mondhoeken omhoog

Wat doe je als je oma niet wil lachen voor de foto? Precies, dan trek je even haar mondhoeken omhoog.

Kleinzoon Maikel was op deze foto  een jaar of twaalf/dertien.
Morgen wordt hij al dertig, (gefeliciteerd Maikel) waar blijft de tijd.
De foto werd   gemaakt in, of kort na, het jaar (2001) dat wij veertig jaar getrouwd waren, dat zie ik aan het pakje dat ik aan heb.
Maikel  komt nog met enige regelmaat langs om mijn mondhoeken om hoog te trekken,  ja nu natuurlijk meer in figuurlijke zin.
Even de z akken met kattensteentjes versjouwen, de serregoot bladvrij maken, de auto ff wassen en noem maar op waarvan mijn mondhoeken spontaan gaan krullen
Zoals bij alle grootouders hebben onze kleinkinderen een speciaal plekje bij ons en naar ik hoop en geloof is dat ook omgekeerd het geval.

Er is weer iets leuks bedacht door kinderen en kleinkinderen om mijn mondhoeken méters de hoogte in de krijgen.
In juli  nemen álle kleinkinderen me mee een escape room in. Ja álle kleinkinderen, daarom moet het nog tot juli wachten want dan komt Sebastian een flink deel van zijn zomervakantie in Nederland doorbrengen, dat is op zich al een reden voor gekrulde mondhoeken natuurlijk.

Ik heb al een paar keer een uitnodiging af moeten slaan en moest het doen met de enthousiaste verhalen die ik erover hoorde. Het lijkt me  vreselijk leuk  en dat is het kroost niet ontgaan, voor Henk wordt gezorgd en ik word op 7 juli  met vier kleinkinderen in ” the freakshow” gedropt  om even te “escapen” aan al die momenten waar mijn mondhoeken van gaan hangen. Lijkt me gewéldig… !
En als ik de uitgang niet kan vinden blijf ik daar lekker een weekje zitten, moet kunnen hoor!

is dat af?

Bij de regionale omroep hoorde ik  in februari in een interview  één van de bouw hotemetoten vertellen dat de Noordelijke boulevard  op Scheveningen bij de start van het seizoen klaar is….. ik had daar m’n twijfels over toen ik dit logje schreef.

Van de week hoorde ik dat het klaar is maar…. dat wilde ik natuurlijk wél even zelf zien. Blijkbaar vind ik “af” toch iets anders dan  “de bouw hotemetoten”. Zij vinden dat het “af” is nu de hekken zover open zijn dat je inderdaad ook in dat Noordelijke deel over de boulevard kunt lopen…. of dat leuk is….?  Aan de boulevardkant waren altijd wat winkeltjes en eetgelegenheden, als ik het goed heb komen er soortgelijke gelegenheden terug alleen…. daar is nog niet zo veel van te zien.
Er zijn wat kale  hal achtige bouwels te zien  en de hekken zijn dáár nog niet weg. Het was er bar ongezellig, eh… er was nog nergens een gezellige bar, zo kan ik het natuurlijk ook zeggen.
Nou ja, ik ben benieuwd wanneer het  strandseizoen  dit jaar begint Ik koester dus mijn “pre-strandseizoen” weken.


Aan de strandkant zijn de hekken weg, maar om nou te zeggen dat het uitnodigend is…. ? Er is nog vreselijk veel groot vrachtverkeer, o.a. om de strandpaviljoens, al dan niet prefab, af te leveren, die moeten dus nog ópgebouwd worden.


Een beetje alsof je verhuisd bent en wél een vloer in de gang hebt maar dat je nog overal  je nek  breekt over de dozen.
Nu kun je natuurlijk nog van mening verschillen wanneer het strandseizoen begonnen is, maar voor de concurrerende  strandpaviljoens is dat seizoen al wéken aan de gang, die zijn al uit de opbouwkosten na de prachtige paasdagen en zonnige weken daarvoor.

weer iets geleerd

Dat zeiden sommige lezers bij het vorige logje, er waren dus mensen die er iets aan hadden en eigenlijk had ik dat niet verwacht, leuk hoor.
Maar gisteren heb ik weer iets geleerd, we waren vorig jaar in de Japanse tuin op landgoed Clingendaal .
Die tuin is maar een paar weken pers jaar open wegens de kwetsbaarheid van de beplanting. We lieten toen de rolstoel bij de (hoofd) ingang achter en het lukte om Henk aan de arm langs alle hindernissen en smalle paadjes te loodsen.


Toen we gisteren aan de poort stonden te overleggen of het nu ook nog zou lukken hem zonder stoel mee te nemen  viel de beslissing  “niet doen” hij loopt daarvoor ondertussen té slecht en de paadjes zijn soms echt te smal om hem tussen 2 helpers in te nemen.
Maar de man aan de poort hoorde ons en vroeg ons even te wachten,hij was alleen maar zou zó de ingang voor ons openmaken die er dus wél speciaal voor rolstoelers blijkt te zijn maar dat bordje stond pas ná een dubbel hek en valt niet op.
Eh…. speciaal voor “rolstoelhouders” tja, een tikkie typische benaming, daar zal wel over nagedacht zijn.  De man is vriendelijk genoeg, wél erg langzaam dus wij zijn allang bij de ingang een tiental meters verderop als hij heb hek open komt maken.

Nooit geweten dat die ingang er is en vandaar af kun je over een aantal paden aan de buitenkant van de tuin bij het punt komen waar je het mooiste zicht hebt. Deze paden zijn ook niet heel breed maar wel goed begaanbaar, we kregen zelfs een plattegrondje mee over waar we wél en niét moesten komen. De portier  vroeg om de deuren goed te sluiten bij het verlaten van de tuin, dan zou hij de sloten open laten… hij was alleen, weet je wel, en dan moet hij bij het in en uit laten  de hoofdingang zonder toezicht laten.
Het was er weer prachtig! Dat is het in de rest van Landgoed  Clingendaal natuurlijk ook, al waren  de Rododendrons soms al  nét over hun hoogtepunt heen. Er viel nog genoeg te genieten.

 

 

“workshop”

Heel in de verte heeft dit logje nog iets te maken met de vergissing die ik kort geleden maakte. Ik plaatste een logje op deze site dat voor de prive site bedoeld was omdat het best wel een heftig logje was.  Ondertussen kreeg ik van Trees de tip hoe ik dat in het beheer zó in kon stellen dat in de mail met de feed slechts een samenvatting te zien is , dat scheelt een slok op een borrel bij een foutje.
Maar er waren ook lezers die me graag per @mail een steuntje in de rug wilde geven, omdat ze niet  konden reageren, maar sommige hadden geen mailadres.

Geknoei in het beheer is niet mijn hobby maar soms heb ik een dappere bui en kijk er eens rond. Bij zo’n “expeditie” vond ik per ongeluk waar je het mailadres, IP adres , naam en site kun vinden van een lezer die een reactie schreef.
(mits ingevuld natuurlijk maar je kunt dat als verplicht instellen)
Ik beloofde Anneke  dat ik er een screenshot van zou maken én een logje. Je weet maar nooit of er nog iemand iets aan heeft en zo wordt het ( bijna dan hé) een workshop die helaas voor wordpress sites opgaat al zal bij een andere hoost ook wel iets dergelijks te vinden zijn.

Daar gaan we dan…… Even opletten kindertjes
In de linkerbovenhoek achter de W ( van wordpress denk ik) staat “mijn sites” klik dat aan en dan rolt er links een menu uit waarin je  ( bij de rode pijl) “reacties” kunt vinden en aanklikken.


In het volgende scherm zie je alle reacties die je daar eventueel ook kunt beheren. Rechtsboven  staat bij iedere reactie een vakje “Gebruikersinformatie” ik kijk niet op een rode pijl meer of minder dus ook daar staat een pijl.


Ook dat moet aangeklikt worden en dan rollen de gegevens in een klein venstertje uit.
In dit geval mijn @adres. Dat is dan wél het adres dat ik alleen voor het bloggen gebruik, ik kijk er niet dagelijks naar omdat daar dus altijd de meldingen van reacties op binnen komen.  Die  heb ik niet nodig omdat ik de reacties dan allang gevonden heb . Maar voor ik ze verwijder kijk ik altijd wél of er een gewone mail bij zit.
Dat is dan weer iets waarvan ik niet weet hoe ik daar vanaf kom, ik houd me aanbevolen voor oplossingen. Een @adres  dat ik wel dagelijks zie is
rietepietz@yahoo.com
Maar in het beheer kun je dus altijd wél een @adres vinden al heb ik dat soms pas na een paar dagen door;-)

té relaxt

D a t  z a t  e r  i n  n a t u u r l i jk , h e e r l ij k  v e r w e n d  d o o r  A n n e m a r i e
i n  haar  b e a u t y s a l o n  d i e  z e  r u i m  e e n  j a a  r  g e l e d e n  o p s t a r t t e.  J a k l o p t , i k s c h r ij f  h é é l  l a n g z a a m o m d a t , j u i s t  n a  a l  d i e  h e e r l ij k e  o n t s p a n n i n g,  d e  v e r m o e i d h e i d  e r  f l i n k  o p   k l e t t e r t. 😉

Het gaat best goed, ze maakte met haar vriend samen een prachtige mos wand, wel speciaal gegreineerd mos, om haar voorkeur voor natuurlijke  producten te onderstrepen. Het gaat zo goed  dat ze weer kon investeren in een extra productlijn erbij, stilstand is immers achteruitgang.
Daarvoor moest de aankleding van de salon  flink aangepast worden, rekje hier rekje daar enz.
Ze maakt ook regelmatig videoclipjes helemaal zelf voor op haar Face book, maar ik kreeg het filmpje natuurlijk op m’n telefoon, kijken jullie rustig even zelf rond, (als je dat leuk vindt) ,  dat ga ik verder relaxen.

renoveren

Even een snel logje, druk,druk,druk! We hadden weer een drukkerijklusje waar ik nog een deel van thuis moet  doen. Henk kan lekker helpen omdat er ook een paar honderd keer een vouw gemaakt worden en vouwen kan hij nog steeds wel een uurtje geconcentreerd volhouden.
Woensdag mag ik op de pijnbank bij Annemarie en morgen ( dinsdag) even naar de kapper.
Nee geen zorgen, je herkent me daarna nog wel hoor, gaan geen schokkende dingen gebeuren want mijn korte vlas koppie laat weinig verandering toe.
Je kunt tegenwoordig kort haar wel láng laten maken maar of ik dáár nou van zou opknappen betwijfel ik. Lang haar moet je staan, moet bij je passen en ook nog een geschikte structuur hebben, dat heb ik helaas allemaal niet,

Ook vroeger was mijn haar al niet geschikt om het lang te dragen, langer dan op de schouders is het nooit geweest en dan droeg ik het toch vaak opgestoken in de toen zo moderne Grace Kellyrol of een bos opgestoken krullen.
Experimenteren doe ik niet meer, eh… o ja, in 2013 had ik nog een keer een ander kapsel maar toen dat al snel onder de luizen zat  heb ik er  de schaar in laten zetten.

dierenleed

Ach…. uiteindelijk ben ik niet de enige waarbij het wel eens tegenzit. Je hoeft alleen maar om je heen te kijken en je komt allerlei klein leed tegen, vooral dierenleed…… in de supermarkt. bijvoorbeeld……


En zelfs als je gewoon thuis bent  en de bel gaat……


geschrokken?

Wat schrok ik vreselijk toen ik toen ik dinsdag nét even te laat in de gaten had  dat ik het  logje voor mijn prive site  in het venster van dit blog had geschreven én gepubliceerd.
Op die prive site schrijf ik, ongeveer als een in  “ziekenhuis status”( maar toch anders)   alles over het leven met een demente partner, me daarbij niet druk makend of ik onsmakelijke details in verhullende taal zou moeten schrijven.
Ik informeer ook de (klein)kinderen  via deze site.

De fout herstelde ik zo snel mogelijk maar uit de reacties op het snel geplaatste  volgende logje  bleek dat sommige volgers  in de feed het logje toch konden lezer, en ook  dát was schrikken, de titel “escatatie” was veelzeggend genoeg. Tussen de regels door las ik dus hier en daar in de reacties van het ándere logje  toch best wel bezorgdheid en dat was misschien ook wel terecht.

Nee ik ga het logje niet hier alsnog plaatsen, de details zijn minder belangrijk maar ik geef toe dat er zeker een paar heftige dagen passeerden waarbij je gerust van escalatie kon spreken en ik gedwongen werd  na te denken of ik het allemaal nog wel aan kan! Duidelijk werd ook dat er zeker gevaarlijke situaties kunnen ontstaan  en toch wilde ik op dat moment géén hulp van de kinderen  inroepen, misschien wel uit angst dán in een richting gestuurd te worden waar ik ( nog) niet aan toe ben en eigenlijk ook niet over na wil denken.

Natuurlijk dacht ik wél  veel na en sliep ik slecht,  en natuurlijk denken ondertussen de kinderen ook mee maar ja, beslissingen nemen kan niemand anders voor ons doen en échte oplossingen zijn er natuurlijk niet.
Zelfs als Henk wél naar een  goed tehuis zou kunnen maakt dat mijn leven niet leuker, niet makkelijker  en niet minder verdrietig. Dus waar ligt dan de winst!

Ik geef het toe, het is op het moment niet  allemaal even makkelijk maar toch, maak je niet al te veel zorgen. Ik weet goed waar ik mee bezig ben ( al loop ik  af en toe tegen m’n grenzen aan) maar vooral, er wordt op me gepast.
Volgende week is er weer een fijne verwenmiddag voor me geregeld en geloof me,  daar gá ik me toch van genieten!!.

Hippeastrum erectus

Ik heb maar eens even gegoogeld op  de echte naam van m’n “ammedinges” , in de volksmond Amaryllis  geheten. De zondagse naam is Hippeastrum
Hij groeit nu onwijs hard, het langste blad is  ondertussen 37 centimeter lang en dat is best lang…. hij heeft dan ook moeite  om eh…. ‘m omhoog te houden zag ik  kort geleden.
Ja wat gaan we nou krijgen, dat pik ik natuurlijk niet  na al mijn goede zorgen.
Ik kijk even of er geen breuk in het blad zit, dat zóu natuurlijk kunnen omdat Beau de vensterbank óók een beetje als zijn domein ziet.
Maar het blad is niet beschadigd, ik probeer het omhoog te zetten  maar hij  laat alles weer hangen zodra ik het blad loslaat….
Goede raad is niet duur, ik heb nog wel een stokje van de juiste maat ter ondersteuning.

 

 

 

Vanmorgen zag ik dat het stokje geen dienst meer deed, het zal dus wel  een Hippeastrum erectus  zijn

 

de kat sturen

De kat sturen betekend zoveel als ” het af laten weten” . en ja, ik laat het noodgedwongen afweten met  een nieuw logje te schrijven maar dat is niet mijn schuld….. het mocht niet van Beau….die ligt vaak naast me op de bank wanneer ik lappie op schoot heb en tja, poezen hebben iets met muizen…..

 

Vorige Oudere items