guitig

Heel tegenstrijdig  zit ik te beweren dat ik het op de huishoudschool totaal niet naar mijn zin had….. en dan zet ik er een foto naast  waarop  dat niet af te lezen valt. M’n gezichtsuitdrukking is er ronduit vrolijk.
Of, om het iets meer jaren 50 uit te drukken, “dat bakvisje op de foto kijkt reuze guitig”. Zowel  “bakvissen” als “guitig kijken” zijn uit het gangbare taalgebruik verdwenen. Misschien kijk ik nog wel eens guitig maar een bakvis word ik nooit meer.

Maar goed, ik vond het dus maar hélemaal niets op die school  en dat lag in hoofdzaak aan de huishoudelijke vakken waarin toevallig ook nog een paar heksachtige  leraressen les gaven. Ik herinner me nog een situatie met een klasgenootje  tijdens een les. De “juf” vroeg een kammetje van een leerling om te laten zien hoe dat schoongemaakt kon worden, vooral jonge mensen deden dat nooit volgens haar.  (dat je niét denkt dat we er niets leerden) Ze hield het kammetje tegen het licht en stelde zeer teleurgesteld en onwillig vast  “dit kammetje valt toevallig wel mee”. Dat sfeertje dus.

Het was voor mezelf  ook een verrassing dat ik zo vrolijk op de teruggevonden foto sta. Waarschijnlijk had ik tóen al de instelling die me nu  op de been houdt. Je kunt er maar beter het beste van maken als niet alles loopt zoals je graag zou willen.
Dat moet haast wel, ik herinner me een voorval met een toenmalig vriendinnetje.

We reden op een zondagmiddag op de fiets van Den Haag naar Hoek van Holland en op de terug weg kreeg de fiets van het vriendinnetje een lekke band. We hadden geen plakspullen en geen geld om op  zoek naar een fietsenmaker te gaan en dus….. moesten we  de rest lopen. Het vriendinnetje was er niet zo blij mee en liet dat duidelijk blijken,  ze liep na een kwartier nog stééds te mopperen en te zeuren.

Gelukkig was ik in die tijd óók al niet bang om voor mijn eerlijke mening uit te komen. Ik vroeg haar fijntjes of ze zich realiseerde dat háár fiets een lekke band had maar de mijne niét….. dat ik  solidair met haar meeliep  maar dat ik dus zó op kon stappen en naar huis rijden…. en dat ook zou doen als ze zo bleef mokken.
Tja…. dat vrolijke snuitje kan best héél misleidend zijn hoor!

gevonden

Zou je het geloven dat ik zó jong  onder de vakkundige handen van Annemarie  vandaan kwam!!!!
Nee natuurlijk niet! Maar omdat ik   voor de kerstspullen op zolder was kwam ik óók weer oude foto’s tegen en kan ik nu een oude belofte inlossen en een verloren gewaande foto laten zien.
Als ik een stukje uit de foto haal lijkt het of ik als novice  in het klooster ingetreden ben. Maar dat is schijn,  dan had ik vast niet  zo vrolijk gelachen, ik was bovendien niet katholiek én ik was pas dertien jaar op deze foto.
Zodra ik de hele foto laat zien is het wel duidelijk….. kookles op de spinazieacademie!


Er verschenen al eerder logjes over de tijd die ik op de toenmalige Huishoudschool doorbracht zoals dit logje waarin  deze foto ter sprake komt als zijnde “zoek”.
Of dit logje waarin ik laat zien hoe “enorm op z’n plaats ik op de huishoudschool was”
…… nou ja… lees “waar ik mijn huishoudallergie opliep”.
Wat ik aan het koken was? Ik heb géén idee, maar het was zeker geen vier sterren menu. Misschien wel het schijngehakt uit het als eerste gelinkte logje!

werk in uitvoering

Jippie,  ik mag weer naar de Schoonheidssalon in Houten van kleindochter Annemarie voor een renovatieproject!
Ja ja, ik weet het lang niet iedereen vindt dat gepruts  bij een schoonheidsspecialiste fijn, maar ik ben er écht weer even aan toe. Verstand (voor zover aanwezig) op nul , liggen en laat het maar over je heen komen.
Even gewoon ogen dicht, niet op hoeven letten, gewoon in één keer verstaan én begrepen worden…. alleen maar welriekende luchtjes om me heen en een heerlijk zacht achtergrondmuziekje.
Geen zorgen hoor, ik kom de dag (deel) wel door en waarschijnlijk ben ik nog wel te herkennen na dinsdag. Annemarie is goed in haar vak maar tja, er zijn natuurlijk toch beperkingen in wat kán!

hoor je het?

Oeps, ik was ( eigenlijk als gewoonlijk) toch nog één kersttoestand vergeten op te ruimen.  Dit prachtige kerststuk dat we van Inge kregen. ……


En nu kán het niet meer weg want kijk nou naar de punt van die “ammedinges……..”


Hoewel….. kan dat wel zo blijven liggen dan? Voeding lijkt het niet nodig te hebben want vandaag was het puntje alweer iets groter, je hoort hem bijna groeien……..


Klopt, een hyacint gaat  zelfs  groeien in het donker en zonder “iets”. maar ja, weer je wel hoe groot en dik zo’n “ammedinges” stengel wordt? Gaat dat wel blijven hangen dan?
Misschien toch maar op zoek naar een passend bloempotje dan?
Of weet jij iets beters?

restjes….

PPffftttt…. hé hé. eindelijk weer alles een beetje normaal. De kerstboom staat weer in de tuin, uiteraard ontdaan van alle “versierselen”.  Het kerstdorp zit weer in de dozen en  het waren mooie, maar heel vermoeiende, weken.
Sebastian vliegt vrijdag weer terug, hij heeft genoten van de “bereikbaarheid” van alle familie en is een echte spelletjesfanaat.

Het gaf allemaal natuurlijk wél wat meer drukte dan normaal en een gewone decembermaand is voor Henk al druk genoeg om uit zijn ritme te raken. Bovendien had iedereen het druk ( dochter Inge maakte bijna dubbele werkweken) , de maandagzorghulp werkte niet op oudejaarsdag en zo vervielen er toch wel wat rustpuntje voor mij terwijl Henk nou juist méér aandacht nodig had. Maar dat komt goed, dinsdag ga ik in “revisie”bij kleindochter Annemarie, je weet wel, lekker “tutteren en kneden”

Vandaar de grote zucht aan het begin van dit logje, ik ben moe.
Maar ik móet me nog over wat restgebeuren ontfermen…..


Hoewel de kerstman eigenlijk al naar de Noordpool terug is maakt hij voor mij een uitzondering en blijft nog even wachten tot ik zijn ledematen  in elkaar gepast heb.
Verder  maken we de laatste restjes van het vorig jaar op, een heerlijk stuk kerststol…..
….. de laatste kruimels van de appeltaart die Sebastian met zijn tante Inge bakte…..
….. de laatste restjes van deze flinke pot vruchtenbowl…..

 

Allemaal héél geschikt om
een beetje uit te rusten toch?

de eerste van 2019

De laatste 2 weken van 2018  hébben we zo hier en daar al van alles gewenst
maar nu is het echt 2019  en begin ik het nieuwe logjaar natuurlijk  met mijn trouwe achterban ( waar ik echt héél blij mee ben)  een liefdevol en gezond nieuw jaar te wensen.
Ik vond nog een foto van (laat ik het mild schatten) een jaar of 12 geleden. Ons piepkleine open haardje was net klaar  en we hadden er lol in om er voor te poseren  voor een kerstkaart.
Henk als een beetje  overjarige chippendale en ik als een meer dan rijpe callrgirl.
Met een beetje knutselwerk kan “het stel” met jullie allemaal proosten op 2019.
Moge jullie mooiste dag uit 2018 de slechtste dag  in 2019 zijn.

Daar gaan we…………. PROOST

 

Volgende Nieuwere items