zonder afspraak

Het is ondertussen wel bekend dat ik liever géén onaangekondigd bezoek ontvang, zelfs aangekondigd wimpel ik, behalve de kinderen, vrijwel alles af.
Dat heeft alles te maken met het tamelijk onvoorspelbare gedrag ( sommige dingen wil ik niet eens uitleggen) van Henk, Niemand neemt me dat kwalijk en iedereen houdt zich er ook aan.
Maar dan inééns krijg ik te maken met een aantal figuren die daar compleet maling aan hebben. Ze komen ook nog eens laat op de avond binnenvallen, hangen de beest uit en plunderen  de voorraadkast.


Nou ben ik de beroerdste niet  dus ik zet het gespuis uit de goedheid van mijn hart nog een paar kaasplankjes voor, maar daar halen de gasten hun neus voor op. of ze houden de kop erbij, dat kan ook natuurlijk.


Uit pure onvrede slopen ze de hele boel, en als alle dozen voorraad tijdelijk  een vandaal veilige plaats hebben gekregen gaan ze gewoon door hun woede te koelen op de kartonnen doosjes waar al dat heerlijks als vermicelli, macaroni enz hun luchtje achter gelaten hebben.
Mijn gastvrijheid kent natuurlijk grenzen, mijn laatste bod is ,bij het kaasplankje, een verpakte maaltijd in een zwart doosje. Maar het tuig is blijkbaar erg verwend, raakt ook dat niet aan en koelt z’n onvrede op alles dat kapot gemaakt kan worden.

De afgesloten lade maakt het onmogelijk dat Beau zijn controlerende taak uit kan voeren. De lade open zetten is nu te laat, zolang ik niet weet dat er van de ( giftige) maaltijd is gesnoept zie ik Beau liever geen krachtmeting aangaan met één of meer van deze raddraaiers. Het beest zou trouwens z’n nek breken met een jacht tussen de  openstaande laden! Ik kan niet meer doen dan hopen dat het bezoek zich vanavond tegoed doet aan alle lekkernijen die er voor ze liggen. De rommel heb ik laten liggen, zodat ze zich een beetje thuis voelen meer kan ik écht niet voor ze doen.

Advertenties