oneigenlijk…

Precies, oneigenlijk gebruik is van alle tijden en jullie Rietepietz gaat het óók al niet uit de weg…..ik praat je bij…..

Gelukkig zit de trapleuning er weer op maar nu aan de andere kant en dat is éigenlijk niet heel handig. De ruimte die er nog is op de trap is niet al te veel en juist als ik naar beneden loopt zit de leuning nu links. Naar boven gaat vrij makkelijk, ook zonder leuning, dan kan ik ook nog de rails vastpakken.

Naar beneden  heb ik toch graag iets vast nadat ik ooit een heel lelijke schuiver maakte waarbij ik, dankzij het feit dat ik me vast had alleen schade aan de enkels/tenen opliep maar niét echt naar beneden viel.
Je begrijpt, met de stofzuiger in m’n handen over deze trap met hindernissen lopen lijkt me om moeilijkheden vragen vandaar dit oneigenlijk gebruik van de traplift, dat werkt perfect.

Ook om de trap te zuigen werkt het prima, met de afstandbediening “loopt”de stofzuiger keurig met me mee.

Henk hééft op een slechte dag nog wel eens moeite met op het stoeltje gaan zitten maar het gaat overwegend nu toch goed. dus al bijna 2 weken plezier van. Twee dagen nadat ik de lift besteld  had heb ik de casemanager gevraagd of zij uit kon zoeken of we alsnog een  bijdrage van de WMO konden aanvragen, zij zou informeren en vrágen mocht. Dus vroeg zij een formulier aan  dat “al”na 2 weken bij haar binnen was. Zij heeft de aanvraag vorige week  ingezonden……

Ik ben blij dat ik maar meteen gehandeld heb, nu is Henk al bijna twee weken lifter,  als we moeten wachten met bestellen tot er een beslissing binnen is zijn we zó een maand verder  eer er een lift is, maar méér kan ook natuurlijk want éigenlijk denk ik niet dat we in een week antwoord hebben en je hebt toch wel drie weken levertijd,

 

T.M.I.

In iedere familie heb je verhalen over toen de (klein) kinderen klein waren waar een ” gevleugelde uitdrukking”  van blijft hangen. Om er maar één te noemen  die bij ons in de familie geen uitleg nodig heeft maar voor mijn lezers  wél.

Het zal rond 1994 geweest zijn dat Henk en ik in de winter met het gezin van Inge mee gingen naar een bungalowpark ergens in Duitsland. Er was ook een tropisch zwemparadijs waar je de winterkou prima kon verdrijven maar waar met drie peuter/kleuters wat extra hulp zeer welkom was, dat je niet denkt dat we voor ons lol meegingen!

Kleindochter Annemarie was nog klein genoeg om op de arm gedragen te worden en sprak nog geen hele zinnen maar had al heel snel door dat het zwembad leuk was. Zodra  het gebouw in zich was begon ze wild te  hippen op de arm waar ze op zat en krijste met haar toen schattig hese stemmetje “Annie wemme… Annie wemme … Annie wemme…. !!!!! Dat is niémand vergeten.

Kijk dat bedoel ik dus, even zwemmen schiet er voor mij tegenwoordig bij in, teveel geregel om weg te kunnen. Toen ik het er gisteren met Inge over had bleek dat zij óók graag wil eens wilde zwemmen, het zwembad hier op 10 autominuten afstand hád vandaag vrij zwemmen  op de tijd dat wekelijkse de zorghulp voor Henk anderhalf uur komt.
Ik stuurde haar een app, of het héél slecht voor haar zou uitkomen áls ik iets langer dan anderhalf uur weg zou zijn, waarschijnlijk niet nodig omdat ik na een kwartier zwemmen op apegapen lig, geen conditie maar voor alle zekerheid. Het was géén probleem  en ze gunde me het uitje van harte, niet haasten.

En zo haalde Inge me vanmiddag op, trokken we een paar baantjes, lieten ons meeslepen in de wildwaterbaan en zaten even in het bubbelbad… hééérlijk!
We waren nog 10 minuten voor tijd thuis.

Toen ik in badpak omgekleed uit het badhokje kwam liet ik Inge even zien hóe graag ik wil zwemmen, ze kon er nog een glimp van filmen om naar de kleinkinderen te sturen in de app…
Ja hoor, oma wemme oma wemme …. dán is voor  iedereen wel duidelijk, oma heeft er zin in!  ( Het filmpje is kort genoeg om niet griezelig T.M.I te zijn, tja oudje in badpak weet je wel. Nou ja van de achterkant in een bloemetjesjurk  is ook niet alles bleek al eerder)

 

uit de kunst

Alweer een hele tijd geleden maakte ik een logje over kunst. Dat kwam doordat ik op de drukkerij een boek in handen kreeg met foto’s het werk van een kunstenares. Toevallig kreeg ik toen ook een tekening van  de nog maar 3 jarige . achterkleinzoon Levi.
Als kunstbarbaar zag ik eigenlijk geen verschil tussen die tekening van Levi en de tekeningen van de kunstenares. Sommige van mijn lezers wél, maar die waren dan zo slim om te zien dat er vouw liep over één van de tekeningen die ik liet zien.

Kort geleden vond Inge wat oude kindertekeningen terug van onze kleinkinderen waarvan sommige, met wat fantasie, zeker wel abstracte kunst genoemd mogen worden. Net als in het logje  kunstbarbaar . mogen jullie de echte kunstwerken eruit halen, of andersom natuurlijk.
Namen weet ik niet, gewoon geziocht op het internet wat er in die stijl zo’n beetje te koop is en door  de  foto galerij willekeurig neergezet.
Kom op kunstkenners!

 

 

 

confrontatie….

Heb je wel eens toch? dat je met jezelf geconfronteerd wordt? In mijn gevoel ben ik pakweg… ergens tussen de veertig en de vijftig, oke, zo zie ik er aan de buitenkant misschien niet helemaal uit maar , in mijn gevoel, zie ik er dan hoogstens uit als een vlotte 50plusser die haar dag niet helemaal heeft!
En dán  krijg ik deze foto toegezonden.

Weg illusie van “oudere jongere” daar loopt echt een duidelijk oude dame ( die zelfs niet altijd een dame is) met haar 15 jarige kleinzoon. Het pluspuntje is dat hij dit dan weer helemaal niet vreemd vindt en we lekker lopen te giebelen.
Ja helaas, ondertussen is Sebastian weer bij zijn moeder thuis  na 5 weken Nederland.
Hij heeft een geweldige tijd gehad hier , jammer dat wij helaas niet meer met alle activiteiten  van de partij konden zijn  maar hij stapte toch regelmatig even de oude fiets die hij kon gebruiken  om even bij ons binnen te stappen.
Verder bleven we natuurlijk via foto’s en filmpjes op de hoogte van wat alle uit stapjes.
Er is veel vader/zoon tijd geweest, ze gingen samen naar Belgié, samen wadlopen.

Met meerdere naar de apenheul waar hij de klimmuur gebruikte om aap  onder apen te worden, naar kinderdijk voor de echte Hollandse plaatjes enz, enz, En natuurlijk was er veel muziek o.a.  met paps naar parkpop

De mannen gaan elkaar missen want 5 weken gaan natuurlijk véél te snel voorbij. Gelukkig hebben ze prachtige herinneringen. Tot over een jaar Sebastian, we hopen dat hij dan hier naar school gaat. Tja helaas, ik vrees dat ik dan een nóg oudere dame ben en dat Sebastian dan nóg verder boven me uitsteekt.

Volgende Nieuwere items