onder zeil

We waren al vroeg niet meer “onder zeil” vandaag(zaterdag) en dat kwam mooi uit. Ik hoorde n.l. donderdag de hele dag op de regionale radio dat er in de Scheveningse havens steeds meer grote schepen binnen gemanoeuvreerd werden voor de Sail happening. Maar donderdag was het regenachtig en met een rolstoel én paraplu lopen is niet echt handig.
Ik ken Scheveningen bij de havens wel een beetje en weet dat het al lastig genoeg is om bij dat soort evenementen overal tussendoor te laveren ( om maar in scheepstermen te spreken)
Eigenlijk zou ik zondag willen gaan kijken, dat gaat het hele spul onder zeil   langs de kust, dat moet práchtig zijn met zoveel driemasters waarin zelfs het kraaiennest misschien wel bemand is.
Nee zulke mooie foto’s maak ik nooit, deze is eerlijk gepikt, met toestemming dus.
Op zaterdagmorgen leek het me wel te doen en zo parkeerde ik de auto al om 9,15 uur op de boulevard waar ze geweldige invalide plaatsen hebben.
Je kunt er écht van alle kanten bij de auto, dat mankeert er  hier in Rijswijk nog wel eens aan.
Ik neem zomaar aan dat niemand bij mij prachtige foto’s van de driemasters verwacht, daar heb ik gewoon geen kijk op maar ook dan is er genoeg dat ik een plaatje waard vind.
De parkeerplaats dus, en sommige obstakels  die door vriendelijk mensen  voor me werden weggenomen.

 

Al die schepen hebben stroom nodig, vandaar dat er flinke kabels over de grond kronkelde. Uiteraard was er veel afgezet met van die grote  rood/wit gestreepte “kaboutermutsen”  die door verkeersregelaars of beveiligingsmensen steeds keurig voor me opzij gezet werden.
Maar behalve die prachtige driemasters ( waar ik dus geen mooie foto’s van kan maken,) is er nog meer te zien, boten van de marine, heel grote vissersboten met zóveel netten dat het lijkt alsof je zó de auto wasserette in rijdt.

 

Veel schepen mogen bezocht worden maar de steile loopplankjes zijn geen optie, Henk zou dat nog wel kunnen lopen maar op de schepen barst het van de trapjes.
Evengoed is er toch meer  te zien dan ik verwacht had en ik ben  blij dat we gegaan zijn al heeft Henk meer interesse in de vliegtuigstrepen in de blauwe lucht.
Pas als we thuis zijn en hij een uurtje geslapen heeft blijkt dat hij er toch wel iets van meegekregen heeft. Dat lukt omdat ik erbij was,  een vreemde zou  aan  zijn verhaal geen touw  vast kunnen knopen,  nou misschien een bemanningslid van één van die grote schepen want dáár hebben ze touw genoeg.