naar verwachting…

Precies op tijd ( pluspuntje}  voor de afspraak staat de dame van de WMO voor de deur.
Ze heeft prachtige bruine ogen en oogt vriendelijk (wat ze ook blijkt te zijn pluspuntje 2)
Zo, dat waren de positieve punten en dan over tot  “de regeltjes”.

Ik heb alles klaargelegd dat ik nodig kan hebben incl. de rekening van de traplift maar zover komen we niet. Ze werpt een blik in haar gegevens en zegt “Oh, U heeft de traplift al laten installeren vóór de aanvraag, dan is een bijdrage uitgesloten”. “Dan zijn we klaar  en kunt U weer gaan”zeg ik, en voeg eraan toe dat ik van de WAO verder niets te verwachten heb dus niet zo goed begrijp wat ze dan kwam doen.

Om een lang verhaal kort te maken, ik laat haar de brief van haar collega lezen omdat ze niet goed begrijpt waar die veronderstelling vandaan komt. Toch nog één pluspuntje vergeten, “ze kan luisteren” Ze geeft  bereidwillig toe  dat de regels soms wel héél vreemd zijn.
Zou ik eerst de aanvraag ingediend hebben en dan een offerte aangevraagd hebben had ik misschien wél recht op de vergoeding gehad. Nu heb ik half juli de offerte aangevraagd en toegestemd dat de lift nog 29 juli geplaatst werd. Op die datum is meteen de aanvraag  door de casemanager ingediend en volgens de afspraakbrief op 1 aug. door de WMO ontvangen….. Maar pas op 17 oktober krijg ik bericht dat de aanvraag ontvangen is (ondanks dat begin  september de casemanager al navraag doet) en dat de 23ste huisbezoek zal volgen.

Ik leg nog maar eens uit dat  ik  niet meer verantwoord mijn man de trap op kon krijgen  en dat wachten waarschijnlijk één, maar misschien wel twee mensen het ziekenhuis in zou jagen, drie maanden wachten is veel bij sterke achteruitgang. Over kosten gesproken….maar ja, dát komt dan weer uit een ander potje, heeft de WMO geen boodschap aan. De dame zit er best een beetje mee, zeker wanneer ik opsom wat we tot nu toe al allemaal uit eigen zak betalen, inclusief de door mij verleende 24uurszorg,  terwijl in de managementlagen de kassa al flink rinkelt.

Ze belooft me er een pittig verslag van te maken en neemt daarin mee dat ik vind dat de zorg  totaal niet aansluit op dementie patiënten die door hun partner verzorgd worden.
Ze weet bijvoorbeeld niét dat er geen nacht opvang is. Je kunt in een afzienbare terminale fase nachthulp aan huis krijgen maar die is in andere gevallen onbetaalbaar. Waarom is er wél dagopvang maar niet volgens dezelfde procedure nachtopvang terwijl bekend is dat dementiepatiënte vaak in de nacht onrustig zijn. Busje kan mensen wél om 9 uur in de morgen ophalen maar blijkbaar niet om 9 in de avond, en toch, zaaltje met bedden en in de morgen na de douche weer thuis brengen zou voor veel partners een oplossing zijn.
Al is het maar 2x in de week, om bij te slapen.
Maar bij alle aandacht die er voor dementie is komt er nooit iemand met iets waar  de mantelzorger  ( en dus ook de patient)  mee geholpen is.

Gelukkig slaapt Henk op dit moment al een week of twee veel beter door, een feestje na ongeveer een jaar 3 tot 5x per nacht eruit, nu meestal nog maar 1x, ik tel mijn zegeningen!