bruidsjurk

Er is in de Keukenhof ook een plaatsje ingeruimd voor “de prins op het witte paard”!
Of het wel helemaal politiek correct is dat ook de prins wit is betwijfel ik, maar oke, daar hebben we het niet over.
Natuurlijk heb ik mijn “eigen prins” bij me die dag dat we er vertoeven en het toeval wil dat het óók de week is waarin onze trouwdag valt, de 58ste .
Je begrijpt, toen de gelegenheid zich voordeed even snel in een práchtige lange bruidsjapon te stappen was  de verleiding te groot.
Inge was niet helemaal tevreden met het resultaat maar er wilde nog meer jonge dames een foto maken in de jurk, we doen het er maar mee.


Het werd een beetje dubbele trouwdag, tot nu toe heeft Henk nog nooit één trouwdag vergeten. Vorig jaar nog was hij al twee weken van te voren van de leg . Zodra hij hoorde  dat het bijna april was begon hij dagelijks over 5 april, de trouwdag.

Dit jaar “sloeg hij niet aan” toen april in de datum kwam. Althans zo leek het, maar ik weet het niet zeker. Hij vroeg wél steeds wanneer het kerstmis was, of Sinterklaas . Het is goed mogelijk dat hij wél met de trouwdag bezig was maar het juiste feest niet kon benoemen, zoals hij vanmorgen in de auto “een olifant ” zag onderweg waar ik alleen maar een vrachtwagen zag. Zijn kronkels zijn ondoorgrondelijk en voor een buitenstaander onbegrijpelijk.

Het is niet erg als hij het vergeten zou zijn, het is toch een heel vreemde trouwdag na een best moeilijk jaar. We zijn weliswaar nog steeds samen maar zijn ondertussen helaas meer  moeder en kind dan gelieven. Dat doet pijn ja, want met “mama” ga je toch anders om dan met je lief.
Maar onze kinderen  laten het niet op z’n beloop en seinen me in dat zoonlief vroeg voor de deur staat om met de bruidegom naar de bloemist te wandelen. Ik beloof dat er dan voldoende geld in zijn portemonnee zit want hij wil dan natuurlijk zélf betalen.

Maar de portemonnee zit niet in zijn kontzak als ik die,  wanneer hij  in bed ligt, wil pakken, ook niet in zijn huisbroek, en niet in zijn jaszak, en niet in zak van de badjas, hij ligt niet … ……. na veel zoeken vind ik de portemonnee in een lade van het dressoir.

Hij heeft een slechte start op die vrijdagmorgen, maar uiteindelijk gaat hij met Ruud naar het dorp en…. is even hélemaal “bij”, Ruud vertelt hem onderweg wat voor heuglijke dag het is en dat ik dat vast vergeten ben. Glunderend komt Henk  thuis met een prachtig boeket, héél even  zie ik de ogen van mijn eigen prins op het witte paard, en ik zie dat hij “mij”ziet, maar na een half uurtje dooft het weer en moeten we op zoek naar zijn sleutels en is hij nog lang heel onrustig!