geleuter….

Zucht….. daar hébben we weer zo’n trul met penisnijd!

Den Haag – Minister Van Engelshoven (Emancipatie) roept speelgoedfabrikanten op om het rolbevestigende speelgoed dat ze produceren ’onder de loep te nemen’. Ook voert Van Engelshoven een discussie over stereotypering met de uitgevers van schoolboeken.

Rolbevestigend speelgoed moet in de ban en de schoolboeken gekuist op stereotypen. Een broertje of zusje dat….. oeps daar ga ik al de fout in.
Kan natuurlijk niet meer. Nu bij de HEMA  de “jongens en meisjes” aanduidingen al verdwenen zijn is het nog maar een kleine stap om broertje/ zusje  en meisjes/ jongen te neutraliseren naar “bro.zus”en  “mei.jong” .
“Het”, ongeveer  zoals een ouderpaar ergens in Scandinavië doet.  dekt naar mijn idee niet helemaal de lading, dan kun je het ook over een  vuilnisvat hebben, of het keukenraam.

Maar goed, een brozus kan in een kinderverhaal dus niet meer uit de buik van de mama komen, dat is niet eerlijk want bij de papa komt nóóit een baby uit de buik  dus….  hartstikke seksistisch. Dat er een bescheiden verschil is in genetische eigenschappen….iets met een X en een Y chromosoom …. lijkt er niet zoveel toe te doen, het is niet éérlijk  dus wég met die voorbips en die leuter!

Daar moet iets neutraals voor komen. Ik zou zeggen iets in X vorm want dát geslachtschromosoom hebben ze allebei.  Hier ligt een nieuwe taak voor de plastisch chirurgie om er iets moois van te maken waarmee ook geplast kan worden. Een mooie  tegemoetkoming in het teruglopen van hun  inkomsten , zij hoeven natuurlijk nooit geen mannen meer tot vrouw  om te bouwen en omgekeerd. Vrouw en man bestaan dan niet meer, iedereen is een vr.an ,et een X.plekje. Ai… nog even een hormoonkuurtje voor wie van nature geen borsten heeft.

Dan de kleuren roze en lichtblauw nog in de ban doen en het seksisme is opgelost, temeer omdat een nieuw kindje in een petrischaaltje  wordt  samengesteld en via  een broedstoof  na 9 maanden naar een wiegje kan.
Géén oneerlijkheid meer van vrouwen die pijn moeten lijden en mannen die geen kinderen kunnen krijgen.
Ze spelen als kind allebei met poppen  om te oefenen, net als met timmerspullen en vrachtwagens. O ja, alleen nog even een oplossing vinden om iedere “vran” de kracht te geven om ook heel zwaar werk te doen maar dat is vast een detail.

blote knietjes….

Vanmorgen lag ik even op de blote knietje in de slaapkamer…. en niét “om onze lieve Heer te danken”  zoals iedereen wel eens zegt als hij/zij ergens goed doorheen gerold is. Nou ja, bij nader inzien was er eigenlijk bést een reden  om dat bedankje even in te lassen.
Ik had al gedoucht maar voor ik me aan kon kleden wilde Henk uit bed en dan  kan ik beter eerst hém helpen, dat scheelt veel “rommel”, na de douch en zijn ondergoed aandoen is hij nog wat wazig en moe,  hij wil nog even terug in bed. Dat kan natuurlijk, terwijl ik de kamer uit wil lopen  zie ik het over de grond hangende dekbed niet en  lig  in no-time met een rotklap vol op mijn knieën.

Henk is door de klap klaarwakker  en is van slag, die  moet ik eerst geruststellen Gelukkig kon dat want hoewel  het nog wel even gevoelig is beweegt alles als vanouds.
Dezelfde mazzel had Henk van de week toen hij midden in de nacht met een flinke klap uit bed viel. Hij mankeerde niets maar was zo van slag dat  hij niet overeind kon komen. Met een flinke adrenaline stoot kon ik hem overeind  hijsen en terug in bed stoppen.
Vroeger zouden we in een deuk  gelegen hebben van het lachen maar ondertussen is de kans dat we écht kreuk en deuk schade oplopen te groot , bij dit soort ongelukjes overzie je metéén de  consequenties  als één van ons echt schade oploopt.
Tja…. misschien had ik toch beter even zo’n bedankje kunnen richten vanmorgen, ik lag er nu  toch! Niet gedaan,  ik ben op jacht gegaan naar een hekje voor het bed, dat helpt waarschijnlijk meer.

O ja…..

Helemaal vergeten te vertellen dat ik van Inge kort geleden nog een leuke verrassing kreeg. Ze had  een foto die me heel dierbaar is  laten “verpuzzelen”.

Precies, de foto die gemaakt werd toen we uit de escape room “ontsnapt”waren. Natuurlijk schreef ik daar in een laaiend enthousiast  verhaal over hoeveel plezier we hadden.

Pas nu ik de nodige dagen met m’n neus bovenop de puzzelfoto zat zie ik “het verhaal” dat ik normaal gesproken in zo’n foto zou zien….
Het stáát er N.B. Wij hebben 59.10 minuten opgesloten gezeten ….. waarin staat er niet bij maar het zal géén brandend huis geweest zijn, dat overleeft niemand bijna een uur.

Misschien was het wel  in een huis in Groningen waar na een heftige aardbeving een deel van het huis ingestort was. De kleinkinderen hadden dan natuurlijk veel tijd nodig gehad om eerst zichzelf te bevrijden. Zodra ze zagen dat ik er op eigen kracht niet uit kwam sleurden ze me gezamenlijk   naar buiten…… Je ziet de blijde opluchting op hun gezichten terwijl ik nog een beetje beduusd ben….. dat zou toch kúnnen….

vlekje wegwerken

Komt wel eens voor ja, dat een spetter van de één of andere substantie niet terecht komt waar het zou moeten. Niet altijd  even erg natuurlijk, maar in sommige gevallen een uitdaging!
Neem bijvoorbeeld viltstift, vraag het moeders van kleine kinderen en je krijgt een waslijst van middeltjes als spiritus, melk ossengal zeep enz met als enige overeenkomst dat ze viltstiftvlekken hoogstens iets verbleken maar nevernooit verwijderen
Om nog  maar iets te noemen “bleekwater” dat is wel een aparte vlekkenmaker.
Eigenlijk  maakt dat niet eens een vlek  maar “bleekt” het gewoon de kleur uit de stof.
Precies, zoals in dit stukje van  de broek die, hoewel niet zo nieuw meer, nou juist de broek is die zo lekker zit.
Best opvallend zo’n wit vlekje in een beetje paarsige broek waar het ergste paars wel uitgewassen is.
Maar dán krijgt Rietepietz een brainwave……
“kwaad met kwaad bestrijden”
Viltstift… vrijwel onuitwasbaar … als dát niet heel handig is in dit geval, en dus kledder ik wat met een geschikt lijkend kleurtje uit een setje viltstiften dat hier ligt voor als de kindjes op bezoek zijn……1+1=2 zou ik denken.


Mwah…. het is wat “té” van kleur geworden maar dat zal na een wasbeurt vast wel wat verbleken toch?

Het eerste waar ik naar zoek als de broek uit de wasmachine komt  is dat vlekje…. ik hoef niet te zoeken, zelfs in de natte stof is al te zien dat bij mij alles blijkbaar altijd  nét even anders werkt…… gewoon wasmiddel voor gekleurde was van de Aldi blijkt bij mij wél viltstift vlekken  er uit te wassen.

 

groen als gras

Heerlijk hé zo’n paar dagen nazomer, heel uitnodigend om er op uit te gaan en dat deden we dan ook.
Een  zonnige wandeling is altijd te maken aan de rand van het Noord A in Zoetermeer, dan doen we regelmatig.
Het ligt aan het randje van de polders met nog hier en daar een boerderijtje.


Wat me op viel is dat het gras zo ongelooflijk groen is. Vorig jaar was er in september nog amper een groene grasspriet te vinden. Alles verschroeid door de lange hete zomer. Zo te zien is er bij ons in de regio dus op z’n minst genoeg regen gevallen die nodig is voor alles dat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit, ouderen onder ons herkennen deze zin natuurlijk.
Of het voldoende was ook de tekorten  op te heffen kan ik niet beoordelen maar ik zág vorige week nog  regelmatig flinke plassen regenwater en  geen droge slootjes. Maar misschien is dat regionaal verschillend.
In ieder geval moest ik aan een versje denken uit het boekje waar ik al eerder iets uit liet zien.


Ik had m’n beste vriend bij me dus hoefde niet te zoeken wat maar goed was, het was er zó rustig dat ik ook niemand gevonden zou hebben.
Het gras leek er zoveel groener dan bij ons in Rijswijk maar ja, Zoetermeer is ongeveer een buurgemeente  en het gras bij de buren lijkt nou eenmaal altijd groener. Ik sloeg groen uit van jaloezie.

 

 

arbeid adelt

Of we nog wel eens werken in de drukkerij? Ja soms, maar het wordt natuurlijk wél minder wat we kunnen doen. Als we werken moet het werk zijn dat geschikt om Henk “mee bezig te houden” terwijl ik werk. Het is wonderlijk dat de man die vaak niet weet hoe hij op een stoel moet gaan zitten als bij toverslag weet wat hij met een paar door mij vergaarde setjes moet doen.
Hij pakt ze beet, stoot ze gelijk en stapelt ze keurignetjes allemaal in dezelfde richting op. Soms aarzelt hij even maar uiteindelijk ziet hij het toch als hij ze in de verkeerde richting dreigt te leggen.

Omdat Inge een paar uurtjes wilde komen  wil ik alleen  een vergaarklusje gaan doen maar dát pikt hij niet, hij wil niet thuisblijven met Inge maar hij wil méé. Inge vindt het prima om ook even mee te gaan, dan kan zij  een broodje haring met hem gaan halen als hij het zat is….. en natuurlijk maakt zij een filmpje als wij onszelf “in de adelstand” aan het verheffen zijn… arbeid adelt immers!

Hoewel Henk best flink in de war is heeft hij het naar zijn zin, ik maak het klusje af terwijl Inge en Henk broodjes gaan halen, daarna  gaan we naar huis waar ook Ruud net aan komt fietsen. Terwijl ik nog even wat boodschappen doe past Henk dus op de kinderen…. of was het nou andersom. Ze amuseren zich kostelijk hoor ik later.

Ze zijn er handig in. De gesprekken zijn tegenwoordig een merkwaardige mengeling van korte, vaak onbegrijpelijke zinnetjes van Henk die volledig geïntegreerd lijken te worden  in de verhalen van de anderen doordat hij een aanvaardbaar wederwoord krijgt als hij iets zegt. Soms weet ik waar hij het over heeft en kan een beetje sturen, maar  anders lijkt hij  met wat goedgekozen vrijblijvende antwoorden heel tevreden te zijn,  en met de kinderen kan hij onbedaarlijk lachen.

Maar alle drukte eist natuurlijk zijn tol, als iedereen weg is is hij op, te onrustig om na zijn bad lang in bed te slapen, maar te moe om  beneden op de been te blijven.
Op de bank slaapt hij tot ik het eten klaar heb. Hij eet best redelijk maar  ik moet aan zijn benen voelen van hem, omdat die zo zwaar zijn. Als hij wat rond loopt hoor ik hem klaaglijk  mama, mama roepen, hij kan niet lopen met die zware benen enz…enz…dat is het enige dat hij nog helder zegt, verder is alles onbegrijpelijke wartaal dus om kwart voor 9 stop ik hem in bed.

Het was een mooie  dag en bij alle moeilijke momenten ben  ik dan toch weer  heel  blij dat we met z’n allen kunnen zorgen dat hij nog in het gewone  leven mee kan  draaien, zelfs al krijgt hij dat niet altijd allemaal mee.

 

afgekeurd

Tot vanmorgen vroeg had ik nog niéts gehoord van mijn geheime relaties met het hof. In de tijd dat Beatrix de troonrede voorlas werd ik altijd bijtijds ingeseind wanneer er ergens in de paleisgangen een oefenvideo opdook.

Maar sinds WA de troonrede voorleest  zijn die oude kanalen grotendeels afgedicht. Gelukkig is er nog een enkele  oude getrouwe die mij waar mogelijk op de hoogte houdt en zo kreeg ik , op het laatste nippertjeeen afgekeurde video in mijn bezit.

Men houdt tegenwoordig rekening met het feit dat ook de koning uit zou kunnen vallen en dan zou Maxima de troonrede moeten kunnen verzorgen.
Het was dit keer niet nodig en dat was maar goed ook, de proeve van bekwaamheid van Maxima werd afgekeurd, ze zag er niet uit, had overduidelijk slecht geslapen, had slordig haar  en leek járen ouder.
Maar natuurlijk, voor jullie doorbreek ik het embargo dat er op de video rust…….
..………..loggenoten….. hier spreekt Maxima…..

sloddervos

Helaas is de term sloddervos wel een ietsiepietsie van  toepassing op  mijn “persoontje”.
Kijk maar, dit is een deel van de omschrijvingen van een sloddervos;

Slordig iemand / Slordig meisje / Slordig mens / Slordig persoon / Slordige vrouw / Slordige werker ”

Er  wordt keurig “gender neutraal”  gesproken over een slordig “iemand, mens, werker of persoon” maar men voelt zich blijkbaar verplicht toch “het meisje en de vrouw” een eervolle vermelding te geven, het zij zo.

In mijn geval is het ook niet helemaal uit de lucht gegrepen vrees ik, wat de lezers van mijn logje niet ontgaan zal zijn, slordigheidjes in mijn verhaaltjes zijn zeker geen uitzondering.
Ik hoef maar in wat oudere logjes te duiken om een zin als hierna te vinden.

“Je begrijpt, hier kan ik niet geen chocola van maken”

Mijn lezers zijn stuk voor stuk reuze intelligent,  niemand denkt  dat ik  hier bedoel “dat ik me niet kan bedwingen om aan de slag te gaan om chocola te maken van  bepaalde ingrediënten”
Welnee, iedereen snapt uit de context  dat ik de zin aanvankelijk anders had willen schijven en vergat het woordje “niet” weg te halen waardoor er nu een soort van dubbele ontkenning staat.

Of deze zin; “en natuurlijk publiek dat die dit keer ook zomaar binnen mag komen lopen.”, niemand denkt dat ik twijfel  of het “die of dat” moet zijn en dan maar allebei gebruik. Slordigheidje………., al heb ik er zelf altijd een  andere verklaring voor. Het ligt aan een vorm van leesblindheid in combinatie met over de rand lopende inspiratie.
Wat ik geschreven dénk te hebben staat er ook volgens mij, pas véél later kan ik mijn schrijfsels lezen als een buienstaander en kom ik dit soort zinnen tegen. Of dubbele woorden, of een bijzonder hoofd omdat het met een t geschreven is.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik nooit een foutje maak omdat ik niet beter weet, uiteindelijk ben ik geen Neerlandicus (of hebben we daar ook een vrouwelijke vorm voor) en is  spellingcorrectie ook niet zaligmakend. En soms ben ik afgeleid door Henk wat ook niet helpt om een foutloos logje te schrijven om het maar niet over een alcoholische versnapering te hebben.

Mochten er in dit logje veel fouten zitten heeft dat een andere reden, het typt lastig met één hand, de andere hand had ik weer eens in de eigen boezem gestoken.

 

Van die goede buur……

De goede buur die beter zou zijn dan een verre vriend. Of je dit spreekwoord  altijd wel zo strak moet interpreteren? Ik denk dat in sommige gevallen de verre vriend het toch wint, maar vandaag ging het toch weer heel erg om  die “goede buur”. In het kleine straatje waarin wij wonen hebben we geen klagen.
Eind vorige week  overleed een overbuurvrouw, hoewel terminaal ziek,  totaal onverwacht.
Tragisch voor de vriendin waarmee zij, na de dood van haar man, al zo’n 15 jaar mee samenleefde want die vond haar dood op de bank toen zij uit haar werk kwam.

Omdat de overleden vrouw zowel haar 4 kinderen als haar man overleefden waren er géén nabestaanden en regelde de vriendin de crematie.
Hoewel er eigenlijk niemand bij elkaar over de vloer komt stond voor de bewoners uit de straat wel vast, die achterblijvende vriendin moet gesteund worden  en zo zat de aula vandaag voller dan verwacht was.

We reden achter de rouwauto’s aan met div. auto’s en natuurlijk vroeg ook ik of er iemand mee wilde rijden. Na mijn “sorry, het is een rommeltje want er moet nodig een stofzuigertje door” kwam het lieve antwoord van een buufje”maar dat kunnen wij toch wel een keer voor je doen”, en dát is natuurlijk voor  een verre vriend wel wat lastiger.

En ook het aanbod van de buurman naast ons,  die aan de voorkant de luifel onder de goot aan het schoonmaken was vanmorgen en me waarschuwde “niet schrikken als ik vanmiddag in je voortuin sta want ik neem jullie stuk ook even mee” is iets makkelijker voor de goede buur dan de verre vriend. Maar natuurlijk héél welkom.

Ach, verre vrienden hebben andere kwaliteiten maar al met al hoor je mij niet over onze buren klagen, ik gun iedereen buurtjes die uit de voeten kunnen met de quote; “hou van je buren maar laat de schutting staan” maar zo nodig wél even een kwast over jouw kant van de schutting willen halen.

lifters…

O ja, nog even over de aanvraag voor traplift subsidie…. we hebben nu al 5 weken heel veel nut van de traplift, twee weken er vóór is de aanvraag de deur uit gegaan, en tot op heden heb ik nog niets gehoord, men blijkt een achterstand te hebben in aanvraagbehandeling…. Halleluja, zou ik gewacht hebben op toestemming van de gemeente hadden we nu dik in de problemen gezeten.

Maar ik wilde het over een ander soort liften hebben want die zien we nu natuurlijk ook vaker dan vroeger.
De meeste hebben gewoon van die roestvrij stalen deuren….. maar een enkeling onderscheidt  zich en vermomt zich in een semi koffieshop.

 

Verwacht nou geen koffiebar achter die liftdeuren hé, zodra de deuren uit elkaar schuiven zien we bij de meeste liften een mega grote poster van steeds hetzelfde oudere echtpaar te voorschijn komen. Die mensen hebben blijkbaar niets anders te doen dan in liften rond te hangen.


Maar er zijn uitzonderingen, soms gaan de roestvrijstalen deuren open en zie je dit…….


Tja, iets waar je na een middag winkelen blij van zou worden áls het echt was.
Het lijkt me  bést verwarrend voor iemand die een aantal pilsjes op heeft en op weg naar de parkeergarage hoge nood heeft… ik wéét het niet, in half beschonken toestand zóu je het idee kunnen hebben een toiletruimte ingestapt te zijn.
Liften staan tóch al een beetje in een kwade reuk . misschien vraagt dit wel om moeilijkheden, of ben ik nou een beetje “zeikerd” aan het worden…….!

Vorige Oudere items