hoffelijk

We waren ” hof”felijk vandaag. Net als vorig jaar was er ook dit jaar van alles te beleven  aan muziek en poëzie in de Haagse  ” hofjes”  en wij  waren in het hofje van nieuwkoop, het grootste hofje in Nederland met maar liefst 62 huisjes.


Zo druk als op de foto is het er normaal nóóit natuurlijk maar nu lopen groepjes  muzikanten  met hun spullen  rond en natuurlijk publiek dat  dit keer ook zomaar binnen mag komen lopen. Iedereen wordt verzocht over het grote middenpad te lopen, de smallere paden langs de huisjes moeten vrij blijven om de bewoners een beetje met rust te laten.
Maar natuurlijk heeft  jullie Rietepietz  zich er in weten te smoezen  bij één van de bewoonsters  en zit pontificaal in een heerlijk rotanstoeltje terwijl de rest van het publiek op van die “blikken” klapstoeltjes moet zitten.

 

Riante plaats, recht tegenover een harmonieorkestje én ons natje en droogje

Aan het eind van het bovenstaande filmpje is de regentenkamer te zien, normaal niet toegankelijk maar vandaag “zit er muziek in”, vier muzikanten maken  een soort Ierse volksmuziek , ik krijg ter plekke aandrang om de handen in de zij te zetten en te gaan springen.,het klinkt lekker. En Henk blijkt niet de enige in een rolstoel  kijk maar……


De zangeres bespeelde ook een soort trommeltje waarvoor ze de muziek die op de grond lag serieus bestudeerde, ben zó benieuwd wat daar dan op staat, boem boem tik, bis… tik  tik boem boem… bis…en de man helemaal rechts bespeelde een soort doedelzak … maar dan anders,  al zou ik het verschil dan weer niet helemaal kunnen duiden. Hij droeg gelukkig geen kilt, als ik de verhalen mag geloven zou dát nog een  muziek instrument in beeld gebracht hebben zoals hij zittend zijn bezig was.

 

Het is me trouwens een raadsel hoe men die rolstoel boven heeft gekregen want er was géén lift. De trap naar de eerste etage ging  in drie korte stukjes met mooie brede treden naar boven, dus wij lieten de rolstoel beneden.
Met zoveel hulp moest het wel lukken.

 

Gelukkig  was het niet heel druk op de trap en vond niemand het erg dat het “niet zo snel ging”, op de laatste trede  wist hij het even niet meer en blokkeerde , niet alleen zelf maar ook de trap. Het  wordt steeds meer afwegen wat hij nog wel en niet aan kan, met twee  stevige dutten vooraf  heeft hij  het eerste uur  best wel babbels en de lachers op zijn hand. Dat hij bij thuiskomst helemaal op is nemen we dan maar voor lief, als hij wakker is (en dat is steeds minder ) proberen we hem tóch  te laten “leven”, nou weer even helemaal gelukt dankzij allemaal lieverds die me er mee helpen en niets te gek vinden.