ik niet….

Nee ik loop niét mee in de vierdaagse, het verslavingsvirus sloeg niet toe nadat ik in 2008 met het echt verdiende kruisje naar huis ging.
Zeg nooit nooit natuurlijk want éigenlijk wil ik ooit nog dat kroontje op het kruis verdienen dat je pas bij de tweede keer krijgt.

Maar dit jaar ben ik toch wel heel blij dat ik niét mee liep, en niet alleen omdat het best wel warm is geweest deze vier dagen maar meer omdat ik weer kans zag een kraakje in mijn voet te organiseren.
Sommige dingen gaan nou eenmaal niet opzij als ik er met mijn kleine teen tegenaan stoot. Zou zómaar een breukje in kunnen zitten, zou niet voor het eerst zijn en dus weet ik dat het weinig zin heeft er naar te laten kijken, rusten en vastplakken aan een andere teen kan ik  ook best wel zelf bedenken.
Gelukkig is het de linker voet  dus met autorijden geen probleem dankzij de automaat van Suus.
De rolstoel geeft steun tijdens het lopen dus die doet nu dubbel dienst, het moet niet gekker worden hé!

Vanzelfsprekend denk ik aan de twee dames onder mijn lezers die wél meelopen dit jaar. De dames zijn goed getraind en ik ga ervan uit dat Annemarie en Hanscke  het zonder al te veel problemen gaan redden.
Waar ik wel van schrik is dat ik in de interviews van de laatste dagen vrij veel mensen hoor die de tocht proberen uit te lopen “op pijnstillers”.
Pijn is naar mijn idee een graadmeter die grenzen aangeeft, maar bewust een paar dagen over grenzen heengaan wanneer daar niét je leven van afhangt lijkt mij geen goede zaak.
Uiteraard  heb ik tien jaar geleden ook wel af en toe een pijntje hier en daar gevoeld maar daar is geen pijnstiller aan te pas gekomen. Aan het eind van de dag rust geven, dan maar niet feesten, eventuele blaren behandelen, spieren masseren en natuurlijk een goede nachtrust moet eigenlijk wel voldoende zijn om door te kunnen.

Natuurlijk hang ik vandaag veel voor de buis want de intocht van al deze kanjers  beleef ik toch graag een beetje mee. Er is een kleine kans dat ik volgend jaar de intocht in Nijmegen ga bekijken. Dochter Inge heeft het plan opgevat volgend jaar mee te lopen om met haar schoolvriendinnetje  hun veertigjarige vriendschap te vieren.
De dames vinden 4x veertig kilometer lopen een mooie bekroning van 40 jaar vriendschap door dik en dun.
Je begrijpt, áls het echt gaat gebeuren en ze lopen hem ook uit sta ik zéker op de via gladiola om ze te verwelkomen, maar dit jaar proef ik de sfeer dan maar  via de TV uitzending.