mijn vrouw begrijpt me niet

Ja helaas,  na 57 jaar huwelijk  lijkt  mijn vrouw me niet meer te begrijpen. Nee, ik wil  me niet beklagen hoor,  maar toch…., het is allemaal zo anders dan ik gewend was.
Voorbeelden…? Tja, ze zit  eigenlijk  de hele dag op m’n lip,  tandpasta op mijn kammetje i.p.v. op een tandenborstel…., niet goed!  Mijn benen in de mouwen van m’n badjas  steken, een ingreep!
Het  begint al vroeg in de morgen als ze me naar de wc stuurt, ( en dan nog alle mensonterende zaken die ze me daar aandoet)

Bij de douche staat ze te wijzen op mijn T-shirt, ik mag niet de onder de douche mét T-shirt aan.
Dan pesten we elkaar vaak even, ik laat haar  gewoon steeds herhalen wat ze bedoelt, zij spreekt Swahilie, wat ik niet versta en zo begrijp ik niet  dat de T-shirt uit moet. Met aankleden hetzelfde verhaal, ze vindt het niet goed dat ik twee broeken over elkaar aan doe, of achterstevoren, wat gaat haar dat nou aan? Ik zie daar niets vreemds in, waarom zij dan wel!

Het ontbijt maken deed ik altijd. Nu mag ik nog net het brood pakken en er boter op smeren. Maar daar heeft ze ook al babbels bij, Boter op het bordje… niet goed, boter op het aanrecht smeren ook  niet. En alle vier de boterhammen moeten gesmeerd, eerder mag de kuip niet in de koelkast (waar is die  ook alweer). Als ik dan eens iets extra wil doen en op het beleg óók nog een laagje boter wil smeren is het wéér niet goed….zucht! Koffie en thee doet ze zelf, lege kopjes brengen was fout, en thee in de suikerpot werd afgekeurd!

Nou ja, jullie hebben het plaatje wel denk ik, steeds meer muggenzifterij van haar kant, appelsap in de yoghurt schaaltjes gieten? Je raadt het al… foute boel! Een papieren zakdoek op willen eten… ze wil het niet hebben! Je kunt wel  zeggen dat ze me als een kleuter behandelt. Best logisch dat ik tegenwoordig  steeds vaker  “mama” roep als ik haar nodig heb,  ze gedraagt zich toch alsof ze m’n moeder is, nou dan!

Meestal voel ik me daar veilig bij maar soms maak ik me er zorgen over, ze is zo veranderd. Dan ben ik gewoon lekker dwars, brabbel onverstaanbaar tegen haar,  doe alsof ik haar niet begrijp of zeg helemaal niets. Of, zoals laatst, dan zeg ik haar de waarheid als ze boos is “meid, wat ben jij veranderd”,  dáár heeft ze niet van terug. lekker puh!

Ze helpt me iedere dag 2 x met me wassen maar maandag wilde ze me ineens door een hulp laten wassen. Een lieve vrouw daar niet van, maar die komt 1x per week  een spelletje met me doen en mij in bad stoppen vond ik géén spelletje en dat heb ik laten merken ook!

Maar dan komt er weer zo’n nacht… dat “ze” me dwars zitten, me willen komen halen…. wie “ze ” zijn weet ik niet eens,  maar ze zijn harteloos en dan moet ik vreselijk huilen.
Dan roep ik om mama, maar aan de manier waarop zij me dan in  haar armen neemt  weet ik het weer, dat is “mijn meisje”! Ze is veel sterker dan ik maar als ik dat tegen haar zeg voel ik ook haar  tranen op mijn gezicht, misschien is ze wel iets minder sterk dan het lijkt………

84 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. hanscke
    feb 04, 2019 @ 16:53:31

    Ik vind de invalshoek die je gekozen hebt erg aansprekend. Zo wordt het ondanks de pijn van elkaar kwijtraken toch een heel mooi blogje.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      feb 04, 2019 @ 18:21:41

      Het is ook makkelijker om vanuit zijn “gevoel” te schrijven, in de ik vorm lijkt het zo gauw “jezelf in het zonnetje zetten” en dat is zeker niet mijn bedoeling, daarvoor ben ik toch te onvolmaakt bezig.

      Beantwoorden

  2. Array
    jan 31, 2019 @ 19:31:26

    O wat heftig dit. Mooi geschreven. Maar het komt wel binnen…

    Beantwoorden

  3. Happy Hulk
    jan 30, 2019 @ 12:35:51

    Hier hebben ze nu Hulkenknuffels voor uitgevonden.
    Die helpen Altijd!

    Beantwoorden

  4. AnneMarie
    jan 29, 2019 @ 23:31:31

    Hier wordt ik stil van. Met een brok in mijn keel weer gelezen.
    In en in triest maar net zo goed voor jou als voor Henk.
    Wat een K*T ziekte.

    Beantwoorden

  5. cornma
    jan 29, 2019 @ 10:18:29

    Heel mooi en met respect naar Henk geschreven. Tegelijkertijd is het in- en intriest. Diepe buiging, Riet.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 29, 2019 @ 15:44:31

      Het is inderdaad heel ingrijpend voor hem, maar ook voor iedereen om hem heen. Dat is iedere ziekte wel maar bij dementie staat de patiënt zelf eigenlijk buiten spel omdat hij nauwelijks weet wat er aan de hand is en geen reden kan vinden voor wat er om hem heen gebeurt.

      Beantwoorden

  6. Villasappho
    jan 29, 2019 @ 08:56:59

    Och lieve Rietepietz het is zo schrijnend de onmacht grijpt me naar de keel.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 29, 2019 @ 15:50:06

      En dit is nog maar zo’n klein deel van alles dat er mis kan gaan, en ook regelmatig mis gaat.
      Gelukkig vergeet ik zelf ook heel veel dingen, (of raak eraan gewend) Maar ik ben blij met alle begrip om me heen.

      Beantwoorden

  7. Neeltje
    jan 28, 2019 @ 18:03:45

    Wat schrijnend eerlijk en toch liefdevol beschreven Riet. Een verdrietig en pijnlijk proces beschreven in een alleszeggend blog. Ik zie jullie bezig samen. Knuffel van mij.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 28, 2019 @ 18:26:41

      Klopt, schrijnend en verdrietig en uiteraard kan ik daar de éne dag ook beter mee omgaan dan de andere. Ik laat hem als het éven kan zijn gang gaan want soms merkt hij halverwege dat hij iets niet goed doet en herstelt zichzelf. Loopt bijv,naar de gang om iets naar de keuken te brengen ( die juist de andere kant op is. Hoe minder ik ingrijp hoe beter dat is maar ja….. theewater in de suikerpot schiet niet op natuurlijk en dingen in zijn mond stoppen moet ik zeker voorkomen. We waren ook langzaam begonnen dat de hulp mee naar boven ging als ik hem in bad doe… dat leek aardig te gaan totdat ze hem vorige week ook echt zou gaan badderen…. dan zijn we zo een week verder eer hij weer een beetje op dreef is. Dan heb ik daar niet zo’n zin meer in want uiteindelijk gaat het maar om 1 van de 14 keer in een week. Daar ga ik zo’n terugslag niet meer voor riskeren.

      Beantwoorden

  8. leidseglibber
    jan 28, 2019 @ 18:00:57

    Pffff ik moet ondanks je humoristische benadering of misschien wel juist daardoor, toch wel even een traantje wegpinken. Mooi geschreven Riet, respect.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 28, 2019 @ 18:18:54

      En het is maar gewoon geschreven zoals het hier dagelijks gebeurt en op mij over komt, niet eens bewust met humor bezig geweest. Maar er gebeuren inderdaad wel vaak dingen waar ik mét hem om in een deuk zou liggen, maar heeft heeft het meeste niet eens door .

      Beantwoorden

  9. majaer
    jan 28, 2019 @ 14:08:15

    Wat heb jij dit mooi geschreven en diep respect voor jouw Riet. Ondanks dat je van hem houd en alles voor hem wil doen is dit toch wel heel zwaar. Ik wens je heel veel sterkte

    Liefs Marianne

    Beantwoorden

  10. meninggever
    jan 28, 2019 @ 13:39:09

    Indrukwekkend weer wat je daar even met wat humor doorspekt op de jou kenmerkende wijze neerzet. Ik hoop oprecht dat je steun krijgt van mensen die snappen hoe jouw gevoelens geraakt moeten worden door wat je zoal meemaakt nu. Ons rest respect!! Heel diep!!

    Beantwoorden

  11. Ferrara
    jan 28, 2019 @ 13:28:50

    Wat een eerlijk stuk heb je geschreven. Diep respect, maar dat weet je wel.
    Er blijft bij mij een zin haken waar ik wat jou betreft wel eens vaker over heb gedacht, maar niet durfde te zeggen. ‘Nu ik nog fit genoeg ben om voor hem te zorgen.’ Ik hoop dat je fit genoeg blijft. En met fit genoeg, bedoel ik niet eens iets ernstigs, een gekneusde enkelband kan al voor veel ellende zorgen. Het gaat me niets aan, maar heb je iets geregeld met de casemanager, voor het geval dat?

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 28, 2019 @ 16:34:49

      Nee natuurlijk is dat niet gek om daar aan te denken, het is zelfs de enige reden geweest om te zorgen dat hij bij de zorg bekend is. In geval van nood is er dan crisisopvang.
      Je kunt er inderdaad niet op rekenen dat de kinderen altijd voldoende kunnen inspringen als iets mankeer, zoals in april 2017 toen ik door een flinke blaasontsteking geveld werd. Maar als het maar als we het maar éven met elkaar kunnen redden heeft dat de voorkeur want een afwijkend leefpatroon gooit hem meteen weer een stuk achteruit. Ik laat ook dingen die te kwetsuur gevoelig zijn achterwegen. Ik realiseer me te goed dat áls hij tijdelijk in de opvang zou moeten er waarschijnlijk geen weg terug meer is.

      Beantwoorden

  12. Regenboogvlinder
    jan 28, 2019 @ 11:42:57

    Hartverscheurend dit te lezen Riet! Zwaar hè. De onmacht spat er vanaf en dat is zo erg. Je zult dit stukje ook niet met droge ogen hebben kunnen tikken… RESPECT! Met hoofdletters. En heel veel sterkte! We denken echt heel veel aan jullie! Dikke knuffel!

    Beantwoorden

  13. Mies Huibers
    jan 28, 2019 @ 11:37:42

    Indringend geschreven. Een uitlaatklep moet het voor je zijn om dit zo ijzersterk te verwoorden.

    Beantwoorden

  14. schrijfselsvanmij
    jan 28, 2019 @ 10:56:22

    Arme jullie allebei …..
    Gelukkig heb jij, lieve Riet, zoveel liefde en begrip voor Henk, want anders is dit niet vol te houden. Mijn schoonvader heeft absoluut 0 empatisch vermogen, dat is voor mijn arme dementerende schoonmoeder echt niet leuk …l.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 28, 2019 @ 13:04:02

      Nou ik haak soms ook wel even af hoor, als hij zoals vanmorgen vrijwel geen enkel zinnig antwoord geeft maar bij ieder kuchje vraagt wat is zeg heb ik het ook wel even gehad met hem. Hij hoort me dus wel maar begrijpt me niet. Dan laat ik hem maar een beetje modderen en probeer maar ff niet om zijn belevingswereld in te stappen. Het is ook erg complex om met dementie om te gaan.

      Beantwoorden

  15. willyfotoblog
    jan 28, 2019 @ 10:22:34

    dat was even slikken Riet

    wat een kwaal..

    goede moed gewenst

    Beantwoorden

  16. Michel
    jan 28, 2019 @ 09:44:34

    Het valt allemaal niet mee. Maar er klinkt zoveel liefde door in je woorden.

    Beantwoorden

  17. Petr@
    jan 28, 2019 @ 09:44:10

    Lieve Riet, weten nog niet half hoe het er aan toe gaat bij jullie.
    Wat heb je dit mooi opgeschreven, eerst met humor en met emotie.
    Respect voor je doorzettingsvermogen en liefde voor je man.
    X

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 28, 2019 @ 10:17:40

      Nee het blijft iets waar je zelf in moet zitten om te voelen hoe intensief het is. Alleen als je er echt 24/7 mee bezig bent ervaar je dat en dat gebeurt alleen partners van dementiepatiënten.

      Beantwoorden

  18. John
    jan 28, 2019 @ 09:11:02

    Pittig Riet. Het lijkt me echt een behoorlijke opgave om dit allemaal te beleven. Als je het zo leest lijkt het grappig maar het is natuurlijk loei zwaar dit met je partner mee te maken. Sterkte.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 28, 2019 @ 10:15:22

      Dat is het ook, sommige dingen zouden inderdaad grappig zijn als hij er ook de lol van inzag, maar hij ziet het meestal niet als “vreemd”maar denk dat alles normaal verloopt. Met uitzondering van zijn spraak, dat stoort hem echt heel erg dat hij steeds minder kan verwoorden wat er in hem om gaat.

      Beantwoorden

  19. Koen
    jan 27, 2019 @ 22:58:04

    Door merg en been … Hou moed.

    Beantwoorden

  20. Zus
    jan 27, 2019 @ 22:42:30

    Dit schrijven hakt er in bij mij. Ik vind je zo een lieverd voor je man. Volgens mij weet jij wat hij denkt wat hij wil. Nou is dat niet zo gek na zoveel jaren samen. Maar je moet het ook maar op kunnen brengen 24/7. Ik bewonder je om je eerlijkheid. Of lees ik nu tussen de regels door? Je bent voor mij een heldin dat je aandurft om je man thuis te houden, je bent zoveel uren met hem alleen. Er gebeuren steeds weer dingen die anders gaan dan je verwacht. Ik denk vaak aan je en huil nu stilletjes met je mee. maar er komen andere tijden en ik hoop dat je je daar ook zo goed doorheen slaat. Dikke knuffel van mij.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 28, 2019 @ 10:10:06

      Nou ik ben niet echt alleen maar lief hoor, vlieg ook regelmatig uit de bocht maar natuurlijk is een liefde van in totaal 60 jaar een stevige basis om het vol te houden. De wetenschap dat het veel dingen niet eens makkelijker maakt als ik hem wél buitenshuis zou laten verzorgen helpen eigenlijk het meest om het hier thuis vol te houden. Maar het is inderdaad steeds weer een stukje afscheid nemen en nieuwe ongemakken een plaatsje geven. Daar heb ik het ook steeds wel even moeilijk mee hoor, dat zal ik niet ontkennen. Maar als er dan weer wat evenwicht is gaat het best aardig. Voor iemand die alleen woont is een tehuis een bittere noodzaak en altijd beter dan alleen thuis, maar in Henk’s geval zou het zowel voor hem als voor mij veel nadelen hebben.

      Beantwoorden

  21. RenéSmurf
    jan 27, 2019 @ 22:37:00

    Je hebt het zelf allemaal niet zo door, en daar moet je je dan maar bij neerleggen, dan sleept zij je wel door de dagen heen!

    Beantwoorden

  22. gewoonanneke
    jan 27, 2019 @ 22:15:43

    Ach Riet. Heb je soms ook niet dat je denkt, wat zou hij nou nog denken. Zou hij zo denken zoals je het nu beschrijft, voor hem en jou hoop ik van niet maar weten doen we het niet. Het is zo waar zoals je het schrijft zo zwaar ook….en verdrietig en een dikke knuffel voor jou…..en de moed om het vol te houden of de kracht om anderen een deel van de zorg te geven.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 27, 2019 @ 22:28:21

      Ik blijf wel moeite doen om hem te laten zeggen wat er is en heel veel is gewoon duidelijk uit zijn handelen. Mijn woorden komen vaak vervormd bij hem binnen en d;at kan ik goed merken. Andere dingen kan ik dan afleiden uit wat hij w;el zegt, zoals dat hij mij veranderd vindt, dat zei hij letterlijk. Daaruit blijkt dat hij niet door heeft hoe juist hij veranderd is. Hij wil alles graag “gewoon gezellig”, dat zegt hij als hij door heeft dat hij de grip kwijt is . Dus ik snap wel dat hij dénkt dat ik veranderd ben, evengoed komt dat wel hard aan als hij dat zegt.

      Beantwoorden

  23. Spontanity
    jan 27, 2019 @ 21:59:31

    Oh lieve Riet.
    Wat heb je dit mooi verwoordt.
    Maar oh, wat een tranentrekkend stukje!!!
    Pffff.
    xxxx

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 27, 2019 @ 22:12:05

      Hoewel ik natuurlijk niet altijd helemaal Henk’s gedachtegang kan volgen is dit wat ik zie gebeuren en hem soms hoor zeggen.
      Ik heb normaal gesproken niet de aard om bij alles in tranen uit te barsten maar helaas , het overkomt me nu soms ook!

      Beantwoorden

  24. Mrs. T.
    jan 27, 2019 @ 19:31:21

    Ach lieverd toch, wat een heftig logje. Je schrijft zo goed op wat je meemaakt, wat Henk meemaakt. Het is een verschrikkelijke ziekte. Dikke knuffel voor jullie allebei vanuit hier.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 27, 2019 @ 19:46:21

      Dank voor de knuffel en het is zeker heftig wat we nu meemaken. En dan is dit maar een heel kleine greep uit water zoal mis gaat op een dag. En niet te vergeten, het verlies van geestelijk contact en gesprekspartner, dat eigenlijk nog zwaarder is dan dan de persoonlijke zorgverlening.

      Beantwoorden

  25. Mrs. Brubeck
    jan 27, 2019 @ 19:15:49

    De manier waarop je dit beschrijft bewijst wat een sterke, warme vrouw je bent. Het is een verschrikkelijke ziekte en vergt veel van een partner.
    Knap op welke manier je dit kan delen.
    Zorg je ook wel voor jezelf?
    Liefs.

    Beantwoorden

  26. Jeanne van Sjannesblog
    jan 27, 2019 @ 18:05:48

    Ik heb geen woorden, een hard gelag! Ik leef met jullie mee, maar daar heb je niets aan natuurlijk.

    Beantwoorden

  27. Matroos Beek
    jan 27, 2019 @ 17:56:23

    Slik.
    Je hebt je onmacht oneindig goed verwoord en geuit door dit schrijven vanuit het gevoel van Henk. Omdat je door zijn ogen kijkt, naar hem en naar jezelf, komt de realiteit aan met een volle slag ontroering.
    Ik steek jullie beiden een heel groot hart onder de riem, maar vind verder geen woorden.
    Ook ik een beetje wezenloos van onmacht.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 27, 2019 @ 18:31:06

      Het is inderdaad een grote muur van onmacht waar je dagelijks vele keren tegenaan loopt Hoe beter ik daarmee om kan gaan hoe minder hij zich realiseert dat er dingen fout gaan, dat maakt het de moeite waard. “Het gaat niet altijd allemaal fout” maar het kan “allemaal altijd fout gaan ” dat maakt dat de waakzaamheid er altijd moet zijn. Maar het is fijn om te voelen dat mensen mee leven als ik zo af en toe mijn hart hier lucht.

      Beantwoorden

  28. Melody
    jan 27, 2019 @ 16:55:21

    Onmachtige overmacht … doorgaan met (soms) moed der wanhoop…
    Dat je niet wilt opgeven snap ik wel maar waar jij die kracht vandaan haalt niet.

    Diepe bewondering… dat heb ik zeer zeker!!!

    Beantwoorden

  29. Marja
    jan 27, 2019 @ 16:52:13

    Wat heb je dit prachtig en ontroerend verwoord. Ongelooflijk knap! XXX

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jan 27, 2019 @ 17:08:50

      Meestal kan ik dat ook pas als ik alles weer een beetje op de rails heb na een periode dat hij erg uit zijn evenwicht is. Dan kan ik het weer meer vanuit zijn standpunt overzien. Dankjewel voor het compliment , ik ben altijd bang dat teveel op emotie gericht schrijf, maar ja, die emotie is er natuurlijk altijd. XXX

      Beantwoorden

  30. Suskeblogt
    jan 27, 2019 @ 16:09:09

    De onmacht druipt zo uit deze tekst. Mooi beschreven.

    Beantwoorden

  31. ria
    jan 27, 2019 @ 16:07:42

    Zo intens verdrietig en zwaar. Altijd weer de vraag waarom in verbitterde onmacht.
    Ik leef intens met je mee Riet.

    Beantwoorden

  32. Leonoras life
    jan 27, 2019 @ 16:06:09

    Ok wat ben je toch een lieverd.. ik begrijp voor een deel waar je door heengaat. Moeder /dochter is toch zeker wat anders.. maar toch. Jij bent ook maar mens… en wie zorgt er voor jou! Lieve Riet. Ik geef je een mega virtuele knuffel xxxx

    Beantwoorden

  33. omabaard
    jan 27, 2019 @ 16:02:29

    Riet, wat heeft me dit geraakt, keihard en toch ontroerend mooi.

    Dit schrijven, zo eerlijk, zo onthutsend, zo fijnbesnaard, hakt op me in.

    De manier waarop, de vormgeving, je hulpkreet, je onmacht, zijn onmacht, zijn voelen, jouw tranen, zijn huilen, zijn angst, jouw liefdevol omarmen, wat ben jij een prachtvrouw en dit is heftig onfair voor jullie allebei, na zoveel jaren trouw.

    Ik huil met je mee.

    Beantwoorden

Rietepietz is gék op reacties ,dus .....ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: