te wapen….

Halleluja, de aanvraag om een bijdrage voor de traplift heeft dan toch eindelijk de instantie die daarover moet gaan beslissen bereikt. Néé , natuurlijk nog geen toezegging, zo werkt dat niet (en dát begrijp ik, dat het zo lang moet duren niet) .
23 oktober komt er een dame op huisbezoek, dat is precies drie maanden nadat de aanvraag gedaan is, en dan héb je nog geen toestemming. Je zal het maar niét alvast zelf kunnen betalen.
In de brief staat nog een interessante passage……..deze…..


Eh…… was er niet ruim een jaar geleden door de casemanager om maatwerk gevraagd, voor  wel 2×2  hele uren per week. En kreeg ik daar toen niet een heel onaangename afwijzing op?
En wordt hier weer niet van alles in het vooruitzicht gesteld waar een onaangename dame telefonisch  een oordeel over heeft  geveld? O ja, ik schreef er dit logje over, maar in het dossier, dat er ongetwijfeld over Henk is, blijkt dat dus niet bekent.

Of het is een gevalletje “standaardbriefje” en is de typiste  te laks geweest om het even aan te passen want bovenaan staat wel degelijk dat het huisbezoek een melding van een traplift betreft.
Ik heb nóg een kater van “het mens” van toen, dat twee gemaakte afspraken niét nakomen niet haar schuld vond, die werden op kantoor gemaakt. Er staat een andere naam in deze brief en ik hoop dat deze dame wél van een afspraakje houdt.

Ze doet natuurlijk ook maar haar werk maar ze staat door haar collega  toch al op 0-1 achter. Die brief van haar collega destijds  ligt al klaar voor het geval ze me gaat vertellen wat er allemaal ” wel niet” kan!
Klopt, “wel niet”  is een beetje rare manier die wij Nederlanders gebruiken om te zeggen dat er héél veel kan. In dit geval kun je het beter letterlijk nemen, wat er wel allemaal niét kan, zodra je er naar vraagt. Het zal van de dame in kwestie af hangen  hoe ik haar ga benaderen maar geloof me, de messen zijn geslepen! Op naar de 23ste…….