop uit zijn oor  voelde het aan alsof hij uit een popconcert  kwam.
2. Inge begint morgen in een fijne nieuwe baan, ze zei haar notenbar vaarwel nadat na een nieuw concept in een nieuw pand haar ei niet meer kwijt kon in die baan. Geweldig toch om als 54 jarige aangenomen  te worden.

Nee ze gaat niét als verpleegster aan de slag maar op de foto is ze bezig in…..
3. Kleinzoon Maikel kocht samen met zijn lief een leuke eengezinswoning en daar moest natuurlijk  geklust worden.
Gelukkig kon Inge  “tussen 2 banen in” nog net deel uitmaken van de klusploeg en zij schuurt hierboven  de trap naar de eerste verdieping.
Heel jammer dat  wij nu niet meer kunnen helpen , echt nodig is het niet want er zijn jonge mensen genoeg maar toch…. jammer!
Omdat Henk een autoritje prettig vindt  rijden we er af en toe wél heen en zorgen dan dat we iets extra’s bij ons hebben voor de werkploeg.
Een pan verse  soep bijvoorbeeld, of was gebraden kippenboutjes,  iets te snoepen tegen de hongerklap, fruit enz, enz.
Zo hebben we tóch een piepklein aandeel  want mensen die hard werken moeten goed eten natuurlijk.
Het wordt een paleisje en eind van de week kan het stelletje erin.
Allemaal dingen   waarvan we weten dat ze heel lastig kunnen zijn, maar  ze gebeurden! Fijn toch,  dat er ook nog dingen goed gaan.

ontluch

Klinkt een beetje raar hé, als ik zeg “brunch” klinkt het beter en weet iedereen meteen wat ik bedoel. Brunch is een samentrekking van Engelse breakfast  en lunch.
In het Nederlands zou het dan eigenlijk “onunch” moeten worden als je net zoveel, of liever net zo weinig letters wilt gebruiken, mwah… dat bekt écht helemaal niet!
De brunch is vooral in het weekend en feestdagen populair, eerst lekker uitslapen waardoor je te laat voor het ontbijt bent maar  van je graatje valt van de honger als je tot de lunch moet wachten. De twee maaltijden  combineren is dan dé oplossing   temeer er dan meestal ook de tijd is om wat langer te tafelen dan aan het ontbijt.

Wel even jammer dat wij nooit uitslapen waardoor brunchen er nooit van komt, we zitten rond 7 uur / half 8 aan het ontbijt en  rond half 11 lopen we dan in de bouwmarkt omdat we een nieuwe douchekop nodig hebben.
Dan moeten we boven zijn en zien  dit bord als we de brasserie passeren…..


We komen er vaker en wéten dat het prima ontbijtje is maar ja, het is géén brunch terwijl het wél brunchtijd is.  Er is zelfs niet eens vermeld dat als je voor koffie kiest er ook nog een koekje bij is, en natuurlijk hoort er ook boter bij.

Maar ja, we hebben wél trek, het is ondertussen kwart voor 11, wat weet zo’n broodje nou van ontbijt en lunch!
Misschien moeten we een voorbeeld nemen aan sommige moslims  die gewoon alcohol drinken, zij denken zéker te weten  dat Allah het vocht  in water verandert zodra het de lippen passeert.
Misschien moeten we ook een beetje die richting denken, al hebben wij dan niet zo’n grote tovenaar  waar we in geloven.
Dát is de oplossing, ons tweede ontbijt verandert in een lunch zodra het de  lippen passeert, want 2x per dag ontbijten kán natuurlijk niet.
De vriendelijke mensen achter de bedieningsbalie verkopen gewoon voor héél weinig een smakelijk ontbijt en krijgen niets mee van ons kleine tovertrucje.
Probleem opgelost, Henk liet het zich, net als ik, goed smaken!

van Gogh imitatie

Vorige week liep  zoon Ruud rond als een tamelijk goede imitatie van van Gogh rond, precies, één oor helemaal afgeplakt al zat bij Ruud het oor er gelukkig nog wel aan.  Hij had een operatie ondergaan die hem van zijn steeds hinderlijker wordende doofheid moet verlossen.

Niet erfelijk nee, de doofheid van Henk is “machinedoofheid”, veroorzaakt door het jarenlang aan veel te veel harde geluiden blootgesteld te zijn geweest(dát is onherstelbaar). Bij Ruud was spraken van “otosclerosis” een soort verkalking/slijtage van een onderdeel in het oor, de stijgbeugel. Dat is tegenwoordig te verhelpen door dat onderdeel te vervangen door een titanium onderdeel.
Onwijs knap dat het kán want het is allemaal piepklein al valt  dat op deze animatie  niet zo op.

Microchirurgie  dus want op het doosje waar het titanium onderdeeltje in had gezeten dat hij mee kreeg stond “4,4 mm lang”. Onnodig te zeggen dat het niet direct is een operatie is die je Dr, Bibber moet laten uitvoeren, je evenwichtsorgaan zou makkelijk blijvende schade op kunnen lopen, daar moet je niet aan denken. In de animatie lijkt het niet klein maar Ruud kreeg het verwijderde stukje mee in een doosje…..


Zie je  het verwijderde stukje? Ja daar in het rechter deel van het plastic doosje en dan  rechts bovenaan in de hoek.
Wat Ruud het meest verbaasde nu hij na bijna 25 jaar weer met Nederlandse gezondheidszorg te maken kreeg is dat hij, in vergelijking met de USA  véél specialisten moest bezoeken vóór de operatie.
De hoorwinkel, die stuurde hem naar de huisarts voor een verwijzing KNO arts, na dié afspraak  een hoortest in het ziekenhuis om te bevestigen wat de hoorwinkel al geconstateerd had,  wéér naar de KNO arts om het dat te vertellen, vandaar verwezen naar een chirurg die gespecialiseerd  is in deze operatie, vandaar naar de anesthesist en bij de laatste twee artsen en wat onderzoeken naar zijn algehele gezondheid  werd steeds weer de meeste tijd gebruikt met  vragenlijsten  op de computer.

De vraag ; “gebruikt U medicijnen”werd met nee beantwoord, volgende vraag:
“gebruikt U bloedverdunners”……. eh… zijn dat géén medicijnen dan? De vraag kwam  vaak, en in vele vormen terug. Ruud werd er wat lacherig van maar “het was reuze belangrijk  dat alles in de computer stond” natuurlijk.
Zelfs op de OK werd de hele lijst nóg eens doorgenomen en bleek álles in orde , op een kleinigheid na…. aan wélk oor de operatie uitgevoerd moest moest worden   stond nérgens vermeld……….

gaatjes en nippeltje

Jij dacht dat IKEA  je lekker kon laten klooien? Kinderspel… moet je eens iets in de zorgwinkel kopen. Omdat wij in een boxspring slapen is een bed hekje nergens aan te bevestigen. Er is wél een bed steun speciaal voor dat soort bedden , was nog goedkoper ook en dié had ik dus besteld want…. nee niét in de winkel op voorraad en ik kon dus ook niet zien hoe zoiets in elkaar steekt, dát zie je pas als je de doos (die Inge opgehaald had)  opengemaakt hebt……


Als een soort mikado spel  valt er een buizenstelsel met rubberen doppen en omhulsels en héél veel  ronde gaatjes en metalen bolletjes  op de grond. Het hád de 2pers. shelter kunnen zijn die we vroeger hadden.  hélp….
Je begrijpt, Inge en ik kruipen een tijd over de grond maken in eerste instantie een vreemdsoortig geëmailleerd  kunstwerk. Maar de aanhouder wint en dus…


Dat langste deel schuifje  ónder de matras en ligt muurvast, dan  nog even zoeken  op welke hoogte hij moet  staan want Henk moet natuurlijk wél uit bed kunnen stappen.
Maar ja, het is nieuw, het is anders…..  en zoals mijn  vader  altijd zei ; “Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren.”
Dat zie ik ook nog steeds bij het traplift stoeltje, soms wipt hij er zó  op als hij helemaal niet naar boven hoeft en zit dan triomfantelijk  te glimmen als een hondje dat een beloning verwacht.
Maar net zo vaak probeert hij met zijn voet op de zitting te klimmen, of blijft staan op de voetensteun., zich vastklemmend  aan de nabijgelegen deurpost alsof  hij in een volgepakte trein op het balkon staat.
We hadden het gisteren ongeveer in het midden gezet. Maar nu probeer ik het zo…………


……..want vannacht kon hij er dus niet uit, er stak altijd wel één been onder de beugel door,  hij werd boos en het ding verschuiven met Henk in bed was geen optie.
Gelukkig stond ik nog in de “zen modus”,  uiteindelijk kreeg ik hem boos en wel op de wc en daarna weer terug in bed.
Toen hij tegen de ochtend weer naar de wc wilde keek ik het even aan en wat dénk je……, hij draaide moeiteloos zijn voeten óver het hekje heen en stapte uit bed!.
Toch probeer ik nu even die andere stand omdat die waarschijnlijk beter is als hij niét mee wil werken…..  , ik ga het zien vannacht.

serene rust

Ze heeft eigenlijk best tijd om even een doekje over de stoffige kast te halen, en de schoorsteen. Hij zou er geen last van hebben dat weet ze zeker maar ze komt er niet toe en wacht eigenlijk tot ze zijn zachte  “ma….ham”weer hoort.
Ze mijmert wat  voor zich uit. De dagen dat hij meer slaapt dan wakker is komen steeds vaker voor.
Zijn verwardheid neemt toe en waarschijnlijk heeft hij ook veel rare dromen want als hij wakker wordt  snapt hij niet waar zijn mesje gebleven is. Of vraagt hij waar  die man gebleven is en andere dingen zij niet kan zien.

De nachten zijn de laatste week  heel rustig, ze kan bijna iedere nacht wel een ruk van 5 uur achter elkaar maken, een ongekende luxe. Hij is ook weer veel liever, de agressie is weer helemaal verdwenen en ze ziet hem hulpelozer  worden. Toch gaat hij graag mee naar buiten en loopt dan ( een steeds kleiner stukje)  zélf achter de rolstoel. Wie hem dan tegenkomt ziet niet heel veel bijzonders aan hem, en zeker niet het triest hoopje dat nu weer op de bank ligt. Alle reclamespotjes ten spijt, de dementiepatiënt is op straat nauwelijks  te herkennen.

Het is weer één van die  dagen dat het lijkt alsof hij er zomaar tussen zal knijpen. Het maakt haar altijd wel een klein beetje onrustig over ” moet ze niet eens iets gaan doen aan wat regelen, muziek uitzoeken, teksten bedenken…?”
Natuurlijk kan ze zich ook dáár niet toe zetten,  al weet ze bijna zeker dat ze daar ooit spijt van zal krijgen maar so what, nu is nu, en dán is dan. Als je geliefde aan een plotse  hartaanval sterft kun je ook niet “vooruit werken”.
Bij dementie kun je rustig in jaren denken weet ze, al zijn er natuurlijk al wat jaren verstreken.

Er zijn geen kinderen in het buitenland dus daar heeft ze geen zorgen over. Eigenlijk zou dochter  Inge vandaag komen maar die kon vanaf Zoetermeer niet hun  kant op komen door de boerenprotesten. Nou ja, in geval nood 112 bellen en mét escorte over de vluchtstrook  zou nog kunnen  maar dat is vast niet nodig. Ze weet dat hij na zo’n dag  weer grotendeels  opkrabbelt.

Maar vandaag is hij weer even haar “zieke kind”, dat  getroost moet worden als hij huilend zijn hoofd op haar schouder laat vallen omdat “het” er weer is  terwijl hij nou juist dacht dat het over was. “Het” kan hij niet omschrijven maar het ziet er uit als totale onmacht, angst en verdriet. Gelukkig kan ze hem steeds weer troosten……….

Volgende Nieuwere items