geschrokken?

Wat schrok ik vreselijk toen ik toen ik dinsdag nét even te laat in de gaten had  dat ik het  logje voor mijn prive site  in het venster van dit blog had geschreven én gepubliceerd.
Op die prive site schrijf ik, ongeveer als een in  “ziekenhuis status”( maar toch anders)   alles over het leven met een demente partner, me daarbij niet druk makend of ik onsmakelijke details in verhullende taal zou moeten schrijven.
Ik informeer ook de (klein)kinderen  via deze site.

De fout herstelde ik zo snel mogelijk maar uit de reacties op het snel geplaatste  volgende logje  bleek dat sommige volgers  in de feed het logje toch konden lezer, en ook  dát was schrikken, de titel “escatatie” was veelzeggend genoeg. Tussen de regels door las ik dus hier en daar in de reacties van het ándere logje  toch best wel bezorgdheid en dat was misschien ook wel terecht.

Nee ik ga het logje niet hier alsnog plaatsen, de details zijn minder belangrijk maar ik geef toe dat er zeker een paar heftige dagen passeerden waarbij je gerust van escalatie kon spreken en ik gedwongen werd  na te denken of ik het allemaal nog wel aan kan! Duidelijk werd ook dat er zeker gevaarlijke situaties kunnen ontstaan  en toch wilde ik op dat moment géén hulp van de kinderen  inroepen, misschien wel uit angst dán in een richting gestuurd te worden waar ik ( nog) niet aan toe ben en eigenlijk ook niet over na wil denken.

Natuurlijk dacht ik wél  veel na en sliep ik slecht,  en natuurlijk denken ondertussen de kinderen ook mee maar ja, beslissingen nemen kan niemand anders voor ons doen en échte oplossingen zijn er natuurlijk niet.
Zelfs als Henk wél naar een  goed tehuis zou kunnen maakt dat mijn leven niet leuker, niet makkelijker  en niet minder verdrietig. Dus waar ligt dan de winst!

Ik geef het toe, het is op het moment niet  allemaal even makkelijk maar toch, maak je niet al te veel zorgen. Ik weet goed waar ik mee bezig ben ( al loop ik  af en toe tegen m’n grenzen aan) maar vooral, er wordt op me gepast.
Volgende week is er weer een fijne verwenmiddag voor me geregeld en geloof me,  daar gá ik me toch van genieten!!.

67 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Leidse Glibber
    mei 22, 2019 @ 01:08:01

    Gelukkig dat je kinderen je in de gaten houden.

    Beantwoorden

  2. cornma
    mei 19, 2019 @ 11:47:22

    Ik heb het verwijderde stukje niet gelezen, maar begrijp uit bovenstaand stukje en de diverse reacties, dat het vrij heftig was. Je zit momenteel in een onmogelijke fase, jouw leven gaat ten onder aan de behoeften van Henk. Een mens kan in principe best veel hebben, maar elk mens heeft een grens en je kunt alleen maar hopen dat je daar nooit over heen zult gaan. Het is fijn dat je steun van de kinderen krijgt, maar zij zijn niet 24 uur per dag aanwezig. Jij wel. Een verwendagje is natuurlijk heerlijk, maar in mijn ogen niet genoeg. Een echte vakantie zou hier op zijn plaats zijn, maar dat zal je niet gauw doen, denk ik. Ik ben bang dat je over niet al te lange tijd een ingrijpende beslissing zult moeten maken. Ik wens je daarbij heel veel wijsheid en sterkte toe en in gedachten geef ik je een warme omhelzing.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 19, 2019 @ 15:34:22

      Je ziet het allemaal scherp, inderdaad zijn de kinderen natuurlijk niet dagelijks hier, en ook niet de hele dag, wel kan ik altijd m’n verhaal bij ze kwijt én ze altijd roepen als ik dat nodig vind. Maar er blijven dus heel veel uren over waarin de grenzen regelmatig weer iets verlegd moeten worden. Lang niet altijd voor ernstige zaken, heel veel dingen zijn gewoon de ergernissen die een moeder met kleine kinderen óók heeft, maar “de gestage druppel holt de steen uit” , zeker omdat het bij kinderen alleen maar beter wordt en nu alleen maar slechter. Daarbij is het verlies van je maatje én gesprekspartner heel pijnlijk en verdrietig . Het gebrek aan de normale sociale contacten( daar kom ik natuurlijk niet meer aan toe) wordt gelukkig hélemaal goed gemaakt door mijn geweldige lezers hier, Dat is écht heel vaak wat me er weer doorheen sleept. Een omhelsing doe je gelukkig samen want je kunt dat zelf ook nog wel gebruiken denk ik, hangen we even lekker tegen elkaar aan.

      Beantwoorden

  3. hanscke
    mei 18, 2019 @ 17:24:03

    Ik heb het logje uiteraard ook niet gelezen, maar ik neem zo aan dat jouw leven zo af en toe heftig is door de voortdurende zorg. Neem de tijd, je groeit vanzelf naar een oplossing toe.

    Beantwoorden

  4. Regenboogvlinder
    mei 18, 2019 @ 12:32:24

    Nou dat het heftig voor je is, is echt wel duidelijk al schrijf je er vaak met humor over. Dat het berichtje online was op de verkeerde plek zal inderdaad schrikken geweest zijn. Want je maakt wat mee. Kan me je hoop zo voorstellen dat hij er ’s nachts gewoon een keer tussenuit piept, maar helaas heb je dat niet in de hand.
    Veel sterkte en een extra dikke knuffel voor jou. Geniet van je verwenmoment de komende week ergens. Als je in de buurt bent, ben je welkom hoor!
    Liefs XXX

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 18, 2019 @ 18:08:21

      Het zou fijn zijn als de aftakeling niet tot het gaatje door hoeft te gaan. Hij heeft het zélf gelukkig niet zo heel erg door maar ik kan nu niet alles meer voor hem oplossen en dat maakt het w;el moeilijker..
      Ik zou het héél gezellig vinden om bij je aan te wippen maar zó lang wil ik niet van huis om Inge niet met vervelende klusjes op te knappen. Maar ooit kom ik de piramide bekijken;-)

      Beantwoorden

  5. Rebelse Huisvrouw
    mei 18, 2019 @ 10:24:22

    Ik heb het niet gelezen maar ik wil je wel veel sterkte en kracht wensen. Dit zijn loodzware periodes en er rust op dit moment heel wat op je schouders en het is heus niet gek dat je af en toe een beetje ‘op’ bent.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 18, 2019 @ 18:04:40

      Nee gek is het niet, wel heel erg vervelend en lastig en verdrietig. Het vervelende is dat de zorg zo slecht aansluit op wat eigenlijk nodig is waardoor ik er weinig tot niet mee kan.

      Beantwoorden

  6. schrijfselsvanmij
    mei 18, 2019 @ 09:42:52

    Mijn schoonouders zijn sinds kort verhuisd. Ze slapen samen in een mooie aanleunwoning, ‘s morgens wordt schoonma verzorgd en gaat ze naar de dagopvang in hetzelfde gebouw. Pa heeft dan de hele dag ‘vrij’, gaat wel met haar wandelen of even bezoeken voor koffie etc. Het thuis wonen ging echt niet meer. Ma ging iedere zoveel minuten dwangmatig naar wc, moest daarvoor trapje op en af, kon niet meer zonder rollator maar deed dat toch, smeerde poep op wanden van toilet etc. Pa kon er niet meer tegen, kon er niet meer mee omgaan.
    Deze verhuizing heeft iedereen goed gedaan, er is nu rust voor iedereen.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 18, 2019 @ 18:02:07

      Vertel mij wat , ik heb hier de meeste problemen in de vroege avond, de nacht en de vroege morgen en juist dát dekt de zorg niet , tenzij hij helemaal in een tehuis gaat wonen want ook in een aanleunwoning zouden die tijden dus voor mijn rekening komen. Overdag ben ik veel met hem weg dán heb ik de minste problemen en zorg ik zelf vrij makkelijk voor zijn bezigheden.

      Beantwoorden

      • schrijfselsvanmij
        mei 18, 2019 @ 18:38:43

        Mijn schoonvader trekt het nu wel beter omdat hij overdag ‘vrij’ heeft en dingen voor zichzelf kan en mag doen. Totdat mijn schoonmoeder ‘s nachts gaat spoken of dwalen, maar dat zien we dan wel weer. In dat geval kan/moet ze verhuizen naar een zorgkamer in hetzelfde (kleinschalige) complex.

        Beantwoorden

        • rietepietz
          mei 18, 2019 @ 19:05:11

          Dat soort complexen zijn er hier veel te weinig, alles is groot, groter ,grootst. En uiteraard met veel te weinig mensen op de werkvloer , men wil de mensen zolang mogelijk in het eigen huis houden met thuis zorg. En dan probeert de thuiszorg dat weer af te schuiven naar de wet langdurig zieken waar ze dan een flinke eigen bijdrage voor kunnen vragen en zo blijven de centjes in de potje van de gemeente.

          Beantwoorden

  7. Happy Hulk
    mei 18, 2019 @ 08:27:01

    Eerst maar eens een Happy Hulk knuffel!
    Soms Rietzie, kan zo een situatie je een andere weg doen inzien, waaraan je nog niet wil denken.
    Sterkte daarmee!
    En ik besluit met een heerlijke HHHH KNUFFEL

    Beantwoorden

  8. Neeltje
    mei 18, 2019 @ 07:47:30

    😙

    Beantwoorden

  9. Villasappho
    mei 17, 2019 @ 19:04:29

    Tussen de regels door lees ik het op je gewone blog ook en ja ik denk ook wel eens Rietepietz je zou eigenlijk een dag rust in de week kunnen gebruiken. Of twee halve dagen.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 21:11:09

      Op maandag komt er anderhalf uur iemand van de zorg maar dat is inderdaad niet genoeg om iets meer te doen dan een boodschapje on de buurt. En er echt op rekenen kan ik eigenlijk niet want van de drie keer is er valt er vaak 1x uit, cursus, vakantie, ziekjes. Maar overdag kan ik nog genoeg met hem doen, het probleem zit meestal in de ochtend en avondrituelen , ’s morgens omdat ik natuurlijk ook wat tijd voor mezelf nodig heb waardoor hij “uit beeld is” en ’s avonds omdat hij te moe is. De nachten gaan tegenwoordig best redelijk maar ook dat is niet de verdienste van de zorg, heb ik zelf opgelost.

      Beantwoorden

  10. Saralien
    mei 17, 2019 @ 14:02:21

    Mhmh. Lastig hoor. Ik wens je veel sterkte. Zolang het gaat gaat het, toch? Zolang jij goed weet waar de grenzen liggen en het nog te doen is voor hem en voor jou.

    Ik herken de angst en schrik van iets verkeerd plaatsten, of een mail die intern bedoeld was naar een vreemde sturen. Zooooo genant en niets meer aan te doen!

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 17:02:26

      Ik heb gelukkig mijn eigen “vangnetten”want van de zorg heb je niet veel te verwachten.
      Op zich stond er niets in dat de lezers niet mogen weten maar ik ben altijd bang iedereen te overspoelen met mijn trubbles en bovendien zou ik dan minder voor de vuist weg geschreven hebben omdat de vorm niet zo belangrijk is als ik “voor m’n eigen parochie” schrijf.

      Beantwoorden

  11. roadlaura1969
    mei 17, 2019 @ 14:01:17

    Hoi Rietepietz,
    Tja dergelijke situaties kennen geen winst, in ieder geval niet op emotioneel gebied, partnerschap die je in voor en tegenspoed bent aangegaan en dan komt het , situaties waar (gelukkig) niemand bij stilstaan.

    Het enigste wat aan “winst” te behalen zou zijn, is dat jij je rustmomementen zou kunnen pakken, als je in alle zekerheid wist dat Henk als jij thuis bent goed verzorgd en gemonitord zou worden. Echter dat is iets waar jij zelf achter moet staan qua emotie anders zal je ook geen rust hebben.

    En je mag je een hele dikke schouderklop geven ook bij zoveel jaar huwelijk zou niet iedereen dit al zolang kunnen om de zorg en zorgen te dragen.

    Geniet van je verwenmoment volgende week xxx

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 17:07:51

      Het is maar de vraag of ik dan meer rust zou hebben, de zorgen en verdriet kunnen evengoed voor slapeloze nachten zorgen als hij niét in de buurt is . Bovendien betekent opname in een tehuis dat je veel privacy kwijt raakt én in het “huiskamer” gebeuren vaak automatisch ook de andere patiënten min of meer in je leven gaat betrekken en daadwerkelijk hulp verlenen.
      Allemaal redenen om zolang ik het kan behappen hem liever hier houdt, we hebben nemen nu tot op zekere hoogte nog deel aan het gewone leven dat je anders in moet leveren.
      Dat genieten gaat zeker goed komen, dankjewel.

      Beantwoorden

  12. Ferrara
    mei 17, 2019 @ 12:42:19

    Ach lief dapper mens, wat gun ik je die verwendag en nog veel meer.
    Ik heb je verhaal niet gelezen, maar begrijp dat er een en ander is voorgevallen dat je liever niet gewild had. Ik heb voldoende (werk)ervaring opgedaan om de situatie voor me te zien. Zo begrijpelijk dat je een keer je geduld verliest. Je bent niet eindeloos rekbaar, Riet.
    Er zijn hier in reacties eerlijke dingen tegen je gezegd, ik zou me graag bij Gerda aansluiten. Maar ik begrijp ook dat je Henk niet in vreemde handen kunt en wilt geven. Persoonlijk ben ik op internet niet zo knuffelig, maar jij verdient het dubbel en dwars. Hierbij dus …

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 17:20:00

      Geloof ik weet de hug te waarderen. Juist omdat ik weet dat m’n lezers zo meeleven probeer ik ze niet te overvoeren met mijn wel en wee. Het moet wel een beetje leuk kunnen blijven om hier te lezen . dat was de reden dat ik het zo vervelend vond at ik dit logje verkeerd had gezet . want dit was geen gezellig leesvoer meer..

      Beantwoorden

  13. Spontanity
    mei 17, 2019 @ 12:29:02

    Ik las het ook.
    Het is zo moeilijk!!
    Sterkte lieverd.
    xxx

    Beantwoorden

  14. willyfotoblog
    mei 17, 2019 @ 11:36:08

    via de mail die ik bij elke publicatie krijg heb ik het logje ook gelezen…Riet

    zelf heb ik het proces van de jarenlange dementie van mijn moeder meegemaakt..
    en ik kan begrijpen wat zo’n situatie kan betekenen…

    tijd om je eens goed te laten verwennen

    op naar een fijn weekend

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 17:24:57

      Met dat verwennen komt het wel goed, zeker weten. Het kan inderdaad een heel lang proces zijn, dat is het hier ook al een beetje al zijn is de eerste jaren nog best een nromaal leven mogelijk.

      Beantwoorden

  15. Petr@
    mei 17, 2019 @ 10:18:42

    Ik heb het niet gelezen Riet, maar uit de reacties blijkt dat het een heftig stukje was, ook al wist ik dat eigenlijk wel. Mijn moeder heeft jaren voor mijn vader gezorgd, hij had geen Alzheimer, maar het leek er wel op, afsterven van de hersencellen door landbouwgif.
    De taferelen die zich afspeelden staan nog op mijn netvlies.
    Mijn broer en ik zijn eens naar de huisarts geweest (buiten mijn moeder om)om te vragen of mijn vader niet beter ergens anders kon wonen. Hij gaf aan dat dat aan mijn moeder was, alleen zij kon dat beslissen.
    Het is nooit zo ver gekomen, hij overleed op 58 (!) jarige leeftijd.

    We hebben allemaal veel respect en bewondering voor je Riet en je emmertje loopt zo langzamerhand over.
    Fijn dat je weer een heerlijke middag bij je kleindochter gaat beleven!
    Geniet er van want je hebt het dubbel en dwars verdiend!!
    Liefs x

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 17:29:00

      Veel te jong natuurlijk dat je vader overleed, Ook in de drukkerij werlend zijn jarenlang behoorlijk slechte middelen gebruikt dat zal zeker meespelen bij de klachten die Henk heeft, zijn geheugen is n.l nog relatief goed maar zijn cognitieve functies nemen in snel tempo af. Maar op zijn leeftijd is dat natuurlijk minder triest dan nog onder de zestig.
      Ik ga me te pletter genieten , zeker weten.

      Beantwoorden

  16. meninggever
    mei 17, 2019 @ 10:05:08

    Ook ik las jouw verhaal en was even stil. Het was een verhaal om bij stil te staan. De twijfels, de angsten, de ergernis, maar ook de warme liefde voor de man die niet goed meer weet wie of wat hij is. Die zichzelf en jou kwijt raakt(e) in de afgelopen jaren en wiens bestemming niet meer duidelijk is. Jouw moed is grenzenloos, maar vergis je niet, het lijntje kan knappen, het elastiek is niet oneindig rekbaar hoor. Maar petje af voor de geweldige opoffering die je brengt om het leven nu nog normaal (..) te laten verlopen binnen de grenzen van het mogelijke. Ik wens je vooral sterkte en wijsheid.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 17:40:48

      Je legt een vinger op de juiste plek, hem in een tehuis onderbrengen zou betekenen dat we helemaal uit het gewone leven moeten stappen . Lieve vecht ik daar tot mijn laatste adem tegen dan onderdeel te worden van een wereld met uitsluitend patiënten en zorgverleners die dan deel van je leven uitmaken. Ik zoek niet de herkenning van de ziekte bij anderen maar juist de herkenning van het gewone leven waar dat mogelijk is. Voor anderen werkt dat misschien niet goed en zoeken juist w;el die herkenning van hun problemen bij anderen. Ik ben ook reuze dankbaar voor mijn lezers waar ik af en toe best mag zeuren maar waarvoor ik mezelf altijd weer op kan peppen om een “normaal”logje te schrijven.

      Beantwoorden

  17. Diana Schuurmans
    mei 17, 2019 @ 09:51:30

    Dapper, dapper mens…wat doe je dit geweldig…dit moet zo ongeveer zijn wat bedoeld wordt met “in voor- en tegenspoed”. Je doet veel alleen, maar gelukkig voel je je niet alleen. Hou je haaks!

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 11:23:57

      In ieder geval zo goed mogelijk wat misschien toch niet altijd voldoende is maar inderdaad, in voor en tegenspoed, dat wel. En we hadden niet te klagen over voorspoed in 58 jaar huwelijk dat maakt dat ik in ieder geval niet het gevoel heb dat we onevenredig veel pech hebben. Maar ja, we willen natuurlijk allemaal toch een gezellige oude dag en dat lukt nu steeds minder.

      Beantwoorden

  18. Suskeblogt
    mei 17, 2019 @ 09:09:26

    Ik heb die blog niet gelezen dus kan ik er niets over zeggen.
    Dat je het moeilijk hebt valt best te begrijpen uit hetgene je hier op deze blog beschrijft. Geniet dus maar van iedere verwendag die op je pad komt.

    Beantwoorden

  19. Marja
    mei 17, 2019 @ 08:55:25

    Ik snap heel goed dat je daarvan geschrokken bent. Vervelend dat het toch nog zichtbaar blijft nadat je het hebt verwijderd. Je weet hoe ik over je denk. Dus laat ik het nu even bij een dikke kus. xxx

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 11:17:27

      Ja lastig, ik had me dat niet gerealiseerd maar dat zal aan de soort feed liggen die volgers gebruiken en blijkt dus niet te voorkomen te zijn. Het zij zo. De lip is ondertussen een beetje geheeld dus ik kan je een kus terug geven!

      Beantwoorden

  20. Naomi
    mei 17, 2019 @ 08:01:28

    Ik las die blog ook, maar bij mij kwam dat omdat ik een mail krijg als je iets publiceert. In die mail staat de blog, ook nog nadat je hem van de site had verwijderd. Vandaar dus. Ik dacht dat je hem vast niet voor niks had verwijderd en zei er daarom maar niets over.
    Ik snap namelijk dat je sommige dingen liever niet deelt.
    Maar nu schrijf je dit eerlijke, moeilijke blogje en ik kan me zó goed het moeilijke dilemma voorstellen. Een keuze voor een tehuis is denk ik ook iets waar je ‘naartoe moet groeien’, maar je verlegt steeds weer de grens. Ik wens je (jullie) heel veel sterkte! En fijn dat er een verwenmiddag komt!

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 11:15:25

      Ik vond het een veel te heftig logje voor deze site, daar was het dus ook niet voor geschreven maar voor mijn eigen “backup”.
      Ik vrees dat ik ook niet gelukkiger word van hem uit huis doen en ga dat ook niet doen zolang het bij incidenten blijft en hij nog énig benul van zijn omgeving heeft. Maar de druk van buitenaf maakt het vaak moeilijk want natuurlijk vragen ook de kinderen zich af hoe ik dit vol ga houden.
      Vandaar dus weer een fijne verwendag in zicht, ik verheug me erop.

      Beantwoorden

  21. Koen
    mei 17, 2019 @ 06:46:35

    Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee hoe zwaar dit is. Natuurlijk kan ik dat bedenken maar de realiteit is vast nog veel pittiger. Verzorgen en afscheid nemen van wat ooit was … een drama. Een warme (weliswaar een digitale) groet vol bewondering.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 11:10:45

      Dankjewel en je hebt gelijk, het verlies van een partner die nog in leven is is pittig, zeker in combinatie met nogal wat mensonterende zaken. Maar ik ben dankbaar voor alle begrip om me heen., digitaal of niet het brengt allemaal troost.

      Beantwoorden

  22. Gerda ( Tham)
    mei 16, 2019 @ 23:46:54

    Ook ik las het. En schrok ervan. Snapte dat je dit niet met de buitenwereld wilde delen, maar toch was t goed Riet.
    Omdat je er niet onder kon reageren reageerde ik ook niet maar begreep het wel.
    Ikvind je een geweldige vrouw maar dit ga je niet lang meer volhouden Riet. Ik kom net thuis van mijn werk. Waar we 7 mensen zo hebben wonen. Omdat het ons eigen fam is hebben we niet die emotionele band. Maar we houden wel veel van ze. Allemaal verschillen. Vaak agressief juist als ze verschoond moeten worden. Dan komen we ook met schrammen of bijten of blauweplekken thuis. Maar het verschil Riet is dat wij als personeel weer maar huis gaan.
    Henk is thuis.. bij jou
    Voor ons is het al zwaar om 8 uur perdag te werken .. hoezwaar moet het voor jou dan wel niet zijn. Het is dubbel.. je wilt hem niet kwijt.. niet naar de verzorging, dat snap ik als geen ander, maar dit hou je niet vol zo , het wordt nog erger Riet. Denk dus ook om je zelf. Het is zoooo ontzettend dubbel em zooo moeilijk voor je. Keuze s maken.. die dag komt. Tot zolang wens ik je veel sterkte dappere vrouw. Dikke knuffel.
    Ik ben blij dat het logje even openbaar stond. Want ook voor anderen is het goed te weten hoe jij knokt. Je verdiend een snoer met lintjes !!

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 11:08:01

      Wat lief en wat ben ik blij dat zo reëel bent om niet met dooddoeners aan te komen. Natuurlijk wéét ik dat het alleen maar erger wordt maar blijf ik de hoop houden dat hij er op een dag toch stiekem tussenuit mag knijpen op een ander soort slechte dag waar ik kortgeleden over schreef. Juist dát maakt de keuze zwaar, opnam zou ook achteruitgang betekenen en ik zou het verschrikkelijk vinden als hij snel na een opname zou sterven. Het trieste is ook dat was de grootste problemen geeft, de incontinentie eigenlijk géén groot probleem is, de spullen zijn goed en zolang ik hem maar kan helpen gaat het vrijwel geruisloos. Voor je kinderen doe je dat ook, maar juist door de dementie kan hij er zélf niet mee omgaan en heeft niet het benul dat hij mij erbij moet roepen, dus de keren dat ik het niet tijdig in de gaten heb dát hij naar de wc gaat loopt het vaak fout omdat hij er wél een zooitje van maakt, een keertje trek ik dan nog wel maar drie keer op dag een halve worstelpartij houden werd me dus even teveel die dag.
      Ik vond het toch vervelend dat het zichtbaar werd, ik wil niet de held uithangen want dat ben ik zeker niet en nee, lintjes krijg je zelden voor dit soort dingen, daar zijn andere criteria voor maar dat hoeft ook niet want het is en blijft toch iets dat je elkaar beloofd hebt.

      Beantwoorden

  23. AnneMarie
    mei 16, 2019 @ 22:39:18

    Het gevoel ervoor te willen gaan herken ik wel. Bij ons gaat het niet om dementie wat volgensmij nog veel zwaarder is dan waar wij druk mee zijn. Het niet willen beslissen dat het anders moet. Moe en verdrietig zijn en je af vragen of je het vol kunt houden, zo herkenbaar. Ik heb mezelf een aantal malen voor de keuze gesteld, doorgaan of instorten. Het werd altijd doorgaan want bij instorten is iedereen nog verder van huis.
    Daarom van mij, een hele dikke knuffel en heel veel kracht en moed om het vol te houden.
    Ik bewonder je enorm en heb heel veel respect voor jou en de kinderen.

    Beantwoorden

    • Matroos Beek
      mei 16, 2019 @ 22:51:32

      Ja, zo is het. Dat heeft AnneMarie treffend vanuit haar ervaring verwoord.
      Ook ik bewonder je enorm. Respect.
      Ik wens je heel veel sterkte Riet. Dit is écht zwaar. Hou je haaks.

      Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 17, 2019 @ 10:44:02

      Ik ken jouw situatie niet helemaal maar weet wél at het om “je kind” gaat wat zeker niet minder zwaar is dan je partner en ook andere zware kanten heeft die inderdaad vaak moeilijke beslissingen vragen. . Met als extra nadeel dat je ook moet zorgen voor als jij er niet meer bent omdat in jouw geval het kind de ouders kan overleven. Wachten met regelen is dan geen optie waar ik altijd probeer ui te stellen in de hoop dat de dood beslissen niet nodig maakt. Dank voor je warme woorden.

      Beantwoorden

  24. gewoonanneke
    mei 16, 2019 @ 22:20:43

    Wij kregen op een gegeven moment van de huisarts te horen dat mijn moeder er echt aan onderdoor zou gaan. Het ging gewoon niet meer dus ik herken wel een hoop dingen. Het wordt er niet minder verdrietig van. Maar het gaf mijn moeder wel een zekere rust. Ze ging iedere dag heel de middag naar hem toe. Heeft nooit overgeslagen.. het was ook wel een heel fijn tehuis. In die tijd ook best met veel aandacht voor de bewoners en uitjes. En zo te merken had mijn vader het er ook wel naar zijn zin. Het blijft moeilijk. Geniet maar lekker van je dagje verwennen dat kan je zeker wel gebruiken een keer……liefs…..

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 16, 2019 @ 22:25:27

      Mijn huisarts zie ik nooit dus dié zal dat seintje niet snel geven. Zelf vind ik het niet erg om eraan onderdoor te gaan. Ik ben te oud om daarna nog een nieuw leven op te bouwen, zou ook geen nieuwe relatie willen want dit wil ik nooit meer meemaken. Henk verdient dit na al die mooie jaren maar voor een nieuwe partner zou ik het nooit op willen brengen.

      Beantwoorden

      • gewoonanneke
        mei 16, 2019 @ 22:40:32

        Nou mijn vader overleed toen mijn moeder 73 of zo was, hij was 76. Ze heeft er ook nooit meer naar getaald naar een andere man dat was voor haar echt uitgesloten. Maar ze leefde toch wel weer op omdat ze zich zoveel jaren toch wel had weggecijferd. Ze ging weer naar een koor, handwerkclubje, meer naar de kinderen….. al las ik in haar dagboek wel dat ze zich ondanks de kinderen en familie en vrienden ze zich wel eenzaam voelde zonder mijn vader…… tja het blijft heel moeilijk en ik wens je heel veel sterkte…. En denk dat je kinderen als ze hun vader verliezen ook hun moeder nog kwijt willen raken……..

        Beantwoorden

  25. Melody
    mei 16, 2019 @ 22:14:13

    Ik stuur je gewoon een zo vet mogelijke knuffel …

    Sommige beslissingen nemen is zo onmogelijk

    Beantwoorden

  26. Leonoras life
    mei 16, 2019 @ 22:13:58

    Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe mijn schoonmoeder dit 6 jaar vol heeft gehouden.. Zo zwaar en toch.. ze deed het allemaal en meer.. Ik had zo graag haar verdriet willen verzachten die de rol van partner naar verzorgster bracht.. haar soms vreselijke eenzaamheid.. maar ze heeft er nooit spijt van gehad. Ik heb mega bewondering voor jou. Dikke knuffel

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 16, 2019 @ 22:21:02

      Het speelt hier ook langer natuurlijk maar pas de laatste 2 jaar is langzaam mijn hele eigen leven verdwenen , daar is geen ruimte meer voor. De eenzaamheid herken ik wel ja, en het is vaak ook erg ondankbaar werk omdat de “de patiént ” zich totaal niet realiseert wat je allemaal doet en moet laten en vaak zijn falen aan jouw wijt.

      Beantwoorden

  27. omabaard
    mei 16, 2019 @ 22:09:28

    Ja ik heb het ook gelezen en voelde me een beetje verveeld ermee.
    Ik kan je alleen maar nog meer bewonderen om je doorzetting, je geduld, ook al geraakt deze soms even op, heel logisch, je liefde voor je man.
    Jij verdient een dikke pluim.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      mei 16, 2019 @ 22:15:48

      Dat is ook de reden dat ik er een logje over maak, ik wist niet zo goed hoe dat werkt met een feed en had gehoopt dat ik het op tijd weggehaald had want zó is logjes lezen echt niet leuk meer. Maar als naslagwerk voor mij natuurlijk waardevol en dan doe ik gene moeite “zieltjes te sparen” .
      Zo engelachtig voelde het op dát moment echt niet aan, maar ik snap wel dat ook voor mij soms de maat even vol kan zijn.

      Beantwoorden

Rietepietz is gék op reacties ,dus .....ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: