beroepskeuze

Die kop van Jut stond natuurlijk niet zomaar op de hoek van een straat.
We waren op een soort jubileum feestje, de bouwmarkt waar onze kleinzoon Maikel werkt bestaat 40 jaar en die hadden er een groot feest van gemaakt.
Grotendeels op de kinderen gericht, dat zijn immers de klanten van de toekomst? Bovendien als de kinderen het naar hun zin hebben  nemen de ouders meer de tijd om te winkelen.

Een leuk draaimolen voor de kleintjes vond gretig aftrek, maar de knullen gingen natuurlijk voor het echte werk, kraanmachinist zijn! Een van de werknemers stond met engelengeduld het grut te helpen om een metalen staaf  in steeds kleine gaten te manoeuvreren.  Dát wil de 6 jarige Levi natuurlijk proberen, het lukte hem uiteindelijk ( met de geduldige hulp) om de klus te klaren maar dát staat dan weer net niet  op het filmpje.

Leuk toch? Alweer een beroep dat hij aan zijn lijstje “geprobeerd” kan toevoegen. Maar hij zou het ook niet gek doen als verzorger…. hij sleurde de rolstoel met opa grootje haarscherp langs de rekken zonder ook maar iéts te raken.


Amber ging voor “rolbevestigend”!

Er was een flinke rij om iets op haar gezicht te laten schilderen maar zo’n kraanwagentje mwah…… dat is jongensspul, net als de kop van jut…
oke, én voor gekke overgrootmoeders natuurlijk.

hebberig

Echt hebberig werd ik ervan vandaag… zoiets moet eigenlijk iedereen ergens in een schuurtje hebben staan. De kop van Jut, om zo hard je kunt te slaan zonder iemand kwaad te doen, en  het muziekje afgaat als je hard genoeg slaat om helemaal bovenaan te komen. Om even lekker af te reageren  wanneer hij …….,

…..  geen antwoord geeft, omdat hij me niet begrijpt

….. een verkeerd  antwoord geeft, omdat hij me niet begrijpt

….. steeds  niet doet wat ik vraag, omdat hij me niet begrijpt

….. steeds de verkeerde dingen doet, omdat hij me niet begrijpt

….. boos is omdat hij me niet begrijpt

…..  verdriet heeft omdat hij zichzelf  niet begrijpt

Ach, gewoon omdat dementie geen  tegenstander is die je eruit kunt rammen.

buitengewoon

Hoewel…. het meeste dat ik vandaag gezien heb zou “buiten”
niet zo  “gewoon” zijn! Ruud bezocht van de zomer met Sebastian het Louman museum in Den Haag en was dermate verrast dat hij vond dat wij er ook eens kijkje moesten nemen.
Tja, een automuseum….mwah dacht ik altijd, dan moet je toch op z’n minst iets meer van auto’s willen weten dan waar  het gas- en rempedaal zit, o ja en de benzinetank opening natuurlijk!

Nou dát bleek een  misvatting, ik heb genoten van de 150 jaar autohistorie die het museum te bieden heeft. Als ik niet zo’n vreselijk slordige warhoofd was zou je nu natuurlijk   een overzichtelijk fotoblog te zien krijgen, en foto’s maakte ik genoeg, helaas meestal zonder de ter zake doende informatie, zodat ik dáár dan weer niets van weet. Mij stoort het niet maar waarschijnlijk kun je op hun site genoeg info vinden als je “liefhebber”bent.
Vanaf de draagstoel voor 2 MK die Henk hier lijkt te trekken, tot aan prachtig gestroomlijnde auto’s  die “de motor achterin” hebben een heel nieuwe betekenis geven.

Het is er allemaal, vaak achter glas dat zó onzichtbaar is dat ik er in mijn enthousiasme bijna doorheen knal.
Met heel veel oog voor details…. zoals het rieten mandje voor de wandelstok en en de rubberen knijptoeter die z’n geluid uit een prachtige koperen slangen bek perst.

En dat er niets nieuws onder de zon is met elektrisch rijden, dat kon ruim een eeuw terug ook al, maar ja, dan hád je wel een accu nodig.

Je vindt er motoren van “alle leeftijden” en in alle soorten en maten  en natuurlijk geldt hetzelfde voor benzinepompen.

En dat allemaal in een prachtig ruim gebouw waar je steeds weer onverwachte nieuwe opstellingen vindt.
Het restaurant ligt op een heel sfeervol pleintje in een gezellig “straatje” waar vandaag toevallig ook een beeldschoon bruidspaartje liep.
We hebben niet alles kunnen zien Henk werd te moe  en wilde naar huis.
Tja, het is even afzien om dan weer gewoon in de eigen koets, (de Splash) te stappen.
Maar het is wel zeker, we gáán nog een keer terug!
Of ik er dán een wat informatiever logje over kan schrijven? Ik beloof niets, je kunt gewoon beter zelf even gaan kijken als je er in de buurt bent.

 

 

 

excuses

Kortgeleden  kon ik de hand leggen op een boekje met kinderliedjes die, toen ik kind was,  door alle kinderen gezongen werden. Sommige zijn aftelversjes, sommige opzeg rijmpjes en weer anderen werden gezongen bij spelletjes die op straat gespeeld werden  zoals deze;


Het werd gespeeld door twee tegenover elkaar staan de rijen kinderen ( als ik me goed herinner) die naar elkaar toe liepen en weer van elkaar af . Een jongen uit de éne rij haalde dan een meisje uit de andere rij  en omgekeerd.
Over de titel wil ik het niet eens hebben maar het wás natuurlijk schandalig hoe hier de jongens geleerd werd hoe ze met meisjes om moeten gaan.
Bovendien was het uiteraard reuze rolbevestigend, Joepie joepie  ging volkomen voorbij aan het feit dat hij misschien ook wel “een vriendje had kunnen hebben. Geheel naar de mores van de huidige tijd voel ik me dus verplicht alsnog mijn excuses aan te bieden dat ik vroeger dit heb laten gebeuren…… en er was meer….


Aanmoediging tot dierenmishandeling,  had natuurlijk nóóit mogen gebeuren. Echt… ik heb er plaatsvervangende schaamte over. Waren jullie ook zulke barbaarse kinderen dat je deze, en andere, kinderversjes nog  kent?

beste bedoelingen

Tamelijk heftig dagje gisteren dat aan elkaar hing van de beste bedoelingen  en veel gelukjes bij één ongelukje!
Je kon er natuurlijk op wachten dat Henk een keer onderuit zou gaan in de badkamer, het douchen in de ochtend móet gebeuren en daar is hij het niet altijd mee eens waardoor er soms sprake is van wat duwen en trekken waarbij hij zich dan krampachtig vastklemt aan wat maar in de buurt is, en dat moet dan niét iets zijn dat hij kapot kan trekken…. pats boem…..!

Oke…. wond op het achterhoofd die best wel bloed maar  hij lijkt verder goed aanspreekbaar dus als hij schoon en aangekleed is  zet ik zijn ontbijt voor hem neer dat er gewoon goed in  gaat. Omdat het wondje nog steeds bloedt bel ik toch maar de weekend huisartsendienst nadat ik hem een paracetamol heb gegeven, hij heeft natúúrlijk hoofdpijn.

Gelukje 1.
Ik heb al héél snel iemand aan de lijn, en een uiterst vriendelijke dame  laat, nadat  ze mijn verhaal prima samenvat,  de keuze aan mij laat naar welke ziekenhuispost ik mag gaan. Ik kies voor het ziekenhuis dat voor Ruud heel dichtbij is hoewel ik helemaal niet van plan ben hem of Inge te bellen om mee te gaan. Maar je weet nooit, in geval van nood is er dan toch iemand die er snel kan zijn.

Gelukje 2 .
Ik ben er ver voor de afspraak van  10 uur, maar twee schatten aan de balie “regelen wel even iets” en al om half 10 constateert de dienstdoende huisarts ( ook al een lieverd) dat Henk niet goed genoeg kan verwoorden welke klachten hij heeft en dat “op je achterhoofd gevallen zijn” toch een goede reden is om heel secuur te zijn. We schuiven dus door naar de EHBO.

Gelukje 3
Niemand voor ons en zónder uitzondering heel lieve en meelevende  verpleegkundige, arts assistenten en artsen  die een scan nuttig vinden en ook laten uitvoeren. Henk blijkt ( op een gaatje in zijn hoofd na) verder bar  gezond voor zijn leeftijd blijkt uit alle lichtjes op de pilaar met apparatuur.
Wachtend op de uitslag  van de scan doet Henk even een tukkie . Na de “niets zorgelijks aan de hand  eh… hoofd” uitslag mag het wondje van pakweg 2 cm. gehecht worden en kunnen we naar huis.

Zo fijn dat ik zelf kan rijden en voor dit soort dingen geen kinderen hoef op te trommelen, vroeg genoeg om ze bij te appen als ik thuis ben.

Gelukje 4
Henk en de rolstoel gaan weer in de auto en als we thuis zijn mis ik mijn tas…. loop terug naar de auto om die te pakken en schrik me te pletter, geen tas….
Dan maar direct terug naar het ziekenhuis? Dan gaat de vaste telefoon…… =Inge,   die door de politie gebeld is dat mijn tas daar afgeven is  ….. zij heeft al naar Ruud  én zijn lief gebeld maar die weten uiteraard niet waar ik uithang.

Zijn lief gaat in de omgeving op zoek naar onze auto en informeert in het ziekenhuis of er iemand is opgenomen….  Ruud gaat de tas ophalen
Inge geeft mijn info meteen door aan Ruud en zijn lief….en na een half uur wordt mijn tas keurig thuis gebracht…… !
Ja natuurlijk vragen ze waarom ik niemand gebeld heb  om mee te gaan….  ach….. ik ben niet het type om voor zoiets  last of paniek te veroorzaken !!!!
Maar soms mislukt dat dan toch een klein beetje.

Volgende Nieuwere items