crisis

Nee nog geen gesprek gehad met de casemanager, dat werd (wel redelijk tijdig) afgebeld, ze had een crisisopname en die komt natuurlijk altijd onverwacht.
Nou kwam het me eigenlijk wel gelegen want wij hadden onze eigen kleine crisis situatie die zorgde voor een ochtend die flink anders verliep dan gepland.

De planning was  nog even een “bakkie doen” met  Ruud die voor eigenlijk niet meer dan even “op en neer” in Nederland was en klaar was om naar Schiphol te gaan. Nee, ik durf zelfs nog niet hardop te zeggen dat er een piepklein kansje is dat hij weer in NL komt wonen.
Maar het liep dus even anders omdat Henk me zorgen baarde, erg veel zorgen zelfs omdat hij heel erg buikpijn had en heel ziek oogde. Hij heeft wel vaker buikpijn maar wil nooit naar de dokter.
Maar met zijn “darmkanker”historie ben ik blij dat hij dit keer zelf naar de dokter wil.

Huisarts gebeld, plaatsvervanger had al snel even tijd, dus ik help  Henk de auto in ( gaat sowieso sneller dan wachten op huisbezoek) en tref nog voor 9 uur een leuke jonge dokster (of is het dokteres) ze handelt snel, wil niets uitsluiten.
Belletje naar ziekenhuis voor bloedonderzoek én een echo, nee het baarde mij zorgen, én de dokter, dat Henk zou moeten baren is toch erg onwaarschijnlijk maar tóch een echo. Véél minder belastend dan de echt darmonderzoeken waar Henk een trauma aan overhield. Toen hij 5 jaar kankervrij was zijn we tegen het advies van de dokter in ( als poliepen eenmaal de neiging tot ontsporen hebben kan dat weer gebeuren)  gestopt met controle onderzoeken .

We kunnen Ruud nog net even gedag zeggen voor we naar het ziekenhuis  rijden alwaar we kunnen constateren dat er in  15 jaar véél veranderd is, er staat zelfs een nieuw gebouw. De patiëntenpas is nieuw, moet dus gemaakt worden, bij bloedprikken  de pas scannen, bij de echoafdeling scannen ….. lang leve de stroomstoringen, dan kan er helemaal niéts.

Maar goed dit keer verloopt alles héél soepel en na de vampier tevreden gesteld te hebben is de echo aan de beurt. Dat was er nog niet in mijn zwangere tijd  dus ik ben géén ervaringsdeskundige. Ik ken alleen foto’s van duidelijke baby’s op echo, niet van het rommeltje dat het in Henk z’n buik lijkt te zijn. Ik zie veel zwarte vlekken en krijg zelf rode vlekken in mijn nek bij iedere druk op de knop om een foto te maken of iets te meten.

Als de “echoscopist” zegt “ik zie geen gekke dingen” valt er kilo of 300 van me af. Later blijken ook de bloeduitslagen prima…… de dokter heeft geen verklaring. Zucht….. dementie patiënte kunnen moeilijk verwoorden wat ze voelen, misschien is het toch een vorm van stress. Zoals kinderen ook vaak niet kunnen benoemen wat ze mankeert en dan maar zeggen dat ze buikpijn hebben.
Herinner me dat mijn schoonmoeder destijds ook vaak dagen met  nooit verklaarde  heftige buikpijn had……… Oke dan, crisis afgeblazen!

Advertenties