onderbewustzijn

Het trapgebeuren houd me blijkbaar toch meer bezig dan ik dacht, ik droomde er vannacht van. Henk kwam in die droom niet voor maar wel mijn overleden vriendin Marion.
Hoewel zij haar laatste jaren in een bejaardenhuis woonde gingen we  wekelijks samen op stap en ik moest het wel héél bont maken wilde zij iets te gek vinden.
Maar zo gek als in mijn droom vannacht is toch niet voor gekomen.

In mijn droom moesten we  ergens de zolder op maar de enige manier om daar te komen was met een gewone keukentrap die tegen het muurtje stond. Ze wou het wel proberen, trap stevig neergezet en met de belofte dat ik achter zou zou lopen liep Marion zo goed en zo kwaad dat ging tegen het trapje op, zoals beloofd liep ik er achteraan.
Pas toen ze op het bovenplateautje van de trap stond bleek dat ze alleen met haar ellebogen in het luik (dat verdacht veel op ons luik van de vliezozoldertrap leek) kon opdrukken maar daar helaas de kracht niet voor had,  niet heel vreemd natuurlijk voor iemand die richting de 90 ging.

Zelfs  mijn aanbod om zich op mijn hoofd af te zetten mocht niet baten, het bleef  net te hoog …. en daar hing ze een beetje tussen hemel en aarde. Ik kon haar natuurlijk niet neer laten storten. Langzaam en voorzichtig liet ik mezelf van het trapje afzakken met Marion  vol vertrouwen op mijn schouders staand tot zij zichzelf weer vast kon pakken aan het trapje. Waarna we nog verdwaalden om naar huis te komen…….

Nadat ik wakker werd nog even naar het luik van de vliezotrap gekeken, het was gewoon dicht en er hing niemand aan;-)
Het is toch rustig in logland dus wie nog leeswerk zoekt en van Marion nooit iets  heeft mee gekregen hier  en hier nog een van de talrijke logjes waar ze in voorkwam. Gewoon omdat ze een kanjer was die ondanks haar beperkingen nog zoveel van het leven wist te maken en een voorbeeld voor me werd.