blijven praten….

Ja hoor, zo af en toe wordt er nog steeds gewerkt in de drukkerij. Minder vaak en  steeds minder grote klussen omdat Henk niet héél veel meer kan doen, maar toch, het is welkome afleiding die ook hem  nuttig bezig houdt.
En vooral in de winter ook een reden om een de deur uit te gaan temeer omdat we dan ook even een boulevardje kunnen pakken.
De enige die er een beetje bij inschiet is “de Ammedinges” want tegen planten moet je “praten”  en dat gaat natuurlijk niet als ik niet thuis ben.
Maar daar schijnt hij geen last van te hebben, hij was een week of geleden zo, weet je nog?


Vorige week ( zo ongeveer dan hé, ik houd het niet echt bij)   was hij al zó ver….


En ondanks dat ik weinig vertrouwelijke gesprekken met de bol heb zie ik nu wat meer blad ontplooien…..


De bloemist had gezegd  dat het wel maart kan worden eer er bloem in zit, we gaan de goede kant op zou ik zeggen, kom hé Ammedinges… ff je best doen voor Rietepietz.

 

“snakken”

Even naar adem snakken in een behoorlijk windje aan het kust….(en nee, daar word je niet mooier van)

Heerlijk hé, en jullie zien wel dat ik, anders dan Henk, geen muts, sjaal of handschoenen draag. Dat kon makkelijk, na al die warme reacties op het vorige logje was ik van kop tot teen helemaal warm.

Wij snacken niet zo vaak maar wel bij voorkeur thuis, dan heb je wat meer invloed  op de gebruikte spullen.
Vervelend is wel het onderhoud,  je weet wel net als je auto “olie verversen”  en even flink door de “wasstraat”, bbrrrr.
Gelukkig  had ik me kortgeleden  reuze uitgesloofd dus de stekker kon in het stopcontact.
Niets meer van te merken dat ik vorige week toch stevig met m’n handen in het haar zat wat geen aanrader is.

De frituurpan is nog niet zo oud en dit was z’n eerste “beurt” het binnenwerk een nogal kwetsbaar systeem leek.
Ontvetten vraagt nou eenmaal een beetje stevige poetsbeurt en als ik dan die fragiele draadjes zie…..!
Na Het poetsen  ter controle dus even de stekker erin en  …. balen, er gaat geen lampje branden.
Misschien niet goed gedroogd? Maar ook na een uur gebeurt er niets.
Omdat alle draadjes heel lijken  bestudeer de rest van de achterkant. Verhip, daar links zit een plastic staafje geplakt, op de stikker staat een tekeningetje met pijltje  om een “restart” uit te kunnen voeren.
Maar ook daarna niks, noppes, nada!
Ik maak nog eens een studie van de hele achterkant en dán zie ik waarom de boel niet werkt. Ik had het hele ding natuurlijk ván de pan gehaald.
Om het weer aan de pan te koppelen glijden er twee  kleine “balkjes” in twee “railsjes” en pas dan maakt het minieme zwarte knopje,  dat ik dan pas rechts ontdek, contact waarna er werkelijk een lampje gaat branden, twee zelfs, een rode en een groene.
Ik moet toch weer eens zélf kroketten maken al waren deze van mora ook prima te eten.

mijn vrouw begrijpt me niet

Ja helaas,  na 57 jaar huwelijk  lijkt  mijn vrouw me niet meer te begrijpen. Nee, ik wil  me niet beklagen hoor,  maar toch…., het is allemaal zo anders dan ik gewend was.
Voorbeelden…? Tja, ze zit  eigenlijk  de hele dag op m’n lip,  tandpasta op mijn kammetje i.p.v. op een tandenborstel…., niet goed!  Mijn benen in de mouwen van m’n badjas  steken, een ingreep!
Het  begint al vroeg in de morgen als ze me naar de wc stuurt, ( en dan nog alle mensonterende zaken die ze me daar aandoet)

Bij de douche staat ze te wijzen op mijn T-shirt, ik mag niet de onder de douche mét T-shirt aan.
Dan pesten we elkaar vaak even, ik laat haar  gewoon steeds herhalen wat ze bedoelt, zij spreekt Swahilie, wat ik niet versta en zo begrijp ik niet  dat de T-shirt uit moet. Met aankleden hetzelfde verhaal, ze vindt het niet goed dat ik twee broeken over elkaar aan doe, of achterstevoren, wat gaat haar dat nou aan? Ik zie daar niets vreemds in, waarom zij dan wel!

Het ontbijt maken deed ik altijd. Nu mag ik nog net het brood pakken en er boter op smeren. Maar daar heeft ze ook al babbels bij, Boter op het bordje… niet goed, boter op het aanrecht smeren ook  niet. En alle vier de boterhammen moeten gesmeerd, eerder mag de kuip niet in de koelkast (waar is die  ook alweer). Als ik dan eens iets extra wil doen en op het beleg óók nog een laagje boter wil smeren is het wéér niet goed….zucht! Koffie en thee doet ze zelf, lege kopjes brengen was fout, en thee in de suikerpot werd afgekeurd!

Nou ja, jullie hebben het plaatje wel denk ik, steeds meer muggenzifterij van haar kant, appelsap in de yoghurt schaaltjes gieten? Je raadt het al… foute boel! Een papieren zakdoek op willen eten… ze wil het niet hebben! Je kunt wel  zeggen dat ze me als een kleuter behandelt. Best logisch dat ik tegenwoordig  steeds vaker  “mama” roep als ik haar nodig heb,  ze gedraagt zich toch alsof ze m’n moeder is, nou dan!

Meestal voel ik me daar veilig bij maar soms maak ik me er zorgen over, ze is zo veranderd. Dan ben ik gewoon lekker dwars, brabbel onverstaanbaar tegen haar,  doe alsof ik haar niet begrijp of zeg helemaal niets. Of, zoals laatst, dan zeg ik haar de waarheid als ze boos is “meid, wat ben jij veranderd”,  dáár heeft ze niet van terug. lekker puh!

Ze helpt me iedere dag 2 x met me wassen maar maandag wilde ze me ineens door een hulp laten wassen. Een lieve vrouw daar niet van, maar die komt 1x per week  een spelletje met me doen en mij in bad stoppen vond ik géén spelletje en dat heb ik laten merken ook!

Maar dan komt er weer zo’n nacht… dat “ze” me dwars zitten, me willen komen halen…. wie “ze ” zijn weet ik niet eens,  maar ze zijn harteloos en dan moet ik vreselijk huilen.
Dan roep ik om mama, maar aan de manier waarop zij me dan in  haar armen neemt  weet ik het weer, dat is “mijn meisje”! Ze is veel sterker dan ik maar als ik dat tegen haar zeg voel ik ook haar  tranen op mijn gezicht, misschien is ze wel iets minder sterk dan het lijkt………

valse voorlichting

Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa! Schotel ik jullie maar liefst drie logjes voor over het Eschermuseum  en het enige kunstobject waar ik een foto van heb geplaatst als zijnde “een Escher ” blijkt óók al niet door hem gemaakt te zijn.

Slechte beurt, ik had natuurlijk even op het bordje aan de muur moeten lezen.
De bronzen sculptuur heet “Shell” en  is gemaakt door de kunstenaar  Eunwha Kim- Killian, ere wie ere toekomt, ik schrijf al onzin genoeg toch?
De Escher litho “band” die de kunstenaar inspireerde  heb ik niet zien hangen, (maar dat kan aan mij liggen hoor) . Ik vond wél een legpuzzel  met die afbeelding, ik vrees dat  het wel puzzelen voor gevorderde  is …….

Dat weet ik uit eigen ervaring, hoewel ik déze puzzel nooit  gemaakt heb  kreeg ik ooit wel een andere Escherprent als puzzel van Ruud.
Die afbeelding hing wél in het museum!
Natuurlijk maakte ik er destijds een logje over  mét een foto van de puzzel.

Aan die puzzel kleeft een heel grappig verhaal met een vreemde toevalligheid.

Voor wie hier nog geen 10 jaar leest ……
“even op de foto klikken” van de salamanderpuzzel  als je dit logje wat kort uitgevallen vindt  en nieuwsgierig bent naar het verhaal  “de vreemdganger” .

 

kattengat

Hebben we allemaal  wel eens denk ik, dat je gewoon even niets en niemand wil zien…. , je hebt het gehád….. je wilt alléén maar in een warm hoekje kruipen en een deken over je hoofd trekken… en onzichtbaar blijven voor de boze buitenwereld…

Ja zeker, heb ik  ook wel eens, niets menselijks is mij vreemd.
Maar dan heb ik gelukkig de foto’s nog (van het Escher-uitje)   én mijn blogroutine om  me weer uit dat donkere  hoekje te trekken.
Evengoed toch wel een héél slimme kater die Beau van ons, ook hij is ondertussen uit zijn warme hoekje gekropen en eist zijn plekje op mijn schoolt op, tot later!

 

eindelijk Escher?

Hé, he, eindelijk werk van Escher! Het meest bekend zijn natuurlijk zijn tekeningen, tja, die acht ik zo bekend dat ik er niet eens foto’s van heb gemaakt. Maar hij heeft dus óók dit soort werk gemaakt, ook dat spreekt me wel aan al is het niet direct een “normaal hoofd” .


Maar dan gaat het tóch weer fout en wordt mijn aandacht naar een ander hoofd getrokken. Dat andere hoofd is door een andere kunstenaar gemaakt , misschien wel heel knap gemaakt maar totaal niet op zijn plaats in dit mooie paleisje….kijk……


Het moet een kroonluchter voorstellen en in het hele gebouw hangen vervangende “kroonluchters”. De prachtige kroonluchters die zo mooi  bij het paleis pasten werden indertijd door  het koningshuis verhuisd toen het paleisje verkocht werd. net als de vloeren trouwens.
Tja en bij de opvattingen van  een  moderne kunstenaar  over een “kroonluchter” zie ik de bui al hangen……

Het zal best een knap staaltje werk zijn  maar past het aan dit plafond? Oke, deze plu is minder rampzalig dan dat doodshoofd maar wat moet ik denken van de “kroonluchter” in de kamer waar Emma gestorven is (als ik het goed onthouden heb)


Ja sorry, schot voor open doel natuurlijk,  dat móet de pijp zijn die Emma daar aan Maarten heeft gegeven. Of  heeft ze er  misschien toch een “zware pijp gerookt” in haar regentes periode. Af mannen, we houden het netjes… er is ook maar één pijp…
En ook de volgende kan geen genade vinden in mijn ogen…. wat dóet het beest daar aan het plafond?


De gastvrouw waar we mee spraken kon me vertellen dat er géén middenweg is, men vindt de lampen óf afschuwelijk, óf fantastisch…. ik hoor in het  afschuwelijke kamp  al zou de volgende, als ik even vergeet dat het een fles voorstelt, qua model nog wel genade kunnen vinden in mijn ogen.


En helemaal per ongeluk ( neem ik aan) lijkt de volgende simpele “ikea”lamp
nog heel wat. Er hangen twee spiegels tegenover elkaar waar tussen de lamp hangt,  het Droste-effect doet de rest.  Mwah…. tóch nog niet écht een kroonluchter.

bezoek voor Emma

Dan nu  even naar het begin van het bezoek aan het winterpaleisje van voormalig koningin Emma. Op de site had ik al gezien dat het oude gebouw maar beperkt rolstoelvriendelijk is. Dat begint al bij de ingang waarvoor je een klein “bordesje” op moet, drie treden die Henk nog best lopend kan overbruggen aan mijn arm, Ruud tilt de rolstoel dan wel even omhoog.
Ik hád vooraf kunnen bellen dan legt men een loopplank voor je uit.
Het lukt ook zo  prima en in de hal worden we verwelkomt door een kartonnen Emma in de prachtige donkergroene hal.


Ook dan komt Ruud goed van pas want de garderobe is in het souterrain, hij brengt onze jassen even naar beneden. Hoe dié trap er uit zag heb ik dus niet gezien maar  wel de trap naar de eerste etage . Een plaatje en speciaal voor Emma gemaakt toen zij er ging wonen.


Deze luxe trap ( die ik gelukkig niet schoon hoef te houden)  gaat niet verder dan de eerste etage, de majesteit had haar vertrekken beneden en op de eerste etage.

  Voor de tweede etage en de bedienden dáár nog boven vond de majesteit de  simpele trap voldoende.

 

 

 

 

 

Van bovenaf  gezien  doet het trappenhuis zelfs  wel iets denken aan een Escher tekening, dat zal een vooruitziende blik geweest zijn.
Maar de trap was niets voor ons,  er is een lift volgens de site. De afmetingen staan erbij, 103 X  84 cm  en als lift niet eens herkenbaar.
Verstopt achter nét zo’n mooie groene deur als alle anderen moet je de deur zelf open en dicht trekken aan een prachtige antieke deurknop.
Dan moeten eerst de voetsteunen van de rolstoel af waar Ruud na woensdag een stuk handiger in is geworden, en dan is het even persen/draaien/wringen om de rolstoel er zo in te zetten dat ik er met wat geluk ook weer uit kan.

Ja wéér een slechte foto, de lift bewoog 😉 maar het is wél te zien dat we “als haringen in een ton zitten”. Beter iets dan niets natuurlijk en het personeel was heel attent.Wat maar goed is want er zit een heel zware dranger op de deur zodat je niet én de deur kunt open houden én de rolstoel naar binnen wringen.
Je maakt nog eens iets mee en er valt altijd wel iets te lachen, wat wil een mens nog meer.
Eh…. Tekeningen van Escher….? Oeps, dat kan nog net, in de lift was behalve een spiegelwand óók een wandje “Escher” door de spiegel zelfs 2, als dát niet woekeren met de ruimte is!!!

op stap geweest

In de winter is buiten wandelen iets minder een optie dus als Ruud  vraagt of we meegaan naar het Eschermuseum zeggen wij geen nee!
Het museum is gevestigd in het voormalige winterpaleisje van koningin Emma aan het Lange voorhout in Den Haag. Het “paleisje” alléén al is een bezoekje zeker waard dus, je voelt de bui al hangen, dat worden weer meerdere logjes waarschijnlijk over van álles behalve het werk van Escher.
Bij het begin beginnen is blijkbaar niet zo mijn stijl want  ik neem jullie meteen mee naar de tweede etage waar je “van alles kunt doen…” en soms al gedaan hebt zonder dat je het in de gaten hebt. Kijk nou in dat schilderij…. zijn dat  Ruud en Henk niet die op een echte Eschermanier in een kubus geraakt zijn?


Escher  is de man van “de tekeningen die het oog bedriegen” onwijs knap  alleen is deze kubus dan weer niet van Escher …..


Evengoed is de kubus niet wat het lijkt al zit ik me  hieronder  ogenschijnlijk  suf te piekeren hoe ik eruit kan komen…..


Ja sorry, slechte foto, het glas van de kubus zal beslagen zijn;-)
In werkelijkheid is er geen sprake van een kubus en ik wil best even “poseren”om dat zichtbaar te maken……


Ik sta gewoon in een doorgang met links en rechts wat zwarte strepen op de muur. De rest van de strepen staan op een muur van het volgende vertrek…… maar die “nep”  zie je pas duidelijk als je vanuit een andere hoek een foto maakt…..

De grap met de mensen die in de linker hoek véél groter zijn dan in de rechterhoek is vrij bekend maar evengoed reuzeleuk om het te zien gebeuren als je van links naar rechts loopt, of omgekeerd.
Daar kun je een foto van laten maken (dat kost 5 euro als die foto wilt hebben) . Maar natuurlijk liet ik me niet in de hoek zetten, Henk  wás altijd net iets groter dan ik, maar ondertussen is dat omgekeerd. We grepen  de gelegenheid aan om een foto te maken waarbij we ( qua lengte)  het ideale echtpaar uitbeelden!


Het wás een klim voor Henk maar dan heb je ook wat nietwaar? Hij moet niet denken dat hij een vrije dag had. Want er moest óók nog een patroon ontworpen worden maar dat kon wel weer zittend, dat je niet denkt dat we die man afgebeuld hebben hé!  ……..

Het ontwerp kun je  via een @adres toegezonden krijgen. Ja helaas, ik scheep jullie  af met weinig Escher… misschien lukt het me een volgend logje beter….. of niet natuurlijk!

eh..rolbevestigend?

Sorry hoor, ik had weer een keileuk filmpje van kleine diva Amber, zo rolbevestigend als de rolverdeling bij een zwarte kousenkerk echtpaar al zullen daar de jurkjes misschien wat minder frivool zijn.

Kijk dit kleine dametje nou….. , hoe ze op verzoek van mama even haar “walking closet” doorloopt om te zien welke kleertjes weg mogen.
Ze groeit hard, heeft niéts met broeken en is zeer gehecht aan haar jurkjes wat de keuze toch wel heel lastig maakt.

Vorig jaar mocht  ik nog met haar gaan winkelen, de broekenrekken negeert ze, en  iedere kleur is goed,  als het maar roze is.
Ja ik wéét het, eigenlijk is dit soort filmpjes “not done” tegenwoordig,  niet gender neutraal zal ‘k maar zeggen. Ik zag van de week nog een presentatrice zich in alle toonaarden verontschuldigen voor het feit dat ze een jongen vroeg “of hij een vriendin had”,  ze vond dat ze natúúrlijk had moeten vragen of hij “een partner had”.
Het kan aan mij liggen maar er lijkt een nieuw soort apartheid te ontstaan waarin de hetero man en vrouw niet meer specifiek benoemd mogen worden.
Geen dames en heren meer, geen jongens en meisjeskleding meer. Geen vriend of vriendin maar een partner.

Amber wordt dus totaal verkeerd opgevoed naar de huidige begrippen vrees ik, ze is een echt “meisjes meisje” en dat mág ze van haar ouders, en van haar  grootouders, én van haar overgrootouders!
Die het allemaal óók prima zouden vinden als ze toevallig een jongensachtig meisje zou zijn, dan kwamen er vanzelf wel andersoortige  filmpjes want kinderen van die leeftijd zijn en blijven schattig welke rol hun   X of Y chromosomen ook spelen.
Dus  nee hoor, Amber blijft gewoon  ons prinsessen meisje  maar ja, zo af en toe moeten er toch wat jurkjes van eigenaresse wisselen en heeft Amber, net als zoveel vrouwen, “even niets om aan te trekken”.
Of eh….. zou haar moeder haar, onder druk van de LHBT lobby,  écht bij het groot vuil willen zetten!!!!!

Er was eens…

Er was eens  een opoefiets, het arme ding werd ingeruild voor zo’n modern
“opgevoerd” modelletje. Ze werd te koop gezet en stond gepoetst en strak op de bandjes  te wachten  op wie haar nog wilde berijden.
Of dat een man of een vrouw was kon haar niet schelen, ze was met haar tijd mee gegaan en dus helemaal  gender neutraal .
Op een dag had er een aardige vent interesse in haar, ze luisterde mee en begreep dat de man heel vroeger altijd al een opoefiets bereed, sinds kort weer in de Haagse binnenstad woonde en zijn opoefiets miste.  Na al die jaren Amerika vindt hij die afstanden hiér een peulenschilletje, en een auto vaak eerder lastig dan makkelijk.

Tot haar grote vreugde mocht de opoefiets  met hem mee,  juist omdat ze niét nieuw was en daardoor  misschien minder snel gestolen zal worden.
Want dát wist haar nieuwe eigenaar  zelfs na 20 jaar Amerika nog wel, nieuwe fietsen zijn al gestolen voor je er een band mee versleten hebt in een stad als Den Haag.

Hoewel ze heel tevreden was met haar nieuwe  berijder was ze wel een beetje eenzaam. Op  een dag  was ze in Rijswijk en zag een soortgenoot waar ze op slag verliefd op was. Ze voerde haar berijder langs de winkel waar ze haar gezien had. Haar nieuwe baasje had natuurlijk wel gemerkt dat zijn lief  af en toe stiekem óók op zijn opoefiets reed, omdat je er zo fijn rechtop  op kan zitten, zóveel prettiger voor je rug vond ze.
En  zo kreeg de opoefiets haar vriendinnetje, ze  hopen op  een lang en gelukkig tweede  leven,  is het geen lief stelletje?

Vorige Oudere items