weer op pad

Hé hé, we konden eindelijk weer eens een beetje op pad. Eerst was er de warmte waardoor we alleen heel vroeg op de dag een uurtje weg konden en in het weekend waren er de naweeën van de traplift in huis waar Henk aanvankelijk niet mee om kon gaan. Hij raakte  daardoor helemaal uit zijn “gewone” doen!
Ondertussen is alles, na een tamelijk heftig weekend, weer een beetje onder controle, net als het weer. Hoogste tijd weer eens een expeditie naar de Scheveningse boulevard op touw te zetten.

Het was er héérlijk, iets drukker dan normaal maar niet zo druk dat het niet gezellig was. Niet veel veranderd in het Noordelijke deel dat   al de hele winter op de schop lag en klaar zou zijn voor het nieuwe seizoen begon……. niet dus, nog steeds héél veel te doen eer het ergens op zal lijken. Nog géén winkeltjes en géén restaurantjes.


Verder alles zoals het hoort te zijn, zonnende mensen.. wat wolkjes, en zeilscheepjes in de verte…..


Even denk ik dat ik een opspringende walvis in zee zie….ja daar links mwah… zal de warmte zijn….


Maar op de terugweg trekt toch iets op het strand m’n aandacht…
Wat is die grote grijze hoop daar net voor  die oranje  politiepost?


Verhip,  een aangespoelde walvis dat ik dat weer mag treffen…


Ik bekijk hem van alle kanten voor zover dat kan zonder het zand op te  gaan.


Best wel jammer dat ik het zand niet op kan, ik durf Henk niet alleen op de boulevard te laten staan, hij is me al kwijt als ik een tijdje niets zeg wanneer ik achter de rolstoel loop, hij kan me dan niet zien natuurlijk en gaat soms een beetje paniekerig roepen.
Jammer want “de walvis” is erg mooi gemaakt alleen kan ik niet zien of hij van plastic flessen of glazen gemaakt is. Hij glinstert prachtig in de zon. Gemaakt door de mensen waar ik vorig jaar ook al eens over schreef, trashure hunt.
Een organisatie  die hard werkt om mensen bewust te maken van alle plastic dat, vaak via het strand, in zee terecht komt.
Deze walvis  hebben vrijwilligers dus  ‘uit zee gered”, mooi werk dat zeker wat close-up foto’s had verdiend. Maar ja, van een afstandje lijkt hij natuurlijk wél echter.

Advertenties

dwarsliggen

Mijn bedoelingen waren echt goed hoor, ik wilde het echt negeren die  cursus “bewustwording wit privilege” in de strijd tegen discriminatie.
Ik ben uiteraard tegen discriminatie maar krijg toch kromme tenen als ik zie wat men tegenwoordig  discriminatie noemt  en  de gruwelijke onzin  dat we ons moeten gaan generen voor onze voorvaderen. Ondertussen moeten mensen die  niéts  misdaan hebben  zich verontschuldigen tegenover  mensen die niéts ondergaan hebben.

Mensen met een migratie achtergrond moeten bij banen bevoordeeld worden  en mensen met een autochtone afkomst mogen gepasseerd worden om die reden want “zij zijn al zo bevoordeeld

“In het Werkplan Aanpak Arbeidsmarktdiscriminatie van GroenLinks wethouder Rutger Groot Wassink staat dat de ambtenaren bewust moeten zijn van hun blank en ’intersectioneel privilege’
, “zo schrijft AT5.

Het plan is een initiatief van BIJ1-raadslid Sylvana Simons. De ChristenUnie, Denk, GroenLinks, Partij voor de Dieren en PvdA staan achter het idee.

Bedrijven die volgens de stad discrimineren worden aan de schandpaal genageld, zo is het plan verder. „De gemeente stelt de norm en maakt duidelijk dat discriminatie ontoelaatbaar is.” Bedrijven die in de ogen van de stad discrimineren, zullen met video’s te schande worden gemaakt…….

 

Tot zover het kranten artikel en dan stap ik bij het plaatselijke Chinese restaurant binnen ….Ik tel een stuk of tien medewerkers, allen met de zo kenmerkende zwarte haren  en  iets afwijkende stand van de ogen. De enige diversiteit die er is ben ik die een afhaal maaltijd bestel. Iedereen spreekt ( nou ja soms ” spleekt”)  prima Nederlands dus ik heb geen probleem ze te verstaan al vraag ik me in het kader van het voorgaande af of een blonde deerne niét in staat zou zijn de gasten aan tafel te bedienen of  de afhaalmaaltijden te regelen. Moet dat afgedwongen worden of is dát nou juist niet de bedoeling en moet alleen de autochtone werknemer plaatsmaken ten gunste van mensen met een migratie achtergrond?

Nu ik er op ging letten had ik nog een  reden om diversiteitsproblemen te hebben.
Bij IKEA een hotdog kopen, het was druk dus vier mensen achter de counter. Aan  het uiterlijk was te zien dat ze alle vier een migratie achtergrond hebben, diversiteit ? ( 4 van de 4 is natuurlijk géén  afspiegeling van de bevolking) Daar lig ik niet wakker van zolang ze hun werk goed doen en ze de taal goed spreken en dat was dik in orde.

Belangrijk is dat iemand z’n vak verstaat en de taal minstens goed beheerst zoals voor dát beroep nodig is. Nu worden goed gekwalificeerde mensen soms gepasseerd om mensen met een gebrekkige taalbeheersing positief te discrimineren. Het is me wel eens overkomen bij een instantie  die met de zorg te maken had. Ik werd niet verstaan én de man had geen benul wat ik wilde weten. Mijn niet zo ingewikkelde naam moest ik spellen zodat hij het juiste dossier op kon zoeken waarna hij alsnog niet kon vertellen wat ik wilde weten.

Dat racisme niet bestaat hoor je mij niet zeggen, maar zijn  we ondertussen niet krankzinnig ver doorgeslagen met vrijwel alles aan racisme toe te schrijven.
Kwam ik ook nog deze werkbus tegen…..nog even en die man moet zich verontschuldigen  zijn naam.

 

hoger op zoeken

PPpppfffft, wat een dag, maar Henk kan het hogerop zoeken… zonder de trap op te moeten lopen. Ach wat heeft die arme monteur het warm gehad vandaag in de nauwe trapgat.
Maar ik ben ook moe van alle rommel.alle drukte en van een Henk die uit z’n doen was.
De trapleuning wordt er nog even door onze buurman, een vakman, aan de andere kant opgezet maar hoofdzaak is dat Henk nu  makkelijker naar boven kan…… zodra hij door heeft hoe hij op het tamelijk hoge stoeltje moet klimmen, dat is nog wel een dingetje.
Bedienen hoeft hij het stoeltje niet, dat kan ik met een afstandbediening, ik heb ” les gehad” , en zolang er nog geen leuning zit ga ik ook met de lift naar boven.

 

niet roeien met enz…..

Prima weer om een beetje te roeien met de riemen die je hebt, bijvoorbeeld deze, zoals we ze op de vliet bezig zagen. Maar ja, ik héb geen riemen.


Eerlijk gezegd had ik ook wel even op willen stappen al zal het vast niet zo makkelijk zijn als het er zo uit ziet. Ja hoor, we zijn ook nu iedere dag wel een uurtje buiten maar dan vroeg op de dag. Wij horen nou eenmaal tot de groep mensen waar het hitteplan voor uitgevonden is en dat durven we niet aan onze laars te lappen. Zou niet kúnnen  want welke idioot draagt er laarzen bij warm weer.
Nee hoor in huis gewoon lekker op de blote voetjes lopen wat in het bijzonder heerlijk is op de plavuizen vloeren in de gang,  serre en de keuken. En koude voeten helpen hoor.
Maar ja kinderen en bejaarden moeten meer doen volgens het hitte plan. De ouders van Levi en Amber pakken  het serieus aan …… het moet nog even vol lopen en de petjes uit de strandtas gehaald……. maar dan heb je ook wat…..


Vroeger, toen Levi nog klein was en Amber nog niet geboren was kon het natuurlijk wel een maatje minder !
Zoals alles verscheen dat badje ook in een logje waar een crimineel verhaal aan vast hing maar oke, dat badje is dus ruim overcompleet en werd ingezet in kader van bejaarde koeling. We willen niet de overheid op ons dak krijgen dat we  niet goed genoeg voor Henk zorg.
Wel ff jammer dat Henk er de lol niet van inziet als Inge een koel bubbelbad voor hem verzorgt met het voormalige badje van Levi….
Helaas,  het blijft een noodmaatregel, natuurlijk zou ik het liefst vanavond bij de ondergaande zon, of heel vroeg in de morgen,  in zee poedelen….. zit er even niet in denk ik!
Misschien moet ik de overheid  eens  vragen om het mogelijk te maken in het kader van het hittealarm, goed plan?

in de watten…

Echt waar, ik wordt door mijn lezertjes in de watten gelegd. Eh… lezetjes is misschien niet het juiste woord als ik het over Melody heb want ze steekt een behoorlijk stuk boven me uit als ik de beloofde knuffel in ontvangst wil nemen.
Waren het enige tijd geleden Trees en Jan die een knap stuk omreden om het voor mij makkelijk te maken ze te ontmoeten, dit keer was het Melody die  met haar “schoonmeisje*, ( met pakweg 10.000) een stukje (s) omreed en een stop inlaste om elkaar te ontmoeten.

Op een zonnig terrasje langs de snelweg bij Delft konden we proosten op  het feit dat  ik,  met behulp van de routeplanner,  precies op tijd ter plaatse was wat bij mij zeker niet altijd een gelopen race verondersteld kan worden. Ondanks mijn  onderontwikkeld geografisch  inzicht belet mijn eigenwijsheid me nooit  het richtinggevoel van de dame in mijn routeplanner in twijfel te trekken. Maar dit keer liep alles perfect en zat ik al snel  met de dames aan een heerlijk glas  vers geperst sinaasappelsap.


Nou mag ik daar normaal gesproken graag een flinke scheut Gin in gieten maar dat is natuurlijk geen optie als je nog moet rijden. Bovendien is lunchtijd  daar nog wat te vroeg voor wat mij betreft.
Gewoon jus’d orange dus die zich ontpopte  als prima spraakwater.
Weinig kans op een stuk in m’n kraag,  maar wél een heleboel stukjes, meer dan 10.000 bij elkaar die op mijn achterbank werden gestapeld!
Melody hield grote opruiming in haar kasten  en had  uit sommige van mijn logjes begrepen dat ik puzzelen een leuk tijdverdrijf vind, oke, daar hoef je niet héél diep voor te graven in mijn logjes want ze zijn een beetje mijn stopwoordje als ik ff geen log onderwerp  heb komen met enige regelmaat voor. Soms weet ik er zelfs een culturele,   of actuele,  draai aan te geven.
Jawel hoor dat kan ik best.
Oke, voor wie het té stil in logland vindt hier en hier het bewijs.
Rest mij de dames nogmaals te bedanken voor dit heerlijke staaltje interactie van bloggers onder elkaar, bij deze Melody en Daphne!

 

 

 

 

erfelijk?

Sommige  hebbelijkheden van de mens zijn erfelijk, en soms zie je een foto waardoor je er gewoon niet omheen kunt, het zit in de familie!

Van links naar rechts, Levi, Sebastian en Amber. Ze zijn met Jennifer  en haar man Maykel naar een zwembad geweest, klein uurtje rijden maar op de  terugweg., vallen ze alle drie ten prooi aan een zware aanval van “narcolepsie-mobilé”.
Het moet wel erfelijk zijn want de kleintjes hebben er ook altijd last van .


En denk nou niet dat het  om lange afstanden gaat, of de auto, als Sebastian met tante Inge in de Zoetermeerse randstadrail stapt, die toch bepaald geen wereldreis maakt, moet ze hem wakker maken als hun bestemming in zicht komt.


In Amerika is het reuze makkelijk  als een kind in de auto slaapt, de afstanden zijn er zóveel groter dan hier maar tja, in de randstadrail heeft het toch wel ongemakkelijke kantjes, ik voorzie dat  Sebastian  gerust een hele dag rondjes blijft draaien in die tram eer iemand opmerkt dat hij wel érg lang mee rijdt.  De naam “narcolepsie-mobilé” verzon ik in een ouder logje, waarin bleek dat hem in bed in slaap krijgen een iets ander verhaal was, tót ik  doorhad hoe ik “zijn afwijking”kon benutten.

sorry, mijn schuld

Het leek er heel even op dat we ook dit een eindeloze zomer zouden krijgen. Zo’n zomer als vorig jaar toen het vanaf mei vrijwel aan één stuk door heerlijk zomerweer was met heel veel heel warme dagen.

Vorig jaar kon ik nog niet erg geloven in vast mooi weer, de zomer- en winterdekbedden  liet ik gewoon met de drukkers aan elkaar zitten. Véél te veel gedoe  als na een week de boel weer uit de “zomerstalling”  gehaald moet worden. Na enige tijd werd het zó warm dat heel het dekbed aan het voeteneind lag, hooguit vroeg in de morgen werd z’n medewerking verzocht.

Hoe langer de warme periode duurde hoe minder zin het leek te hebben alsnog de dekbedden te splitsen in zomer- en winterdeel. Je bent Hollander of niet, warm  zomerweer is als een 80 jarige met een aneurysma, het kan iéder moment afgelopen zijn.  Eén zwaluw maakt nog geen zomer komt niet uit de lucht vallen! ( het spreekwoord, niet de zwaluw natuurlijk)
En zo bleef het mooie weer aanhouden terwijl de dekbedden compleet op bed bleven liggen.

En dáár zit dus mijn  fout, na alle voorspellingen van wéér zo’n zomer besloot ik  na een week warmte ….precies…. het zomer-en winterdekbed  te scheiden, niet van tafel, wel van  bed. En tóen had je het gegooi in de glazen natuurlijk, het weer sloeg om.
Na enige tijd in bibberend op terugkeer van de zomer te wachten gooide ik de handdoek eh.. het winterdekbed, in de ring, en ja hoor, na drie dagen gaan de weersvoorspellingen weer richting warm tot zeer warm.
Ik beloof het, er wordt niet meer gewisseld!

 

 

Vorige Oudere items