Er was eens…

Er was eens  een opoefiets, het arme ding werd ingeruild voor zo’n modern
“opgevoerd” modelletje. Ze werd te koop gezet en stond gepoetst en strak op de bandjes  te wachten  op wie haar nog wilde berijden.
Of dat een man of een vrouw was kon haar niet schelen, ze was met haar tijd mee gegaan en dus helemaal  gender neutraal .
Op een dag had er een aardige vent interesse in haar, ze luisterde mee en begreep dat de man heel vroeger altijd al een opoefiets bereed, sinds kort weer in de Haagse binnenstad woonde en zijn opoefiets miste.  Na al die jaren Amerika vindt hij die afstanden hiér een peulenschilletje, en een auto vaak eerder lastig dan makkelijk.

Tot haar grote vreugde mocht de opoefiets  met hem mee,  juist omdat ze niét nieuw was en daardoor  misschien minder snel gestolen zal worden.
Want dát wist haar nieuwe eigenaar  zelfs na 20 jaar Amerika nog wel, nieuwe fietsen zijn al gestolen voor je er een band mee versleten hebt in een stad als Den Haag.

Hoewel ze heel tevreden was met haar nieuwe  berijder was ze wel een beetje eenzaam. Op  een dag  was ze in Rijswijk en zag een soortgenoot waar ze op slag verliefd op was. Ze voerde haar berijder langs de winkel waar ze haar gezien had. Haar nieuwe baasje had natuurlijk wel gemerkt dat zijn lief  af en toe stiekem óók op zijn opoefiets reed, omdat je er zo fijn rechtop  op kan zitten, zóveel prettiger voor je rug vond ze.
En  zo kreeg de opoefiets haar vriendinnetje, ze  hopen op  een lang en gelukkig tweede  leven,  is het geen lief stelletje?