zo lief

Blijkbaar vergeet ik steeds hoeveel impact logjes als het vorige op  iedereen die hier leest hebben. De reacties zijn zó lief en zo troostvol dat ik  mezelf altijd een beetje ga verdenken van overdreven dramatisch schrijven.
Dat komt vooral omdat alles  de dag erna meestal wel weer redelijk onder controle is.
Ik haast me dus om jullie nu óók iets te laten zien over de dag erna toen we met Ruud en zijn lief naar het seringen bos  in Den Haag gingen.

Vreemd genoeg kenden wij geen van allen dat stukje bos bij Ockenbrug. En dat terwijl er zelfs  een “bescheiden” maar heel sfeervol parkeerterrein is, zonder belijning maar met beukenhaagjes  als afscheidingen. of het nou zo geschikt is om er met een rolstoel doorheen te gaan….?
In ieder geval niét overal, maar oke, met  Ruud als extra PK moet het toch wel lukken.
Het ruikt er heerlijk door alle verwilderde hyacinten maar de paden worden niet alleen steeds smaller, er zijn óók aardige hoogteverschillen   zodat ik de rolstoel al snel door Ruud laat duwen.
Dat Henk af en toe bijna uit de wagen stuitert door boomstronken komt omdat hij zijn “gordel”niet om heeft ( er zit inderdaad wél een heupgordel in de roller) Henk kan er alleen maar om lachen want als iémand Henk nog kan laten lachen is het Ruud. Hij hangt ook vreselijk de pias uit die ochtend, geen idee van wie hij dat heeft, dan moet je héél ver terug in de familie vermoed ik!
Als Henk, zoals hij wel vaker doet, vraagt of er iemand anders even wil zitten  meldt Ruud zich dan ook meteen om even uit te rusten.
Het pad is daar gelukkig redelijk en zo loopt Henk gniffelend achter de rolstoel met Ruud erin.
Het stikt er van de lelietjes der dalen die ook al zo lekker ruiken. Kortom, we genieten en alle onzin die Ruud  er even tussendoor uit kraamt laat Henk soms tot tranen toe lachen.
Kijk dat koppie nou,

 

 

Dat is een stukje uit een andere foto, we zagen een boomstronk waarop een mieren kolonie druk doende was hun dagelijkse maaltijd bij elkaar te sprokkelen. Terwijl ik, erover heen gebogen, een stukje probeerde te filmen stond Ruud achter me weer zijn vader aan het lachen te maken…..

 

Het filmpje?  kwam natuurlijk niet veel van terecht maar oke, ik laat het toch zien…..

nu even niet!

Ze ziet het al als hij uit bed komt, hij wankelt meer dan hij loopt  en dat verbetert niet als hij gedoucht en aangekleed is. De helft van zijn ontbijt blijft staan en wanhopig brengt hij uit;” Ik begrijp het niet”.
Zij begrijpt het wél, één van die heel slechte dagen die met enige regelmaat voorkomen.
Zijn éne hand is witter dan de andere, waarschijnlijk ergens een kleine storing in de bloedsomloop in de hersenen, daar gaat ze maar vanuit. Wat moet ze anders, die keer dat ze er een arts bij haalde wist die ook weinig zinnigs te zeggen en was het zo goed als over eer er een arts wás. .

Ze doet wat ze dan altijd doet, helpt hem naar de bank , legt een dekentje over hem heen,  en zet zacht muziek aan die hij graag hoort. Hij kijkt haar indringend aan en zegt; “als je me niet meer hoort ben ik er niet meer”, ze geeft hem een kus en zegt dat ze hem altijd zal horen.

Normaal gesproken maakt  het haar niet onrustig. Ze weet dat het ooit fataal  zal zijn en nee natuurlijk, daar moet ze nog niet aan dénken. Maar als het dan toch zover is dan gunt ze hem zo rustig weg te mogen glijden in deze, een beetje serene, sfeer zonder angst, want soms merkt ze wel dat hij angstig is voor de dood.

Maar vandaag  maakt het haar onrustig, vandaag roept haar hele wezen “nú even niet“, niét terwijl hun dochter  op 9  vlieguren afstand zit en die  het zichzelf nóóit zal vergeven  dat ze er niet was.
Ze heeft belooft eerlijk te laten weten hoe het gaat, dat doet ze ook maar gelukkig is het daar dan nog nacht en kan ze  voor het daar ochtend is laten weten dat het weer ietsje beter gaat, dat het kalmerende pilletje én de slaap hem weer wat op de been helpen.

Het regenachtige weer nodigt niet uit om naar buiten te gaan maar daar knapt hij nou juist altijd zo van op, ze maakt dan maar een klein ritje in de auto langs een groene route, dat doet hem goed.
Later op de dag, als hij weer moe is, slaapt hij weer een uurtje, ze luistert naar de wat rommelige ademhaling  én de LP die op staat met precies dát nummer  dat haar gedachten aanvult, laat het alsjeblieft alleen maar “weer zo’n slechte dag zijn”…… let it be…….

Flori.. eh sant

Inderdaad, de Florida gangers zien er florissant uit als ik de foto’s in de app zie……eh….
Nou ja, als ze in een waterpark zijn misschien iets minder maar wie daar over valt is een kniesoor.
Ze hebben  het allemaal reuze naar hun zin en doen allemaal leuke dingen.

 

 
De kleintje gaan vrijwel overal mee bij alles wat ze doen. Als er een boot gehuurd wordt en iedereen gaat snorkelen snorkelt Amber natuurlijk ook!
Maar Levi gaat gewoon zonder snorkel te water en gaat stoer een krokodil te lijf.

De kleintjes worstelen een beetje met het  tijdverschil al gaat het wel steeds beter maar ja, kindertjes zijn nou eenmaal vroeg wakker , oma gelukkig ook.


Die zeekoe ging net langs de boot toen ze niet in het water waren, lijkt me wel zo veilig, al zegt men dat het geen kwaad kan.


Echte kinderdingen doen ze natuurlijk ook, ze ontmoeten er hun helden maar een dagje varen in kano’s vindt iedereen leuk  en laat heel veel mooie natuur langs komen, én dieren natuurlijk, zoals grote schildpadden en jonge krokodillen op boomstammetjes. En wij  genieten  met ze mee!

eigeel

Toen ik nog kind was  was het paasfeest dé reden om nieuwe kleding te krijgen. Maar nadat ik niet meer groeide, ( althans niet in de lengte) verwaterde dat en ging hoogstens het weer tijdens de paasdagen een rol spelen.
Dit jaar liep ik kort voor Pasen tegen zelfs 2 jurkjes aan die naar m;n zin waren.
Eindelijk weer een lengte die de  “wat minder gestroomlijnde delen” van m’n benen bedekt.
En vooral niet zó strak om mijn, toch hier en daar wat uitstulpende lendenen, dat de gelijkenis met een rollade niet denkbeeldig is
Eén ervan zelfs nog in één van de ultieme paaskleuren.
We dronken koffie met Ruud en zijn lief in een gezellig “buitengebeuren” ergens in Delfgauw en strekten even daar  de benen  na de lange zit op het terras.
Niet ver maar natuurlijk komen we áltijd wel iets tegen dat de aandacht trekt.
Je ziet Ruud denken “mijn God, moeders ziet weer log voer”.

Hij heeft gelijk natuurlijk, in  de rand van het groen  ligt iets  dat nadere inspectie behoeft, het blijkt een klein speelgoedbeertje te zijn  waar we iets wonderlijks aan menen te ontdekken.


Heel luguber is de plaats waar oogjes zouden moeten zitten hol , jakkes, gunnen zelfs speelgoedbeestjes elkaar het licht in de ogen niet ?
Of eh… is het toch waar dat kraaien glimmende dingen niet kunnen weerstaan en hebben met hun snavels de ogen uit het beertje gepikt. In de natuur is het immers “eten of gegeten worden”!
Mwah….. slecht scenario, waarschijnlijk zijn de kraal oogjes er bewust uitgehaald om te voorkomen dat de kleine eigenaar/eigenaresse ze er uit zou peuteren en in de mond steken.  Mooier is het niet van geworden, beetje luguber, waarschijnlijk van een kindje  van de Adamsfamily, dan kan bijna niet anders.

jongensdromen

Alle jongetjes  hebben tijden hun ontwikkeling beroepen waar ze van dromen. Dat heeft meestal wel een beetje te maken met waar ze mee in aanraking komen.
Zo was Levi al “in voor” vrachtwagen chauffeur doordat hij met opa Peter zijn vrachtwagen mocht inspecteren , en voor arts nadat hij een kleine ingreep in het ziekenhuis moest ondergaan.


Van de week had hij een paar uur lang een ander beroep op het oog, piloot.
De vlucht verliep vlekkeloos, de kindertjes waren ( volgens hun moeder en  oma maar die geloof ik) voorbeeldig tijdens de 9 vlieguren.
Levi maakte een tekening voor de piloot die hij aan de stewardess gaf maar…. Levi mocht zélf even naar de cockpit om de tekening geven want tja, als je piloot wilt worden kan een babbeltje met een “vakgenoot”nooit kwaad.
Kon hij meteen zien of zo’n pet hem wel staat!
Wel ff jammer dat de landing roet in het eten gooide.
Heel veel turbulentie, wat Amber als een soort achtbaan ervoer en met de armpjes in de lucht lekker mee hupte. Maar toen de landing  eindigde met flink was gestuiter  was voor Levi de maat vol….. hij wordt géén piloot, dat was wel héél korte carrière .

beter een half ei

Moest ik van de week aandenken toen ik dit zag in het gras langs de Vliet…… ”
“Beter een half ei dan een lege dop”.


Ik dacht nog, hoe komt hier nou een kapotte lege eierdop maar dat raadsel werd even verderop, waar nog zoiets lag, opgelost.
Jullie vinden vast allemaal een mooi geverfd paaseitje aan het ontbijt, dat gaat hier waarschijnlijk niet helemaal goed komen , de paashaas had andere dingen aan zijn kop dan netjes verder gaan met eieren verven …….

van 10…naar 9…

Ja en dan vertrok vanmorgen héél vroeg  mijn steun en toeverlaat, dochter Inge,   Mét het grootste deel van haar kinderen en  haar twee kleinkinderen gaat ze  bijna 3 weken naar Florida. Het was een wens van haar kinderen om de reis van jaren geleden nog eens met z’n allen te doen.
Ik zal haar zeker missen ( als er iémand weet wat er hier  nodig is dan zij wel)  maar natuurlijk gun ik haar van harte deze vakantie met “haar spul”.

Haar aanvankelijk bedenkingen  werden opgelost doordat Ruud nu weer in Nederland woont zodat ik iemand heb om op terug te vallen. Ook kleindochter Annemarie bleef liever gewoon in haar beautysalon in Houten, ze draait best al heel leuk voor pas een jaar maar natuurlijk, zo’n  lange vakantie betekent én een dure reis én  geen inkomsten. Verstandig meisje hoor. Zij komt gezellig 2de Paasdag hier op bezoek.

Maar de rest vertrok dus vanmorgen in opperbeste stemming.
Levi  en Amber  uiteraard helemaal door het dolle heen.
Nog maar net bijgekomen van de feestelijke dag met de koningsspelen op school,  waarvoor  ze natuurlijk passend gekleed waren.
Ze hadden ook goed geoefend op het landelijk ingestudeerde lied voor die dag.
Het lied bleek ook héél goed bruikbaar om de vakantie vanmorgen af te trappen……
Ik wens ze een  héél fijne vakantie.

 

 

beste stuurman…

Het spreekwoord zegt  ” de beste stuurlui staan aan wal”, maar aan de “wal” bij de Vliet stonden alleen Henk en ik in gezelschap van dochter Inge.  En wij stonden te kijken náár een man die best  wel tot  de groep “beste stuurlui”  zal  behoren.


Op de meeste plaatsen is de Vliet niet breder dan hier te zien is, ruim voldoende voor deze 4 pers. roeiboot mét stuurman, zelfs als ze zouden willen keren kán dat, daar hoef je geen heel bijzondere stuurman voor in de boot te hebben.

Maar er is ook een stukje waar de Vliet iets breder is, er is een soort kom die voor een ophaalbruggetje ligt om in het Rijswijkse haventje te kunnen komen (wat volgens mij maar heel zelden voor komt)


En daar bleven we even kijken toen er een groot gevaarte aankwam dat getrokken werd door een “duwboot”! Ja wél,  de duwboot stond in zijn achteruit  en sleepte zijn vracht mee. Vlak bij de draaibrug ging ineens de vaart eruit en vroegen wij ons af of de vracht afgemeerd zou worden in de kom of, maar dat leek best wel lastig, het hele spul gekeerd zou worden zodat de duwboot ook echt duwend verder kon.
Het werd het laatste.

 

 

Op het oog volkomen moeiteloos werd met twee keer steken alles in de krappe ruimte gedraaid, een stuk meerpaal bekort de draairuimte  ook nog een beetje. Ik dacht natuurlijk net even te laat aan een stukje filmen, het schip lag toen al dwars op de Vliet.
De vieze diesel stank was wel even een minpuntje!

 

 

smile…

Heb je soms, dat je een oude song op de radio hoort waarvan je indertijd de tekst niet kon vertalen. En nu kun je dat wel, en dan gaat het vaak om ontnuchterende  “flut teksten” die je destijds fonetisch meezong.

Bij dit nummer heb ik m’n twijfels, heel sfeervol gebracht, met een prachtige stem waar je zo bij weg kunt zwijmelen, maar toch… ergens een beetje het soort dooddoeners waar ik zo’n hekel aan heb. Soms moet  een stevige huilbui kunnen hoor, dat lucht op, beter dan een geforceerde glimlach.
Alsof onze casemanager, zoals van de week, weg duttend op de bank mijn verhaal aanhoort en dan als advies geeft; “U moet echt aan Uzelf denken hoor”.

Maar ….. ik laat me tóch inpakken door de stem van de zanger,  en wie  weet kun jij de aanmoediging ook gebruiken want er heerst nogal wat  zorgelijkheid  en droefenis in logland  momenteel.
Oke… trek je mondhoeken in de plooi en laat je inspireren door  Nat Kink Cole.,

hebbiejeffe

Dat wordt gelukkig nog steeds met enige regelmaat gevraagd door de drukkerij op Scheveningen, Alleen wordt er dan in keurig ABN gevraagd “hebben jullie even tijd voor ons”. Het wordt wel minder omdat Henk steeds minder kan en snel ongedurig wordt als hij niets zinnigs kan doen.
Soms kan ik het werk mee naar huis nemen daar kan ik makkelijker mijn aandacht verdelen tussen hem en het werk.

Maar van de week was er zelfs 2x een klusje waar hij wél aan kon werken, een mailing. De enveloppen hebben tegenwoordig allemaal een strip lock en daarbij valt hij moeiteloos in het oude ritme, stripje eraf trekken en de flop dichtplakken.Het vullen zóu misschien ook nog wel gaan maar dit keer niet, de uitnodigingen voor een jubileum bij een bedrijf waren gepersonaliseerd en dus móet iedere enveloppe én kaart bekeken worden om te zien of de naam klopt. Je voelt hem al aankomen?

Niet te vroeg juichen, ik héb inderdaad wat namen opgeschreven die op mijn lachspieren werken door er combinaties mee te maken, maar ik vergat het briefje mee te nemen. Ik weet alleen nog een voornaam die me opviel; “Nabil”, wie noemt zij kind in ’s hemelsnaam “Nabil”. Ik neem maar aan dat het geen van oorsprong Nederlandse naam is. Ik wéét het niet, moet meteen denken  aan het moderne “voorbips”  want waar een “voor” is is meestal ook een “na”.

Het jubilerende bedrijf  (niet op gelet wélk bedrijf)  spreekt iedereen bij de voornaam aan en heeft een ludiek lettertype gebruikt, dat van een oude typemachine met  een bijna versleten lint. En de toon is héél losjes, “kommieook?” Tja, kom je ook  lijkt me eigenlijk al vlot genoeg maar áls je dan de wat ingeslikte  spreektaal wilt gebruiken  doe het dan goed en zet er ook een J tussen “kommiejook” want zó  klinkt het als mensen de boel aan elkaar plakken hier in de randstad.
Ja hoor, ik maak me er (als geboren en getogen Haagse)  ook wel eens schuldig aan. Net als bij de vraag “hebbiejalles en hebbiejeffe”,  zeg je die j misschien niet bewust maar je hóórt hem  wel tussen die twee klinkers wanneer je  boel aan elkaar plakt.
Ik zeur er verder niet over, het lost in ieder geval  het probleem op of we “je” mogen zeggen tegen iedereen,  “je” moet maar  mie of bie worden……. vinuook?

Vorige Oudere items