goed/fout

Ik heeft gisterafond   onweis leuke interaktie met Neeltje gehebt, ofer” hun” en van alles dat er voud ken gaan in onse Nederlanse  taal bei ferfoechingen. Toen zij ik “best gijnig om is een heel log fout te sgrijven  maar eh……. daar kom ik van terug.
Bij nader inzien is het verrekte lastig ( en héél hinderlijk al die rode strepen)  om alles consequent  fout  te schrijven. Je moet  immers  héél goed weten hoe het wél geschreven moet worden om het fout te kunnen doen en zó goed ben ik nou ook weer niet! Neeltje vergeeft het me hopelijk wel  dat ik “normaal”verder schrijf.

Het is ook eigenlijk te makkelijk om over fouten te vallen want voor sommige lezers  is het de reden dat ze “lurken”, de onzekerheid of  ze iets foutloos kunnen schrijven, of denken niet goed te kunnen verwoorden wat ze bedoelen.
Dat is natuurlijk niet altijd de reden, ook dat werd duidelijk bij de reacties, er stond een glasheldere uitleg bij over het hun/hen/zij dilemma van iemand die nog niet eerder hier reageerde. ( waarvoor dank Francien!)

Wij bloggers schrijven niet beroepshalve  en dan  moet hier en daar een foutje geen belemmering zijn om te schrijven. Ja natuurlijk, ik preek voor eigen parochie want ik kan er ook wat van. Vaak niet eens uit nonchalance of onwetendheid ( al komt dat óók voor) maar meestal omdat het heilig vuur m’n vingers bijna af fikt, dan wéét ik wat ik wil schrijven, en dat stáát er dan ook  volgens mij als ik alles nog eens nalees. Voor al die keren een welgemeende “mea culpa”.
En eh… Neeltje sorry, dit logje is misschien niet helemaal naar verwachting, beetje fout logje toch nog!